Wskaźnik rentowności (ang. , PI) – metoda oceny efektywności ekonomicznej inwestycji oparta na ilorazie sumy zdyskontowanych dodatnich przepływów pieniężnych (wypłat) do poniesionych nakładów inwestycyjnych. Metoda wskaźnika rentowności jest szczególnie użyteczna, w warunkach ograniczeń kapitałowych, ponieważ wskazuje wartość względną – czyli stosunek korzyści do nakładów – a nie wartość bezwzględną.
W przypadku konwencjonalnych przepływów pieniężnych projekt rozpoczyna się od nakładów inwestycyjnych ponoszonych w okresie „0”. W takiej sytuacji wskaźnik rentowności definiuje się jako stosunek wartości bieżącej przyszłych przepływów pieniężnych () do początkowego nakładu () i jest bezpośrednio związany z wartością bieżącą nettto (NPV):
W bardziej ogólnym przypadku (gdy ujemne przepływy występują w okresach innych niż okres „0”) wskaźnik rentowności definiuje się jako stosunek sumy zdyskontowanych dodatnich przepływów pieniężnych do sumy zdyskontowanych ujemnych przepływów pieniężnych:
gdzie:
(ang. cash inflow) – dodatnie przepływy pieniężne w okresie t,
(ang. cash outflow) – ujemne przepływy pieniężne w okresie t,
– stopa dyskontowa (koszt kapitału),
n – liczba okresów.
Gdy wskaźnik rentowności PI > 1, wstępnie przyjmuje się projekt do realizacji. Im większa wartość wskaźnika PI, tym bardziej zyskowna wydaje się być inwestycja. Wskaźnik rentowności może być wykorzystywany do wyboru najefektywniejszego spośród kilku projektów inwestycyjnych, szczególnie gdy przedsiębiorstwo ma do czynienia z racjonowaniem kapitału.
Inne sposoby oceny inwestycji NPV – Net Present Value – wartość bieżąca netto IRR – Internal Rate of Return – wewnętrzna stopa zwrotu PP – Payback Period – okres zwrotu ARR – Accounting Rate of Return – księgowa stopa zwrotu Przypisy
Bibliografia
Inwestycje materialne
Kategoria:Teoria ekonomii Kategoria:Wskaźniki finansowe Kategoria:Zarządzanie finansami