Znakowanie izotopowe – technika badawcza stosowana głównie w chemii organicznej polegająca na wymianie wybranych atomów w cząsteczce na jego izotop, nie występujący naturalnie lub występujący w niewielkiej ilości. Tak wymieniony atom jest "oznakowany", dzięki czemu można go obserwować rozmaitymi technikami analitycznymi. Izotopy wprowadza się do cząsteczek w trakcie syntezy związków chemicznych, stosując odpowiednio zmodyfikowane substraty. Najczęściej stosuje się izotopy promieniotwórcze, ale współczesne techniki analityczne umożliwiają też stosowanie izotopów stabilnych.
Znakowanie izotopowe bywa stosowane w celu: badania mechanizmów reakcji chemicznych – które polegają na stwierdzeniu obecności izotopu produktach, badanie kinetycznego efektu izotopowego lub bezpośrednie śledzenie losów znakowanych atomów metodami spektroskopowymi, badania dynamiki ruchów fragmentów cząsteczek, co czyni się zazwyczaj metodami spektroskopowymi, śledzenia dróg wędrówki określonych związków chemicznych w organizmach żywych.
Do śledzenia znakowanych atomów stosuje się m.in. następujące techniki analityczne: pomiar masy, gęstości, temperatury wrzenia lub topnienia związków chemicznych, spektroskopia EPR, spektroskopia NMR, spektroskopia mas, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa.
Zobacz też analiza izotopowa
Kategoria:Chemia analityczna