Franciszek Ksawery Śniegoń (niem. Franz Sniegon, ur. 2 października 1809, zm. 3 lipca 1891) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie, dziekan dekanatu cieszyńskiego, wikariusz generalny Generalnego Wikariatu Biskupstwa Wrocławskiego dla Śląska Austriackiego w latach 1872–1891, biskup sufragan wrocławski (Biskup cieszyński) w latach 1883–1891.
Życiorys Franciszek Śniegoń urodził się w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Ukończył gimnazjum katolickie w Cieszynie, a następnie wstąpił do seminarium duchownego. Kurs z filozofii odbył w Brnie. Później kontynuował edukację z zakresu teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Franciszka w Ołomuńcu. W 1831 roku przyjął diakonat i został skierowany przez władze diecezji wrocławskiej do posługi w Cieszynie. W 1832 roku otrzymał święcenia prezbiteriatu. W latach 1832–1840 zajmował stanowisko wikariusza i kapelana wojskowego przy parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie.
W 1840 roku objął funkcję administratora parafii rzymskokatolickiej w Ustroniu, gdzie postawiono przed nim zadanie uspokojenia nastrojów i uporządkowania spraw w związku z suspendowaniem miejscowego proboszcza. Następnie został przeniesiony do parafii w Lesznej Górnej, a w kolejnym roku do zdominowanej przez ewangelików wsi Trzycież. W 1850 roku otrzymał nominację na dziekana jabłonkowskiego. Po pięciu latach został proboszczem w Jabłonkowie. W nowym miejscu przyczynił się do ożywienia życia religijnego, rozbudowy kościoła parafialnego oraz rozwoju edukacji wśród ludności. W 1864 roku w uznaniu zasług dla lokalnej społeczności władze austriackie mianowały go inspektorem szkolnictwa Księstwa Cieszyńskiego. Tę funkcję cywilną pełnił do 1868 roku.
Jego dokonania dostrzegły również władze kościelne. W 1859 roku Franciszek Śniegoń został mianowany radcą Generalnego Wikariatu, w 1866 roku sekretarzem komisariatu cieszyńskiego Generalnego Wikariatu, a w 1870 roku – komisarzem. W 1872 roku został zgłoszony jako kandydat na wikariusza generalnego austriackiej części diecezji wrocławskiej.
Mimo problemów związanych z trwającym kulturkampfem 11 lipca 1872 roku został wikariuszem generalnym Generalnego Wikariatu Biskupstwa Wrocławskiego dla Śląska Austriackiego (komisariaty nyski i cieszyński). W związku z nowym stanowiskiem otrzymał tytuł prałata, przejął obowiązki dziekana cieszyńskiego i objął probostwo przy farze cieszyńskiej.
Najwyższe władze cywilne Cesarstwa Niemieckiego i Cesarstwa Austrii początkowo podeszły do objęcia przez niego tak wysokiego stanowiska niechętnie. Był bowiem wówczas postrzegany jako działacz narodowościowy zainteresowany przede wszystkim losem współrodaków i polskim komisariatem cieszyńskim. Szybko zmieniono na jego temat zdanie, gdy energicznie podjął się także załatwiania spraw niemieckich wiernych z Generalnego Wikariatu, a zamieszkujących komisariat nyski. Wysoko oceniali jego pracę administratora kościelnego w Austro-Węgrzech duchowni pruscy z diecezji wrocławskiej. Dzięki temu w 1879 roku wyróżniono go tytułem kanonika honorowego kapituły katedralnej wrocławskiej.
Odwilż w stosunkach pomiędzy Cesarstwem Niemieckim i Kościołem katolickim na Śląsku po śmierci Heinricha Förstera sprawiła, że otwarta została przed nim droga do zwiększenia autonomii wikariatu w Cieszynie, a nawet zrealizowania marzenia jego poprzedników o nowej diecezji. Sukces został osiągnięty, ale połowicznie. W 1883 roku, za wstawiennictwem cesarza Austrii, Franciszek Śniegoń otrzymał nominację na biskupa pomocniczego wrocławskiego z siedzibą tytularną w Tanis. Jako administrator mógł więc w zastępstwie ordynariusza m.in. święcić nowe kościoły i udzielać sakramentu bierzmowania.
Konsekracja Franciszka Śniegonia miała miejsce 30 września 1883 roku w kościele parafialnym św. Marii Magdaleny w Cieszynie. Sakry udzielił mu biskup diecezjalny wrocławski, Robert Herzog.
Biskup Śniegoń zmarł 3 lipca 1891 roku. Jego pogrzeb odbył się 7 lipca 1891 roku. Pochowany został na cmentarzu przy kościele św. Jerzego w CieszynieP. Czupryna, Biskup cieszyński, s. 151.. Po jego śmierci staraniem kardynała Georga Koppa ograniczono uzyskaną w wielu kwestiach samorządność Generalnego Wikariatu. Nowy wikariusz generalny, Karol Findiński, nie został konsekrowany biskupem pomocniczym wrocławskim, a także utracił część kompetencji na rzecz kanclerza Generalnego Wikariatu.
Działalność społeczna Franciszek Śniegoń jako administrator i proboszcz parafii, dziekan jabłonkowski, a następnie wikariusz generalny zaangażowany był w polski ruch narodowościowy na Śląsku Cieszyńskim.
Jego staraniem rozwijało się szkolnictwo wiejskie w regionie. Powstały Polski Dom Katolicki w Cieszynie, Śląskie Towarzystwo Prasowe św. Jadwigi i Związek Śląskich Katolików.
Przypisy
Bibliografia Czupryna P., Biskup cieszyński, "Kalendarz Cieszyński 1994", Cieszyn 1993, s. 151. Golec J., Bojda S., Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, t. 2, Cieszyn 1995, s. 235–236. Snoch B., Górnośląski leksykon biograficzny, wyd. 2, Katowice 2004, s. 324.
Linki zewnętrzne Morys-Twarowski M., Przyczynek do genealogii Franciszka Śniegonia, biskupa-sufragana wrocławskiego, „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka” 65. Nr 4 (2010).
Kategoria:Kanonicy wrocławskiej kapituły katedralnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Cieszynie Kategoria:Ludzie związani z Trzycieżem Kategoria:Wrocławscy biskupi pomocniczy Kategoria:Urodzeni w 1809 Kategoria:Zmarli w 1891