thumb|Figurka Bodhisattwy z okresu Asuka – okres w historii Japonii w latach 538–710. Wspólnie z okresem Kofun określany jest mianem okresu Yamato.
W okresie Asuka na terenie Japonii powstało 46 świątyń buddyjskich. Japończycy nauczyli się od imigrantów techniki wyrobu papieru, laki i farb olejnych. Naród japoński wykształcił własnych artystów i rzemieślników. Obok sztuk plastycznych dużą rolę w życiu kulturalnym dworu zaczęła odgrywać poezja (chińska i japońska).
Najważniejsze wydarzenia wprowadzenie buddyzmu (538 lub 552 r.) i ustanowienie go oficjalną religią państwową (594 r.) wprowadzenie systemu datowania nengō w 645 r. – pierwszym nengō było Taika reformy polityczne: Konstytucja Siedemnastu Artykułów przypisywana księciu Shōtoku (604 r.) reforma Taika cesarza Kōtoku (646 r.) Kodeks Ōmi (668–671) Kodeks Kiyomihara (681–689) Kodeks Taihō (702 r.)
Edykty cesarskie były napisane i sponsorowane przez szkoły konfucjańskie na dworze Yamato i stanowiły podstawy japońskiego systemu cesarskiego i rządzenia. Zgodnie z tymi reformami władcą nie był już – jak do tej pory – przywódca klanu, ale cesarz - tennō, który rządził z woli niebios i posiadał całkowitą władzę.
Zgodnie z tymi edyktami, Japonia od tej pory nie składała się z oddzielnych krain, ale z prowincji cesarskich, które były kierowane przez scentralizowany aparat administracyjny. Niektórzy dopiero od tego czasu datują powstanie Japonii.
Sztuka Okres Asuka charakteryzował się gwałtownym rozwojem architektury i sztuki związanej z buddyzmem. Rozwój na szeroką skalę budownictwa sakralnego przyczynił się do importu nieznanych w Japonii technik plastycznych i kanonów estetycznych. Głównymi przykładami architektury tego okresu są świątynie Asuka-dera, Hōryū-ji i Shitennō-ji.
Sztuka późnego okresu Asuka wydzielana jest zazwyczaj jako osobna epoka, zwana Hakuhō.
Zobacz też Shōtoku
Przypisy
Bibliografia Jolanta Tubielewicz Historia Japonii, Ossolineum, Wrocław 1984,
Linki zewnętrzne Świątynie buddyjskie okresu Asuka
Kategoria:Okresy w historii Japonii