Franciszek Ksawery Śniegoń (niem. Franz Sniegon, ur. 2 października 1809, zm. 3 lipca 1891) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie, dziekan dekanatu cieszyńskiego, wikariusz generalny Generalnego Wikariatu Biskupstwa Wrocławskiego dla Śląska Austriackiego w latach 1872–1891, biskup sufragan wrocławski (Biskup cieszyński) w latach 1883–1891.
Życiorys Franciszek Śniegoń urodził się w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Ukończył gimnazjum katolickie w Cieszynie, a następnie wstąpił do seminarium duchownego. Kurs z filozofii odbył w Brnie. Później kontynuował edukację z zakresu teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Franciszka w Ołomuńcu. W 1831 roku przyjął diakonat i został skierowany przez władze diecezji wrocławskiej do posługi w Cieszynie. W 1832 roku otrzymał święcenia prezbiteriatu. W latach 1832–1840 zajmował stanowisko wikariusza i kapelana wojskowego przy parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie.