180px|thumb|John Wesley thumb|180px|Kościół ewangelicko-metodystyczny w Ścinawce Średniej 180px|thumb|Metodystyczny Kościół Świętego Krzyża w Poznaniu 180px|thumb|Kościół ewangelicko-metodystyczny Łaski Bożej w Ostródzie 180px|thumb|Kaplica zboru im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Rzeczypospolitej Polskiej – kościół protestancki nurtu metodystycznego, będący członkiem Polskiej Rady Ekumenicznej. W 2024 roku Kościół liczył 4199 wiernych (w tym 29 duchownych) w 45 parafiach.
Organem prasowym Kościoła jest dwumiesięcznik „Pielgrzym Polski”, publikacje książkowe ukazują się w Wydawnictwie „Pielgrzym Polski”. Przy Kościele działa podlegająca Radzie Kościoła Szkoła Języka Angielskiego, używająca nazwy English Language College. Zwierzchnikiem Kościoła jest Superintendent Naczelny ks. Andrzej Malicki.
Według danych z Narodowego Spisu Powszechnego z 2021 roku, przynależność do Kościoła zadeklarowały 764 osoby.
Historia Początki działalności Pierwsze parafie metodystyczne należące do Episkopalnego Kościoła Metodystycznego (), jednego z dwóch nurtów metodyzmu obecnego w Niemczech, pojawiły się na obecnych ziemiach polskich w drugiej połowie XIX wieku (głównie na Pomorzu i Dolnym Śląsku). Do najstarszych parafii należały: Gdańsk (1895), Grudziądz, Chodzież i Wrocław (1897).
Za początek metodyzmu w Polsce uznaje się dwudziestolecie międzywojenne. Polski Kościół Ewangelicko-Metodystyczny sięga swymi korzeniami do działalności Południowego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego ze Stanów Zjednoczonych. Misji w Polsce przewodził ks. mjr Leslie G. White. Pierwsi misjonarze metodystyczni przybyli do Polski w 1919 roku na zaproszenie premiera rządu RP Ignacego Paderewskiego, który chciał by duchowni metodystyczni uczyli kadrę rządową języka angielskiego. W 1921 roku w Warszawie powstała istniejąca do dziś Szkoła Języka Angielskiego (English Language College).
Wkrótce Kościół rozpoczął prowadzenie akcji charytatywnych skierowanych do repatriantów, ofiar wojny i bezrobotnych. Metodyści uruchomili kilka kuchni wydających obiady dla bezrobotnych i bezdomnych. Wykupili budynek dawnego prywatnego gimnazjum Wandy Pawlickiej w Klarysewie koło Warszawy, gdzie powstał dom dziecka, funkcjonowały szkoła, szwalnia oraz stołówka. Obok głównego gmachu wybudowali kaplicę – ośrodek ten nazwano „Emaus”Na części tego terenu mieści się dziś metodystyczne Kościelne Centrum Konferencyjne Warfieldowo nazwane od nazwiska ks. sup. dr. Gaithera Warfilda, amerykańskiego misjonarza przebywającego w Polsce w latach 1924–1941.. Założyli kilka szkół przysposobienia zawodowego dla kobiet i mężczyzn, przedszkola, otworzyli klinikę w Skolimowie koło Warszawy oraz domy opieki dla sierot.
Pierwsze polskie zbory metodystyczne powstały w Warszawie, Katowicach i we Lwowie. Do Misji Południowego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego prowadzonej przez Amerykanów dołączono 4 parafie o niemieckim rodowodzie: Gdańsk, Chodzież, Grudziądz i Czarny Las, które znalazły się w odradzającej się po zaborach PolsceZe względów prawnych ograniczających działalność kościelną Niemcom w Wolnym Mieście Gdańsku po zakończeniu I wojny światowej i utworzeniu nowych granic państwowych również gdański zbór został w roku 1921 przyłączony do Misji Południowego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego w Polsce. Pozostał w Misji PEKM do roku 1927, gdy ponownie znalazł się pod zwierzchnictwem Północnowschodniej Konferencji Niemiec. W latach 1921–1927 była to największa parafia Misji PEKM.. W sierpniu 1922 roku zorganizowano Pierwszą Polską Konferencję Doroczną, która odbyła się w ośrodku „Emaus” w Klarysewie. Początkowo przełożonymi Kościoła byli Amerykanie. W 1926 zaczęto wydawać pismo „Pielgrzym Polski”.
