Charles Leonard Woolley (ur. 17 kwietnia 1880 w Londynie, zm. 20 lutego 1960 tamże) – brytyjski archeolog i badacz starożytnego Bliskiego Wschodu, odkrywca Grobów Królewskich z Ur. thumb|200px|left|Charles L. Woolley (z lewej) i Thomas E. Lawrence podczas wykopalisk w Karkemisz
Życiorys thumb|250px|Fotografia lotnicza wykopalisk w Ur (marzec 1927) Urodził się w 1880 roku w Londynie. Po ukończeniu New College w Oksfordzie rozpoczął w 1905 pracę jako asystent Arthura Evansa w Departamencie Starożytności Ashmolean Museum. W latach 1907–1912 prowadził wykopaliska w Nubii, badając m.in. meroickie stanowiska. Następnie wybrany został kierownikiem prowadzonych z ramienia British Museum prac wykopaliskowych w Karkemisz w północnej Syrii, gdzie jego współpracownikiem był Thomas Edward Lawrence (słynny Lawrence z Arabii). Prace te przerwał wybuch I wojny światowej. W jej trakcie Woolley służył jako oficer wywiadu na Bliskim Wschodzie. W 1916 dostał się do niewoli tureckiej i do 1918 przebywał w Turcji jako jeniec wojenny.
Po wojnie w 1919 wznowił prace wykopaliskowe w Karkemisz. W latach 1921–1922 prowadził wykopaliska w Tell el-Amarna w Egipcie z ramienia Egypt Exploration Society. Następnie zaproszony został do poprowadzenia łączonej ekspedycji archeologicznej British Museum i University of Pennsylvania Museum do prac badawczych na stanowisku Tall al-Mukajjar (starożytne Ur) w południowej Mezopotamii. Najbardziej znany jest właśnie z prowadzonych w latach 1922–1934 wykopalisk w Ur, w trakcie których odkrył słynne grobowce królewskie z okresu starosumeryjskiego (ok. 2900–2350 p.n.e.).
W 1935 otrzymał honorowy tytuł szlachecki za wkład w dziedzinę archeologii. Rok później rozpoczął wykopaliska w Tell Atchana w północnej Syrii, stanowisku kryjącym pozostałości starożytnego miasta Alalach. Ponownie jego prace przerwała wojna. W latach 1943–1946 służył w stopniu podpułkownika (lieutenant-colonel) jako doradca ds. archeologicznych przy Civil Affairs Directorate. Za radą Woolleya Naczelny Dowódca Alianckich Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych, Dwight D. Eisenhower, wydał rozkaz zakazujący plądrowania i niszczenia budowli o ważnym znaczeniu historycznym i kulturowym na wyzwalanych obszarach. Po wojnie Woolley podjął przerwane prace w Alalach odkrywając pałace i archiwa glinianych tabliczek z II tysiąclecia p.n.e. Dodatkowo prowadził również wykopaliska na pobliskim stanowisku nadmorskim al-Mina, gdzie odkrył ślady wczesnogreckiego osiedla. Miał niemal siedemdziesiąt lat kiedy zakończył w 1949 prace wykopaliskowe w Alalach. Do śmierci w 1960 pozostał ważną postacią w świecie archeologii.
Ważniejsze publikacje Carchemish: Report on the Excavations at Djerabis on Behalf of the British Museum (współautor), vol. 2, The Town Defences, London 1921. Joint Expedition of the British Museum and of the University of Pennsylvania to Mesopotamia: Ur Excavations (współautor), 10 tomów, London 1927-. Digging Up the Past, London 1930 (przekład pol. W poszukiwaniu przeszłości, 1964). Dead Towns and Living Men, London 1932. A Forgotten Kingdom, London 1953. Spadework: Adventures in Archaeology, London 1953. Alalakh: An Account of the Excavations at Tell Atchana in the Hatay, 1939-1949, Oxford 1955. (wydane pośmiertnie) Mesopotamia and the Middle East, London 1961. As I Seem to Remember, London 1962.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Oksfordzkiego Kategoria:Brytyjscy archeolodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1960