Ustawa o Jukonie (An Act to provide for the Government of the Yukon District) – ustawa Parlamentu Kanady uchwalona w 1898 i zatwierdzona podpisem monarchy 13 lutego 1898. Ustawa tworzyła nową jednostkę administracyjną Kanady – Terytorium Jukon. Ustawa została uchwalona w szczególnej sytuacji, gdy w Jukonie panowała gorączka złota. Stąd tak wielki nacisk kładziono na utrzymanie porządku publicznego, prawa oraz środków dyscyplinarnych. Ludność Jukonu w dużej mierze składała się z przybyszów z USA, stąd w jednym z punktów wyróżnia się mieszkańców brytyjskich.
Załącznik do ustawy określał granice terytorium.
Ustawa zawierała 21 postanowień:
Skrócona nazwa ustawy – The Yukon Territory Act. Terytorium zwane Yukon Teritory, powołane jest z dniem 16 sierpnia 1898 i jego teren zostaje wyłączone spod jurysdykcji Terytoriów Północno-Zachodnich. Rząd dostaje możliwość mianowania komisarza terytorium, którego oficjalny tytuł ma brzmieć Commissioner of Yukon Teritory. Komisarz ma obowiązek zarządzać terytorium zgodnie z instrukcjami premiera rządu lub ministra spraw wewnętrznych. Rząd ma możliwość mianowania rady terytorialnej, składającej się z nie więcej niż sześciu osób, będącej ciałem pomocniczym i doradczym dla komisarza. Członkowie rady podporządkowani są komisarzowi. Kworum w radzie stanowi komisarz plus 50% jej stanu. Każdy sędzia sądu terytorialnego, domyślnie staje się członkiem rady, jednakże nie zmienia to ograniczenia liczby członków rady do sześciu osób. Komisarz ma prawo podejmowania decyzji nadrzędnych w stosunku do rządu terytorialnego, jeśli taki zostanie powołany. Informacja o każdej takiej decyzji musi być przekazana rządowi federalnemu w ciągu dziesięciu dni od jej powzięcia i może być uchylona w okresie dwóch lat od jej podjęcia. Nadrzędność decyzji komisarza ograniczona jest do wszystkich spraw rządowych z wyłączeniem: wszelkich podatków, ceł i obciążeń finansowych przekraczających sumy 100 dolarów spraw karnych regulowanych kodeksem karnym i innymi ustawami rozporządzania finansami publicznymi i terenami państwowymi. Kodeks prawny i inne szczegółowe prawa regulujące życie w Terytoriach Północno-Zachodnich, w chwili wejścia w życie tej ustawy mają być zachowane. Powołuje się Najwyższy Sąd Terytorialny: Sąd powinien składać się, z co najmniej jednego sędziego, mianowanego przez rząd federalny od sędziego wymaga się, by był licencjonowany jako praktykujący prawnik co najmniej od dziesięciu lat, w którejkolwiek prowincji Kanady lub Terytorium Północno-Zachodnim. sędzia nie może sprawować jakiejkolwiek innej funkcji politycznej lub administracyjnej w czasie swojej kadencji. Konstytucja Sądu Najwyższego Terytoriów Północno-Zachodnich ma być zaadaptowana dla nowego terytorium. Posiedzenia sądów mają się odbywać zgodnie z rozporządzeniami rządu federalnego lub komisarza. Rząd ma prawo mianować urzędników sądowych według swego uznania określając jednocześnie zakres ich obowiązków. W chwili wejścia w życie tej ustawy sędzia sądu najwyższego Terytoriów Północno-Zachodnich, ma przejąć na siebie obowiązki sędziego sądu najwyższego Jukonu, do czasu zorganizowania odpowiedniej instytucji. Procedura kryminalna ma być zgodna z definiowaną przez odpowiednie ustawy uchwalone wcześniej w Kanadzie lub Terytoriom Północno-Zachodnim. Komisarzowi, członkom rady, sędziom i komisarzom policji RCMP, przyznawane są odpowiednie uprawnienia wymuszania posłuszeństwa wobec prawa oraz zachowaniu spokoju publicznego. Tylko obywatele pochodzenia brytyjskiego (Kanadyjczycy) mogą być powoływani na sędziów przysięgłych. Wszelkie areszty, więzienia i miejsca odosobnienia mogą być zarządzane tylko przez policję RCMP, armie, być pod nadzorem komisarza lub jego rady lub samorządu terytorialnego. Zatrzymane mogą w nim być osoby dopuszczające się przestępstw. O miejscu odosobnienia decyduje komisarz. Rząd federalny ma prawo decydować o zasadach działania i środkach dyscyplinarnych w terytorialnych miejscach odosobnienia. Wszystkie osoby mające uprawnienia policyjne powinny być obeznane z zasadami medycyny sądowej. Rząd federalny ma prawo mianowania osób praktykujących medycynę sądową oraz innych osób związanych z utrzymywanie prawa i porządku w terytorium, oraz decydować o ich uposażeniu. W przypadku śmierci komisarza najstarszy członek rady przejmuje jego obowiązki do czasu mianowania nowego komisarza.
Kategoria:1898 w Ameryce Północnej Kategoria:Kanada w XIX wieku Kategoria:Ustawy