Kill ’Em All – debiutancki album studyjny amerykańskiego zespołu muzycznego Metallica. Wydany został 25 lipca 1983 roku nakładem wytwórni Megaforce Records. Zespół podpisał kontrakt z tą wytwórnią po zagraniu paru koncertów na Wschodnim Wybrzeżu USA, które zorganizował jej założyciel, Jon Zazula, po usłyszeniu dema grupy, No Life ’Til Leather.
W ocenie krytyków, album jest klasyką gatunku oraz przyczynił się do powstania thrash metalu, a James Hetfield swoją grą na albumie ustanowił nowe standardy siły, precyzji i wytrzymałości. Kill ’Em All został sklasyfikowany przez personel serwisu Metal-Rules.com na 20. miejscu wśród 100 Najlepszych Albumów Heavymetalowych. Jest to jeden z dwóch album Metalliki, którego współkompozytorem nie jest Kirk Hammett (drugim jest Hardwired...To Self-Destruct) oraz jeden z dwóch albumów (innym jest Death Magnetic z 2008 r.) niewyprodukowanych przez członków zespołu. W samych Stanach Zjednoczonych album sprzedał się w 4,5 milionach egzemplarzy (do 2023 r.).
Kompozycje Kill ’Em All to jedyny album Metalliki, na którym zamieszczone utwory były praktycznie w całości gotowe do nagrania przed rozpoczęciem sesji nagraniowej. Pierwszym skomponowanym utworem był otwierający album „Hit the Lights”, nagrany pod koniec 1981 na potrzeby pierwszego oficjalnego wydawnictwa na którym znalazł się zespół, Metal Massacre wydanego 14 czerwca 1982. Wydawnictwo znane również jest z tego, że nazwa grupy została źle napisana (Mettallica), jak i nazwisko basisty Rona McGovneya (McGouney) oraz imię gitarzysty Lloyda Granta (Llyod) grających oryginalnie w utworze. Według listy utworów zagranych na debiutanckim występie zespołu z 14 marca 1982, drugim skomponowanym utworem zespołu był najprawdopodobniej „Jump in the Fire”, (oraz pierwszym, którego współautorem był Dave Mustaine) który razem z „Hit the Lights” i dwiema nowymi kompozycjami – „The Mechanix” i „Motorbreath” – wypełnił demo zespołu nagrane 24 kwietnia 1982, pt. Power Metal.
„The Mechanix” jest utworem, który skomponował sam Mustaine, ale po wyrzuceniu go w kwietniu 1983 z Metalliki James Hetfield i Lars Ulrich zmodyfikowali ten utwór dzięki czemu stał się dłuższy, miał inny tekst i tytuł – „The Four Horsemen”. Sam Mustaine zamieścił „The Mechanix” pod tytułem „Mechanix” na debiutanckim albumie swojego zespołu, Megadeth – Killing Is My Business...And Business Is Good! (z 1985). Na następnym demie grupy, No Life ’Til Leather (nagranym 6 lipca 1982), oprócz czterech poprzednich kompozycji zamieszczone zostały trzy nowe: „Seek & Destroy”, „Metal Militia” i „Phantom Lord”. W grudniu 1982 do zespołu dołączył basista Cliff Burton, który już wcześniej skomponował solowy utwór na gitarze basowej pod tytułem „(Anesthesia) Pulling Teeth”. 16 marca 1983 nagrane zostały ostatnie dwa utwory – „Whiplash” i „No Remorse” – na tzw. Megaforce Demo, które są zarazem jedynymi utworami wspólnie nagranymi z Mustaine’em i Burtonem w składzie.
Nagrywanie Inicjatywa nagrania albumu powstała z powodu Jona Zazuli, który był promotorem oraz właścicielem sklepu Rock ’n’ Roll Heaven w New Jersey. Gdy usłyszał demo Metalliki, No Life ’Til Leather, postanowił skontaktować się z zespołem w lutym 1983, aby zaproponować grupie parę występów na Wschodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Zespół przyjął propozycję i wyruszył z San Francisco pod koniec marca 1983 w trasę długą na ponad 3 tysiące kilometrów, podczas której Dave Mustaine był niemal bez przerwy pijany, co doprowadziło do wielu kłótni z pozostałymi członkami zespołu, wypadku samochodowego, oraz znacznego zmniejszenia się jego umiejętności gry na gitarze. Gdy już zespół dotarł na miejsce, 1 kwietnia skontaktowano się z Kirkiem Hammettem gitarzystą zespołu Exodus, a dziesięć dni później Mustaine został wyrzucony z zespołu i zastąpiony tego samego dnia przez Hammetta. W okresie gdy zespół dostał już propozycję zagrania trasy koncertowej na wschodzie USA, Zazula próbował załatwić kontrakt nagraniowy grupie, co jednak mu się nie udało, więc w ostateczności założył 1 kwietnia 1983 razem z żoną Marshą własną wytwórnię płytową Megaforce Records. Miesiąc po tym – 3 maja 1983 – Metallica (jako pierwszy zespół) podpisała kontrakt z jego wytwórnią.
