thumb|Françoise Dorléac w filmie Mózg za miliard dolarów (1967) Françoise Paulette Louise Dorléac (ur. 21 marca 1942 w Paryżu, zm. 26 czerwca 1967 w Nicei) – francuska aktorka filmowa i teatralna.
Życiorys Była najstarszą z trzech córek pary aktorskiej: Georgesa Maurice’a Edmonda Dorléaca i Renée Simonot. Miała dwie młodsze siostry, Catherine (ur. 1943) i Sylvie (ur. 1946), a także starszą przyrodnią siostrę z pierwszego małżeństwa matki, Daniele Aimée (ur. 1938), której ojcem był aktor Aimé Clariond. W przeciwieństwie do Catherine, która przyjęła panieńskie nazwisko matki, pozostała przy nazwisku ojca.
Jej ojciec, dyrektor artystyczny w branży dubbingowej, powierzył jej kilka ról – w tym tytułową w filmie Heidi (1952) w reżyserii Luigiego Comenciniego. Początkowo marzyła o wstąpieniu do zakonu, zanim ostatecznie zwróciła się ku tańcowi. Jako buntownicze dziecko i ekstrawertyczna, lecz niepewna siebie, niesforna nastolatka została wydalona z liceum im. La Fontaine za niesubordynację. W latach 1957–1961 kształciła się w Conservatoire national supérieur d’art dramatique. W 1960 zadebiutowała w teatrze przy 10. dzielnicy Paryża w sztuce Gigi autorstwa Colette.
W 1957 trafiła przed kamery w krótkometrażowej produkcji Mensonges, a w 1959 wystąpiła w swoim pierwszym filmie pełnometrażowym – jako Madeleine, podopieczna ośrodka resocjalizacyjnego dla trudnej młodzieży w dreszczowcu Wilki w owczarni (Les Loups dans la bergerie). Pracowała również jako modelka dla domu mody Christiana Diora. Po występie u boku siostry, Catherine Deneuve, w komedii Drzwi trzaskają (Les portes claquent, 1960), zagrała w debiucie fabularnym Michela Deville’a Dziś wieczorem albo nigdy (Ce soir ou jamais, 1961) z Anną Kariną. W komedii Taniec (La Gamberge, 1962) partnerowała Jean-Pierre’owi Casselowi, swojemu ówczesnemu narzeczonemu (związek ten był jednak krótkotrwały).
Przełom w jej karierze nastąpił w 1964 dzięki roli stewardesy Nicole Chomette, która uwodzi żonatego mężczyznę w melodramacie François Truffauta Gładka skóra (La Peau Douce, 1964), przentowanym na 17. festiwalu w Cannes, i postaci narzeczonej lotnika Agnès Villermosa w komedii przygodowej Philippe’a de Broki Człowiek z Rio (L’Homme de Rio, 1964) z Jean-Paulem Belmondo. Występowała u boku Omara Sharifa w dramacie przygodowym Dżingis chan (1965) i Davida Nivena w komedii Gdzie są szpiedzy (Where the Spies Are, 1965), a przede wszystkim – stworzyła osobliwą, niedopasowaną parę z Donaldem Pleasence’em w klaustrofobicznej scenerii filmu Romana Polańskiego Matnia (1965). W 1967 ponownie zagrała z młodszą siostrą, Catherine, w musicalu Panienki z Rochefort (Les Demoiselles de Rochefort).
26 czerwca 1967, podczas kończenia prac nad filmem Mózg za miliard dolarów (Billion Dollar Brain), Dorléac zginęła w wypadku samochodowym w wieku 25 lat dziesięć kilometrów od Nicei, przy zjeździe Villeneuve-Loubet z autostrady La Provençale – straciła panowanie nad wynajętym Renault 10 i uderzyła w znak drogowy po tym, jak samochód wpadł w poślizg na mokrej nawierzchni; następnie pojazd dachował na polu i stanął w płomieniach. Doszło do uszkodzenia zbiornika paliwa; świadkowie słyszeli krzyk Dorléac, zanim nastąpił zapłon. Aktorka była w drodze na lotnisko Nicea-Lazurowe Wybrzeże po wakacjach spędzonych z Catherine Deneuve w Saint-Tropez i obawiała się, że spóźni się na samolot. Jej ostatni film wszedł na ekrany już po jej śmierci.
Filmografia
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Conservatoire national supérieur d’art dramatique Kategoria:Francuskie aktorki filmowe Kategoria:Francuskie aktorki teatralne Kategoria:Francuskie aktorki telewizyjne Kategoria:Francuskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Ofiary pożarów Kategoria:Pochówki we Francji Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Zmarli w 1967