Samuel Józef Różycki (ur. 19 czerwca 1781 rokuŁoza podaje datę 19 czerwca 1784 roku w Zagorzycach, zm. 2 marca 1834 rokuŁoza podaje datę 23 lutego 1834 roku w Bernie) – generał brygady wojsk polskich, dowódca w powstaniu listopadowym, nadzwyczajny referendarz stanu Królestwa Kongresowego w 1830 rokuObraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 21., komisarz obwodu stopnickiegoStanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. XI, nr 3, Warszawa 1932, s. 60..
Życiorys Urodził się w starej rodzinie ziemiańskiej wyznania ewangelicko-reformowanego (kalwińskiego) jako syn Michała (podstolego czernihowskiego) i Anny Wołk-Łaniewskiej i daleki krewny Jana Henryka Dąbrowskiego. Rozpoczął studia prawnicze w Krakowie. W 1807 roku znalazł się w armii Księstwa Warszawskiego, brał udział w kampaniach napoleońskich: 1807, 1809, 1812-1813. Walczył pod Słupskiem, Gdańskiem, Smoleńskiem, BorodinoTomasz Strzeżek, Kawaleria Królestwa Polskiego w powstaniu listopadowym - mobilizacja i podstawy funkcjonowania w wojnie. Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, 2006, s. 106., Woronowem, Lipskiem, Gabel. W 1813 roku dostał się do niewoli. Od 1815 roku w armii Królestwa Polskiego, służył w 8 pułku piechoty liniowej w stopniu podpułkownika, ale już w lutym 1816 roku złożył dymisję. Gospodarował w majątku Żurawniki. W 1818 roku był komisarzem Wydziału Wojennego Komisji Wojewódzkiej Województwa KrakowskiegoNowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1819, Warszawa 1818, s. 211., później komisarzem obwodu stopnickiego.
Był członkiem loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony w 1810 rokuStanisław Małachowski-Łempicki, Dzieje wolnego mularstwa w Krakowie 1755-1822, Kraków 1929, s. 33.. Działał w Wolnomularstwie Narodowym i Towarzystwie Patriotycznym. Walczył w powstaniu listopadowym. 13 czerwca 1831 roku zajął Kock, a potem walczył pod Drohiczynem, Łagowem, Skalbmierzem. Po upadku powstania na emigracji we Francji. Był członkiem Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich w Paryżu w 1832 rokudruk ulotny, odezwa Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich, Paryż 23 sierpnia 1832, niepaginowana. Przyjaciel Adama Czartoryskiego, od 1833 roku przebywał w Szwajcarii w Bernie. Opublikował relację z powstania Zdanie sprawy narodowi z czynności w roku 1831 (1832), kilka prac o charakterze autobiograficznym pozostawił w rękopisie.
Z małżeństwa z Emilią Teklą z Szasterów (córką Antoniego, lekarza, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego) miał trzy córki, m.in. Annę, więzioną za działalność spiskowąencyklopediakrakowa.pl, hasło: Różycka Anna.
Odznaczenia Odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, Orderem Świętego Stanisława III klasy w 1825 roku.
Zobacz też 9 Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Członkowie komisji wojewódzkich Królestwa Kongresowego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich Kategoria:Członkowie Towarzystwa Patriotycznego (1821–1826) Kategoria:Członkowie Wolnomularstwa Narodowego Kategoria:Generałowie brygady powstania listopadowego Kategoria:Komisarze obwodów Królestwa Kongresowego Kategoria:Ludzie związani z kalwinizmem w Polsce Kategoria:Nadzwyczajni referendarze stanu Królestwa Kongresowego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława III klasy (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Oficerowie piechoty Królestwa Kongresowego Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polscy wolnomularze (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Zmarli w 1834