Wskaźnik rentowności (ang. , PI) – metoda oceny efektywności ekonomicznej inwestycji oparta na ilorazie sumy zdyskontowanych dodatnich przepływów pieniężnych (wypłat) do poniesionych nakładów inwestycyjnych. Metoda wskaźnika rentowności jest szczególnie użyteczna, w warunkach ograniczeń kapitałowych, ponieważ wskazuje wartość względną – czyli stosunek korzyści do nakładów – a nie wartość bezwzględną.
W przypadku konwencjonalnych przepływów pieniężnych projekt rozpoczyna się od nakładów inwestycyjnych ponoszonych w okresie „0”. W takiej sytuacji wskaźnik rentowności definiuje się jako stosunek wartości bieżącej przyszłych przepływów pieniężnych () do początkowego nakładu () i jest bezpośrednio związany z wartością bieżącą nettto (NPV):
W bardziej ogólnym przypadku (gdy ujemne przepływy występują w okresach innych niż okres „0”) wskaźnik rentowności definiuje się jako stosunek sumy zdyskontowanych dodatnich przepływów pieniężnych do sumy zdyskontowanych ujemnych przepływów pieniężnych:
gdzie:
(ang. cash inflow) – dodatnie przepływy pieniężne w okresie t,
(ang. cash outflow) – ujemne przepływy pieniężne w okresie t,
– stopa dyskontowa (koszt kapitału),
n – liczba okresów.