Egzarchat Rawenny – historyczna prowincja bizantyjska utworzona w 584 przez cesarza Maurycjusza na Półwyspie Apenińskim w celu zabezpieczenia terytorium cesarskiego przed Longobardami.
Egzarchat podzielony był na kilka mniejszych jednostek terytorialnych (m.in. Rzym, Wenecja, Kalabria, Spoleto), co miało usprawnić jego organizację. W wyniku najazdów ze strony Longobardów oraz podległych im księstw Spoleto oraz Benewentu, terytorium egzarchatu nieustannie zmniejszało się. Ostatecznie egzarchat upadł po zajęciu Rawenny przez Longobardów w 751onet.wiem, dostęp 31.12.2012, co położyło kres bizantyńskiemu panowaniu w północnej Italii.
Południowa część egzarchatu weszła później w skład Katepanatu Italii.
Egzarchowie Rawenny Decjusz (584–585) Smaragdus (585–589) Roman (589–598) Kalinik (598–603) Smaragdus (ponownie, 603–611) Jan I Lemigius (611–615) Eleuteriusz (616–619) Izaak (625–643) Teodor I Calliopas (643–645) Platon (645–649) Olimpios (649–652) Teodor I Calliopas (652–666) Grzegorz (666–678) Teodor II (678–687) Jan II Platinus (687–702) Teofilakt (702–710) Jan III Rizocopo (710–711) Entychiusz (711–713) Scholastyk (713–726) Paweł (726–727) Eutychiusz (728–752)
Przypisy
Kategoria:Administracja Bizancjum !