Łeonid Josypowycz Buriak, ukr. Леонід Йосипович Буряк, ros. Леонид Иосифович Буряк, Leonid Iosifowicz Buriak (ur. 10 maja 1953 w Odessie) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, trener piłkarski.
Kariera piłkarska Kariera klubowa Przygodę z piłką nożną zaczynał w rodzinnej Odessie: najpierw w dziecięcym zespole piłkarskim przy zakładach "Prodmasz" w Odessie, a następnie w szkole piłkarskiej nr 6. Od 1971 był zawodnikiem najbardziej znanego klubu z Odessy - Czernomorca, ale już po dwóch sezonach przeszedł do Dynama Kijów. Po kilkunastu latach występów w drużynie z Kijowa przeniósł się do Moskwy, by bronić barw tamtejszego Torpeda. Na pewien czas powrócił na Ukrainę i grał w zespole Metalista Charków, a w 1989 zakończył karierę jako piłkarz fińskiego Vantaan Pallo-70.
Kariera reprezentacyjna Jako gracz Czernomorca zadebiutował w 1972 w olimpijskiej reprezentacji Związku Radzieckiego. W pierwszym zespole premierowe spotkanie rozegrał 20 maja 1974 przeciwko Czechosłowacji. Był podstawowym graczem drużyny, która w 1976 sięgnęła po brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu. W kolejnych latach regularnie występował w składzie Sbornej. Był rezerwowym w kadrze na Mistrzostwa Świata w Hiszpanii w 1982. 9 października 1983 meczem z Polską zakończył karierę reprezentacyjną. W radzieckiej kadrze rozegrał 49 spotkań, strzelił 8 bramek.
Kariera trenerska Pierwsze lata pracy szkoleniowej spędził w Finlandii. Na rodzinną Ukrainę powrócił w 1993 po dwuletnim pobycie w Stanach Zjednoczonych, gdzie prowadził drużynę akademicką Uniwersytetu w Evansville (Indiana). Przez kilka sezonów prowadził zespół Czornomorca Odessa (d. Czernomorec). W dwóch pierwszych sezonach pracy Leonida Buriaka Czornomorec dwukrotnie zajął drugie miejsce w lidze za Dynamem Kijów, jednak w sezonie 1997–1998 spadł z ekstraklasy, a Łeonid Buriak stracił stanowisko trenera.
Będąc szkoleniowcem Czornomorca rozpoczął współpracę z reprezentacją Ukrainy i przez kilka lat pozostawał członkiem jej sztabu szkoleniowego, by w 2001 przejąć po słynnym Walerym Łobanowskim stanowisko selekcjonera.
W 2002 roku trenerem kadry narodowej Ukrainy został Leonid Buryak. Nowy trener otrzymał zadanie dotarcia do finału Mistrzostw Europy 2002. Przygotowania do głównych meczów rozpoczęły się od porażki Japończyków w pierwszym meczu dla trenera Buriaka. W ramach turnieju kwalifikacyjnego ukraińskiej drużynie udało się w pierwszym meczu zagrać z wynikiem 2-2 w Erywańie, potem doszło do ważnego zwycięstwa nad grecką drużyną. Jednak drużynie Buriaka, która w eliminacjach zajęła ostatnie trzecie miejsce, nie udało się przebić do finałowej części mistrzostw(ru)Виталий Орлов Одесские тренеры сборной Украины по футболу // Я - одессит, 26.08.2022.
Nie udało mu się jednak awansować do mistrzostw Europy i we wrześniu 2003 został zastąpiony przez Ołeha Błochina.
Po odejściu ze sztabu trenerskiego reprezentacji wiosną 2005 znalazł zatrudnienie jako dyrektor sportowy w Dynamie Kijów, gdzie przez pewien czas pełnił także funkcję pierwszego trenera. Został zdymisjonowany latem 2005 po porażce Dynama w drugiej fazie kwalifikacji do Ligi Mistrzów ze szwajcarskim FC Thun. Powrócił na stanowisko dyrektora sportowego klubu, a na początku 2008 podał się do dymisji. Po 4-letniej przerwie 8 stycznia 2012 przyjął propozycję uratowania przed spadkiem FK OłeksandrijaUA-Футбол. Леонід Буряк: "Прийняв пропозицію "Олександрії"UA-Футбол. Леонид Буряк: "Футбол - моя жизнь". Ale po serii nieudanych gier 9 kwietnia 2012 współpraca z klubem została zakończonaUA-Футбол. Офіційно! Леонід Буряк та ПФК "Олександрія" припинили співпрацю.
Sukcesy i odznaczenia Sukcesy klubowe mistrz ZSRR (5x): 1974, 1975, 1977, 1980, 1981 wicemistrz ZSRR: 1973, 1976 (j), 1978, 1982 brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1979 zdobywca Pucharu ZSRR (5x): 1974, 1978, 1982, 1985, 1986, 1988 zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów: 1975 zdobywca Superpucharu Europy: 1975
Sukcesy reprezentacyjne brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich: 1976 uczestnik turnieju finałowego Mistrzostw Świata: 1982
Sukcesy trenerskie wicemistrz Ukrainy: 1994, 1995
Sukcesy indywidualne 8-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: 1975 (nr 2), 1976-w (nr 2), 1976-j (nr 1), 1978 (nr 3), 1979 (nr 1), 1980 (nr 1), 1981 (nr 1), 1982 (nr 1) najlepszy trener Ukrainy: 1994, 1995
Odznaczenia tytuł Mistrza Sportu ZSRR: 1973 tytuł Mistrza Sportu Klasy Międzynarodowej: 1975 tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu ZSRR: 1975 tytuł Zasłużonego Trenera Ukrainy: 1996 Order "Za zasługi" III klasy: 2004 Order „Za zasługi” II klasy: 2013 Order „Za zasługi” I klasy: 2015 Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy: 2020
Przypisy
Linki zewnętrzne
Sylwetka zawodnika na rusteam.permian.ru
Kategoria:Ludzie urodzeni w Odessie Kategoria:Radzieccy medaliści olimpijscy Kategoria:Reprezentanci Związku Radzieckiego w piłce nożnej Kategoria:Ukraińscy piłkarze Kategoria:Ukraińscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1976 Kategoria:Odznaczeni Orderem Księcia Jarosława Mądrego Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina) Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976 Kategoria:Piłkarze Czornomorca Odessa Kategoria:Piłkarze Dynama Kijów Kategoria:Piłkarze Torpeda Moskwa Kategoria:Piłkarze Metalista Charków Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn Kategoria:Trenerzy piłkarzy Arsienału Tuła Kategoria:Trenerzy piłkarzy Czornomorca Odessa Kategoria:Trenerzy piłkarzy Dynama Kijów Kategoria:Trenerzy piłkarzy Nywy Tarnopol Kategoria:Trenerzy piłkarzy FK Ołeksandrija Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1982 Kategoria:Urodzeni w 1953 Kategoria:Zasłużeni Mistrzowie Sportu ZSRR