Misja metodystyczna dysponowała ogromnymi środkami finansowymi i zatrudniała setki pracowników, za co początkowo polskie władze wyrażały ogromną wdzięczność. Gdy jednak okazało się, że misja ma przede wszystkim charakter religijny (organizuje metodystyczne parafie i przeprowadza nabożeństwa) władze zaczęły ograniczać działalność metodystów. Po kilku latach zasoby finansowe zmniejszyły się na skutek światowego kryzysu ekonomicznego, i w pierwszej połowie lat 30. pomoc charytatywna świadczona przez metodystów musiała ulec ograniczeniu. Z tego też względu w 1933 roku ośrodek w Klarysewie wydzierżawiono katolickiej instytucji charytatywnej, Domowi ks. Boduena.
W roku 1924 grupa metodystów liczyła ok. 600 wyznawców (najwięcej w okolicach Poznania i Torunia). W roku 1938 było to już ok. 2500 osób. Należeli oni do 14 parafii obsługiwanych przez 15 kaznodziejów. Choć do końca dwudziestolecia międzywojennego metodyści ubiegali się o legalizację działalności religijnej, niechętne im władze nie chciały uregulować ich sytuacji prawnej.
Okres II wojny światowej W 1939 roku po agresji Niemiec na Polskę w wyniku połączenia Metodystycznego Kościoła Episkopalnego, Południowego Metodystycznego Kościoła Episkopalnego oraz Metodystycznego Kościoła Protestanckiego utworzono jeden Kościół Metodystyczny. Połączenie z niemieckimi parafiami umożliwiło legalne działanie Kościoła w warunkach okupacji. Legalizację na terenie Generalnego Gubernatorstwa Kościół Metodystyczny uzyskał 22 kwietnia 1941. W roku 1941 po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny z Trzecią Rzeszą internowano amerykańskich duchownych łącznie z superintendentem naczelnym dr. Gaitherem Warfildem (1896–1986). Wówczas superintendentem Kościoła Metodystycznego w Generalnej Guberni został ks. prezbiter Konstanty Najder. Ks. Najder jeszcze w roku 1941 zorganizował parafię w Krakowie. Otwarto Wyższą Szkołę Biblijną w Warszawie, która była jedyną legalną szkołą wyższą w Generalnym Gubernatorstwie. Organizowano prelekcje, koncerty i wykłady. W okresie wojny Kościół Metodystyczny nie utracił zdolności działania, a nawet się rozwijał.
W roku 1945 wszystkie parafie niemieckiego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego, które leżały na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej przestały istnieć. Członkowie tych parafii albo uciekali na zachód przed zbliżającymi się wojskami radzieckimi na przełomie 1944 i 1945 roku, albo zginęli w trakcie działań wojennych, albo też już po zakończeniu wojny musieli opuścić swoje miejsca zamieszkania. W niektórych miejscach opuszczonych przez niemieckie parafie metodystyczne w oparciu o ich budynki sakralne powstały parafie polskie złożone z osób osiedlających się na ziemiach zachodnich.
Sytuacja Kościoła po wojnie W roku 1945 w Warszawie utworzono Komitet Wykonawczy Kościoła Metodystycznego z przewodniczącym ks. superintendentem Konstantym Najderem, sekretarzem pastorem Michałem Kośmiderskim oraz członkami: pastorem Józefem Szczepkowskim i pastorem Janem Kalinowskim. Komitet w tym składzie funkcjonował do lutego 1948. Po II wojnie światowej Kościół Metodystów został zarejestrowany na mocy reskryptu z 5 września 1945. Szybka rejestracja wynikała z legalnego działania Kościoła w warunkach okupacji hitlerowskiej.
W latach 1945–1948 Kościół na terenie województwa olsztyńskiego, zwłaszcza w powiecie ostródzkim, pozyskał ponad sześć tysięcy wiernych. Krótko po wojnie Kościół liczył ponad 20 tys. wiernych. Władze przewidywały włączenie duchownych metodystycznych w proces repolonizacji mieszkańców Mazur. Rozwój Kościoła na Ziemiach Północnych od roku 1951 hamowały władze państwowe, które planowały likwidację zborów metodystycznych w tym regionie. W ocenie władz rywalizacja między Kościołem Metodystycznym a Ewangelicko-Augsburskim spowalniała proces repolonizacji, wobec czego postanowiono wspierać większy KEA.