Siedem dni później Metallica rozpoczęła 17-dniowe nagrywanie albumu w Music America Recording Studios w Rochester w stanie Nowy Jork. Produkcją zajęli się Jon Zazula i Paul Curcio, którego Lars Ulrich określił „żłopaczem kawy,”, a według Kirka Hammetta „głównie siedział w kącie i bazgrał coś w notesie. No i robił kawę zespołowi.” Ulrich tak wspomina miejsce w którym nagrywał:
Ulrich wspomina również nieprzyjemną sytuację, która miała miejsce pod koniec realizacji albumu:
Tytuł Członkowie zespołu chcieli, aby album miał inny tytuł, o czym James Hetfield wypowiada się tak:
Przyjęcie albumu Kill ’Em All został wydany 25 lipca 1983 przez wytwórnię Megaforce i spowodował „prawdziwe narodziny thrashu,” zaś „dziś uznawany jest za klasykę”. Do dziś album został sprzedany w ponad 3 milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych, a od 20 czerwca 1995 dostępny jest w wersji zremasterowanej.
Według recenzenta, Steve’a Hueya z AllMusic, na albumie, „Metallica zjednoczyła powikłane riffowanie takich zespołów Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu jak Judas Priest, Iron Maiden, czy Diamond Head z szybkością Motörhead i hardcore'owego punku. Wysoce techniczny styl grania na gitarze rytmicznej Jamesa Hetfielda napędza większość albumu, ustanawiając nowe standardy siły, precyzji, i wytrzymałości”, a „reszta zespołu jest równie wprawiona, grając ze ściśle kontrolowaną furią nawet w najbardziej absurdalnie szybkich tempach”. Huey podsumował album następująco: „Przerażający, strasznie inspirujący i absolutnie bezlitosny, Kill ’Em All jest szczerze niszczycielską energią, dokonaną z powodującymi opadanie szczęki poziomami naukowej precyzji”.
Recenzent magazynu Teraz Rock, Igor Stefanowicz, następująco określa styl w jakim zespół gra na albumie: „Szybkie, dość skomplikowane, precyzyjnie grane riffy, zresztą dość często się zmieniające, podobnie jak tempa. Wielka inwencja rytmiczna, sporo akcentów, przełomów aranżacyjnych, wirtuozerskie solówki grane z niewiarygodną prędkością. A przy tym całym zamieszaniu kompozycje z Kill ’Em All nadal są piosenkami – z melodią, z dramaturgią, z refrenami. Cholernie szczere, naładowane pięknie brzydką energią.”.
Personel serwisu Metal-Rules.com sklasyfikował album na 20. pozycji listy 100 Najlepszych Albumów Heavymetalowych, a personel serwisu IGN nie zakwalifikował albumu wśród 25 Najlepszych Albumów Metalowych, ale umieścił go na liście honorowej.
Trasa koncertowa Dzięki albumowi, Metallica dostała propozycje koncertów w Europie, ale zespół miał już zaplanowaną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z brytyjskim zespołem Raven, który również w 1983 wydał swój album All for One. W tę trasę oba zespoły wyruszyły dwa dni po wydaniu Kill ’Em All. Trasa trwała do 3 września 1983, a jej nazwa – Kill ’Em All for One Tour – powstała z połączenia nazw albumów obu zespołów, które promowały. Dzięki tej trasie, Metallica została okrzyknięta zespołem grającym najostrzej, najgłośniej i najszybciej. Zespoły podróżowały po Stanach starym autokarem, który tak wspomina James Hetfield:
Występ z tej trasy w Chicago, który odbył się 12 sierpnia 1983 był nagrywany i wykonania dwóch utworów – „No Remorse” i „Metal Militia” – znaleźć można na filmie Cliff ’Em All! z 1987. Pomiędzy oboma utworami został zamieszczony urywek w którym Kirk Hammett gra (będąc samemu na scenie) solówkę na gitarze i w pewnym momencie wystawia gitarę nad ręce fanów, którzy złapali i zabrali mu ją. Zaraz po tym kilku członków ekipy technicznej (bądź ochrony) wskoczyło w tłum by odzyskać gitarę, która została zniszczona.
Z tego albumu przede wszystkim „Seek & Destroy” jest sztandarowym utworem granym na wszystkich (lub prawie wszystkich) koncertach. Innymi często granymi utworami są „The Four Horsemen” oraz „Whiplash”. „(Anesthesia) Pulling Teeth” była często obecna na setlistach aż do śmierci Cliffa Burtona w 1986. Na kolejne wykonanie trzeba było czekać aż do 2011 roku, kiedy to z okazji 30-lecia zespołu improwizację na temat „Anesthesii” zagrał Robert Trujilo. Reszta utworów jest raczej sporadycznie grana na koncertach.
