Franco Frattini (ur. 14 marca 1957 w Rzymie, zm. 24 grudnia 2022 tamże) – włoski polityk i prawnik, parlamentarzysta, minister w kilku rządach, w latach 2004–2008 wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej.
Życiorys Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzymskim – La Sapienza. Pracował w zawodach prokuratora i sędziego śledczego. Był też radcą prawnym ministra skarbu i wicepremiera. Pełnił funkcje zastępcy sekretarza generalnego (1993–1994) i sekretarza generalnego (1994–1995) włoskiego rządu.
Działał we Włoskiej Partii Socjalistycznej. W 1994 został jednym z założycieli Forza Italia Silvia Berlusconiego. W latach 1995–1996 sprawował urząd ministra ds. służby publicznej i polityki regionalnej w gabinecie Lamberta Diniego, chociaż jego ugrupowanie pozostawało w opozycji. W 1996 i 2001 z listy Forza Italia uzyskiwał mandat posła do Izby Deputowanych XIII i XIV kadencji. W latach 1996–1997 stał na czele parlamentarnej komisji do spraw nadzoru nad służbami specjalnymi.
W 2001 Silvio Berlusconi powołał go na funkcję ministra administracji państwowej w swoim drugim rządzie, w następnym roku powierzył mu urząd ministra spraw zagranicznych. W 2004 Franco Frattini otrzymał rekomendację na stanowisko unijnego komisarza do spraw sprawiedliwości (gdy Rocco Buttiglione ustąpił z ubiegania się o to stanowisko). Został w tym samym roku również wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej kierowanej przez José Manuela Barroso.
W 2008 zdecydował się powrócić do polityki krajowej. W przedterminowych wyborach uzyskał mandat posła XVI kadencji z listy Ludu Wolności. Odszedł w tymże roku z KE, w czwartym rządzie Silvia Berlusconiego ponownie objął kierownictwo resortu spraw zagranicznych. W 2009 opowiedział się za koncepcją kierowania Unią Europejską przez sześć największych państw (Niemcy, Francję, Wielką Brytanię, Włochy, Hiszpanię i Polskę). Urząd ministra sprawował do 2011, kiedy to zastąpił go Giulio Terzi di Sant’Agata.
W 2012 dołączył do projektu politycznego premiera Mario Montiego (nazwanego następnie Z Montim dla Włoch), rezygnując jednak z kandydowania do parlamentu w 2013. Był członkiem najwyższego organu jurysdykcyjnego we włoskim sporcie (działającego przy CONI).
W kwietniu 2021 powołany na wiceprzewodniczącego Rady Stanu, a w styczniu 2022 stanął na czele tej instytucji. Zmarł w grudniu tegoż roku na skutek choroby nowotworowej.
Odznaczenia Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (2004) Komandor Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1993) Wielki Oficer Medalu Wschodniej Republiki Urugwaju (Urugwaj, 2003) Xirka Ġieħ ir-Repubblika (Malta, 2004) Wielki Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa, 2004) Order Stara Płanina I klasy (Bułgaria, 2009) Złoty Order za Zasługi (Słowenia, 2011) Order Przyjaźni (Rosja, 2012) Order Skanderbega (Albania, 2018)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Rzymie Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Przyjaźni (Federacja Rosyjska) Kategoria:Komisarze Unii Europejskiej Kategoria:Ministrowie spraw zagranicznych Republiki Włoskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Skanderbega Kategoria:Odznaczeni Orderem Stara Płanina Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Odznaczeni słoweńskimi odznaczeniami Kategoria:Odznaczeni urugwajskimi odznaczeniami Kategoria:Odznaczeni Xirka Ġieħ ir-Repubblika Kategoria:Politycy Forza Italia Kategoria:Politycy Ludu Wolności Kategoria:Politycy Włoskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Urodzeni w 1957 Kategoria:Zmarli w 2022