W 1949 roku w łonie Kościoła Metodystycznego powstała prokomunistyczna frakcja „pastorów demokratów” na czele z ks. Marianem Lubeckim, której celem było zarządzanie Kościołem. Na początku 1949 roku do opuszczenia Polski zmuszono superintendentów obcokrajowców, obywatela Kanady Edmunda Chambersa i Szweda posiadającego amerykański paszport Wernera Teodora Wickstroma, a później również innych duchownych o amerykańskich korzeniach. W środowisku „pastorów demokratów” Służba Bezpieczeństwa werbowała swoich informatorów. Struktury sekcji trzecich wojewódzkich UBP rejestrowały w roku 1952 kilkunastu informatorów. Grupie tej przeciwstawiała się „grupa komitetowa”, w której znaleźli się duchowni związani z Komitetem Wykonawczym, reprezentująca środowiska konserwatywne, powiązana z amerykańskimi współwyznawcami. Urząd do Spraw Wyznań uznawał Kościół metodystyczny jako element wrogi. Natomiast wsparcie UdSW udzielane „pastorom demokratom” miało na celu skompromitowanie Kościoła Metodystycznego na Zachodzie i odcięcie go od płynącej stamtąd pomocy materialnej, co miało doprowadzić do upadku Kościoła.
Po przemianach roku 1956 władze wyjęły Kościół metodystyczny z polityki likwidacyjnej. Jednakże wcześniejsza polityka władz wobec Kościoła metodystycznego, jak również liczna emigracja do Niemiec i Stanów Zjednoczonych doprowadziły do znacznego spadku liczby wiernych w całym kraju. Na początku 1952 roku Kościół liczył 16 177 wiernych, w 1961 roku 5311 osób, a w roku 1964 nieco ponad 5000. Przeciw Kościołowi metodystycznemu Służba Bezpieczeństwa prowadziła sprawę obiektową pod kryptonimem „Metody”.
Okres III Rzeczypospolitej 21 kwietnia 1990 na Konferencji Dorocznej Zorganizowanej w Ostródzie uchwalono zmianę nazwy z Kościół Metodystyczny na Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP nawiązując do światowego nazewnictwa. W III Rzeczypospolitej stosunek Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP reguluje ustawa z dnia 30 czerwca 1995 roku. Z innymi kościołami Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP utrzymuje braterskie więzi i współpracuje na rzecz pojednania wszystkich chrześcijan.
Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP należy do Konferencji Europy Centralnej i Południowej Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego, gdzie jest jednym z 16 Kościołów tej konferencjiW skład tej konferencji wchodzą: Albania, Algieria, Austria, Bułgaria, Czarnogóra, Czechy, Chorwacja, Francja, Węgry, Macedonia Północna, Polska, Rumunia, Serbia, Słowacja, Szwajcaria i Tunezja.. Konferencja ta liczy około 33,5 tys. członków i sympatyków, a jest częścią globalnej struktury wyznania, która jest najwyższą kolegialną władzą w Kościele. Organem prasowym Kościoła jest dwumiesięcznik „Pielgrzym Polski”, który w 2014 roku ukazywał się w nakładzie 500 egzemplarzy.
W 2005 roku w wyniku rozłamu wśród polskich metodystów powstał Ewangeliczny Kościół Metodystyczny w RP zarejestrowany w roku 2017.
Zwierzchnicy Kościoła 1922–1926 – ks. sup. William B. Beauchamp 1926–1934 – ks. sup. Urban V.M. Darlington 1934–1939 – ks. sup. Arthur J. Moore 1939–1941 – ks. sup. dr Gaither P. Warfield 1941–1948 – ks. sup. Konstanty Najder metodyzm.eu (dostęp: 27 sierpnia 2014). 1948–1949 – ks. Teodor Wickstrom 1949–1954 – ks. sup. Józef Naumiuk metodyzm.eu (dostęp: 27 sierpnia 2014). 1954–1956 – ks. Gustaw Burchardt metodyzm.eu (dostęp: 27 sierpnia 2014). 1957–1969 – ks. sup. dr Józef Szczepkowski 1969–1983 – ks. sup. prof. dr hab. Witold Benedyktowicz 1983–1989 – ks. sup. Adam Kuczma 1989–2013 – ks. bp dr Edward Puślecki od 2013 – ks. sup. Andrzej Malicki
Nauka Kościoła W doktrynie i praktyce metodyzm postrzegany jest jako ogniwo pośrednie między tradycyjnymi kościołami ewangelickimi (np. luterańskimi, kalwińskimi) a protestantyzmem ewangelikalnym (m.in. baptyzm, pentekostalizm i należące do ruchu uświęceniowego). Był pierwszym typowym Kościołem ewangelikalnym, lecz część wchodzących w jego skład wspólnot nabyła tożsamość właściwą głównemu nurtowi protestantyzmu (ang. mainline Protestantism)Donald Bloesch, Evangelicalism, [w:] A New Hanbook of Christian Theology, red. Donald W. Musser, Joseph L. Price, Nashville 1992, s. 168-173.. Podstawę doktrynalną, obok Biblii stanowią pisma Johna Wesleya. Metodyzm uznaje cztery szczeble, wiodące do zbawienia: usprawiedliwienie; odrodzenie; łaska Ducha; uświęcenie.