The Division Bell – album studyjny brytyjskiego zespołu Pink Floyd, który wydano w 1994 (Wielka Brytania: 28 marca, USA: 4 kwietnia). Nagrywany w wielu studiach nagraniowych, między innymi w prywatnym studiu Davida Gilmoura na barce „Astoria”. Album zdobył status złotej, platynowej, podwójnej platynowej (1994) i potrójnie platynowej płyty (1999), a utwór „Marooned” zdobył nagrodę Grammy w 1995 w kategorii najlepszy utwór instrumentalny.
Singlami z tego albumu były utwory: „Take It Back”, „Keep Talking” i „High Hopes”. Singlami promującymi płytę były utwory: „What Do You Want from Me” i „Lost for Words”.
30 czerwca 2014, w 20. rocznicę wydania tego albumu, ukazała się jego specjalna edycja, zawierająca m.in. DVD z teledyskiem do utworu „Marooned”, który nakręcono w kwietniu 2014 na Ukrainie. Reżyserem klipu był Aubrey Powell.
19 marca 1995 album ten otrzymał nagrodę Fryderyka w kategorii najlepszy album zagraniczny (na polskim rynku).
Charakterystyka i proces tworzenia thumb|left|Część ekspozycji Pink Floyd Interstellar z widocznymi rzeźbami symbolizującymi okładkę The Division Bell (Musée de la Musique w Philharmonie de Paris, 2003/2004) Wydany w 1994 The Division Bell jest drugim albumem nagranym pod wodzą Davida Gilmoura. Tematem przewodnim jest komunikacja i kontakt ludzkości. Po raz pierwszy od albumu Animals z 1977 w The Division Bell realizowano pomysły całego zespołu, a Richard Wright skomponował pierwszy od dłuższego czasu utwór – „Wearing the Inside Out”, w którym zaśpiewał główną partię wokalną. Muzycznie album ten jest powrotem do brzmienia space rocka sprzed The Dark Side of the Moon (1973), w przeciwieństwie do ostrzejszych albumów Animals i The Wall (1979). Większość utworów charakteryzuje się powolnym tempem, nakładającymi się na siebie pasażami instrumentów klawiszowych i długich solówek gitarowych z częstym wykorzystaniem pogłosu.
Poza dwoma głównymi muzykami zespołu (Richard Wright oficjalnie nie był członkiem zespołu) do współpracy w tworzeniu materiału zaproszono gitarzystę basowego Guya Pratta. Efektem wspólnych sesji jammowych były fragmenty sekwencji, riffy i luźne pomysły. Z nagrań wyłoniono około sześćdziesięciu osobnych pomysłów muzycznych. Do wyboru materiału, który finalnie znalazł się na płycie zdecydowano się na nowatorskie podejście. Jak powiedział Gilmour: "Zorganizowaliśmy coś, co nazwaliśmy >>wielkim odsłuchem<<. Odsłuchiwaliśmy te wszystkie fragmenty i każdy z nas głosował. W ten sposób sprawdzaliśmy, jak popularny wśród nas jest dany kawałek". W ten sposób ograniczono materiał do 27 utworów, z których, w drodze dalszego głosowania, część utworów wyrzucono, a inne połączono ze sobą. Z piętnastu w ten sposób wybranych utworów odrzucono jeszcze cztery i tak została finałowa 11, która znalazła się na krążku. W studyjnych nagraniach oprócz muzyków wymienionych wyżej udział wzięli: Jon Carin (Klawiszowiec, gitarzysta i wokalista), Gary Wallis (perkusista). Dodatkowe wsparcie zapewniło pięć chórzystek, w tym Sam Brown oraz śpiewająca z zespołem podczas trasy A Momentary Lapse of Reason Durga McBroom i odpowiadający za aranżacje Michael Kamen. Podczas sesji pojawił się Tim Renwick, który zagrał dodatkowe partie gitary, a pierwszy raz od wydania Wish You Were Here udział w nagraniu wziął saksofonista Dick Parry.
Po wydaniu albumu zespół wyruszył w bardzo udaną trasę koncertową, której efektem jest koncertowy album Pulse wydany rok później. Jest to ostatni album studyjny w historii Pink Floyd, który był promowany przez trasę koncertową i ostatni wydany przed śmiercią klawiszowca Richarda Wrighta (ostatni album studyjny The Endless River zespół wydał 6 lat po jego śmierci, tj. w listopadzie 2014).
Tytuł albumu wymyślił pisarz Douglas Adams. W zamian za to Pink Floyd przekazało 5 tysięcy funtów na organizację charytatywną wskazaną przez pisarza – Environmental Investigation Agency. Division Bell to dzwon wzywający do głosowania w Izbie Gmin. Jest symbolem zbliżającej się dorosłości.
Lista utworów Nr Tytuł Długość 1. „Cluster One” (Wright/Gilmour) 5:58 2. „What Do You Want from Me” (Gilmour/Wright/Samson) 4:21 3. „Poles Apart” (Gilmour/Wright/Samson/Laird-Clowes) 7:04 4. „Marooned” (Wright/Gilmour) 5:29 5. „A Great Day for Freedom” (Gilmour/Samson) 4:17 6. „Wearing the Inside Out” (Wright/Moore) 6:49 7. „Take It Back” (Gilmour/Ezrin/Samson/Laird-Clowes) 6:11 8. „Coming Back to Life” (Gilmour) 6:19 9. „Keep Talking” (Wright/Gilmour/Samson) 6:11 10. „Lost for Words” (Gilmour/Samson) 5:14 11. „High Hopes” (Gilmour/Samson) 8:32
W utworze „Keep Talking” można usłyszeć tekst brytyjskiego fizyka Stephena Hawkinga wypowiedziane przez syntezator mowy DECtalk DTC-01. „High Hopes” kończy się telefonicznym dialogiem pasierba Gilmoura, Charliego i managera Pink Floyd – Steve’a O’Rourke’a.
Pozycje na listach przebojów Album 1994: 1. na liście Billboard 200
Single 1994: 73. na liście „Billboard” Hot 100 („Take It Back”) 1994: 7. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („High Hopes”) 1994: 1. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („Keep Talking”) 1994: 4. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („Take It Back”) 1994: 16. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („What Do You Want From Me”) 1995: 21. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („Lost For Words”)
Wyróżnienia Album w Polsce osiągnął certyfikat złotej płyty, a jego reedycja z 2011 – platynowej.
Twórcy Pink Floyd David Gilmour – śpiew, gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe i programowanie Nick Mason – perkusja Richard Wright – śpiew, instrumenty klawiszowe
Pozostali Jon Carin – instrumenty klawiszowe Guy Pratt – gitara basowa Gary Wallis – perkusja Tim Renwick – gitara Dick Parry – saksofon Bob Ezrin – instrumenty klawiszowe, perkusja Michael Kamen – aranżacje orkiestrowe Sam Brown – chórki Durga McBroom – chórki Carol Kenyon – chórki Jackie Sheridan – chórki Rebecca Leigh-White – chórki Stephen Hawking – zsamplowany głos w utworze „Keep Talking”
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Albumy Pink Floyd Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1994 Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Boba Ezrina Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Davida Gilmoura