Lista utworów
Reedycja albumu (1988 re-release)
W nawiasach wymienieni są kompozytorzy danych utworów. Utwory „Am I Evil?” i „Blitzkrieg” zawarte były jedynie na reedycjach albumu wydawanych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie przez wytwórnię Elektra od 1988 do 1992, oraz w Argentynie od 1989 do 1992 razem przez wytwórnie PolyGram i Vertigo. Utwory te pochodzą z singla „Creeping Death” (1984), znalazły się również na kompilacji Garage, Inc. (1998).
Single „Whiplash” – wydany w 1983 w Stanach Zjednoczonych przez wytwórnię Megaforce na 12-calowym winylu.
„Jump in the Fire” – wydany 20 stycznia 1984 w Wielkiej Brytanii, Francji, i Holandii przez wytwórnie Music for Nations i Roadrunner na 12-calowym winylu.
Twórcy Wykonawcy James Hetfield – śpiew, gitara rytmiczna (utwory: 1-4, 6-10); introdukcja (utwór: 5) Lars Ulrich – perkusja Cliff Burton – gitara basowa Kirk Hammett – gitara prowadząca (utwory: 1-4, 6-10)
Produkcja Album nagrywany i miksowany był od 10 do 27 maja 1983 w Music America Recording Studios w Rochester, USA Producent wykonawczy: Jon Zazula Producent: Paul Curcio Inżynier: Chris Bubacz Asystent inżyniera: Andy Wroblewski Mastering: Bob Ludwig Projekt przedniej i tylnej okładki: Gary L. Heard, GLH Studios Fotografie z wkładki: Kevin Hodapp Grafiki, projekt, i układ: Shari i Harold Risch
Wydania albumu Na podstawie encycmet.com.
12-calowa płyta winylowa Kraj wydaniaWydawcaRok wydaniaNumer katalogowyOpisAngliaMusic for Nations1983MFN-7Czerwono-żółte etykietyArgentynaPolyGram/Vertigo198929194Dodatkowe utwory „Am I Evil?”, „Blitzkrieg”BrazyliaPolyGram/Vertigo1990838-142-1Brak wkładkiBrazyliaYoung/RGE1987320-7006Srebrne etykiety, wkładka z tekstami utworówEuropaPhoogram/Vertigo1989838-142-1Żółte etykietyFrancjaBernett1983SB-18007Brak wkładkiFrancjaNew Electric Way19832326Etykiety New Electric Way lub Music for NationsFrancjaMusic for Nations1983MFN 7Pierwsze tłoczenie bez kodu kreskowegoFrancjaMusic for Nations1983MFN 7Drugie tłoczenie z kodem kreskowym, etykiety podają Francję jako kraj produkcji, okładka – AnglięGrecjaPolyGram/Vertigo1992838-142-1Brak wkładkiHiszpaniaPhonogram/Vertigo1989838-142-1Brak wkładkiHolandiaRoadrunner1983RR-9902Bez logo Music for Nations na okładceHolandiaRoadrunner1983RR-9902Z logo Music for Nations na okładceJaponiaNexus1984K25P-438Wkładka z tekstami utworów, pasek OBIKanadaBanzai1983BRC-1901Białe etykiety i wkładkaKanadaElektra198896 07661Dodatkowe utwory „Am I Evil?”, „Blitzkrieg”KanadaBanzai1983BRC-1901Czarne etykietyKolumbiaPhilips/Vertigo1990838-142-1Czarno-biała tylna okładkaKoreaPhonogram/Vertigo1990SEL-RP-2002Wkładka z tekstami utworówMeksykPolyGram/Vertigo1990LPR-23067Nazwy utworów w języku angielskim i hiszpańskimRosjaPhonogram/PolyGram1994838-142-1Błędy językowe na etykietachStany ZjednoczoneElektra1988e1-60766Wydanie Columbia HouseStany ZjednoczoneEletkra19889-60766-1Czerwono-czarne lub szare etykiety, dodatkowe utwory „Am I Evil?”, „Blitzkrieg”Stany ZjednoczoneMegaforce1983MRI 069Część egzemplarzy z tekstami utworów, część bezUnia EuropejskaVertigo2001838-142-1Powtórne wydanie na 180-gramowej płycie winylowej, we wkładce wspomniana oficjalna strona internetowa zespołuWenezuelaPolyGram/Vertigo1993210-199Inna okładka
Podwójna 12-calowa płyta winylowa Kraj wydaniaWydawcaRok wydaniaNumer katalogowyOpisAngliaMusic for Nations1986MFN 7DMNa okładce napis „Made in France”, na płytach – „Made in England"FrancjaMusic for Nations1986MFN 7DMBrak kraju produkcji na etykietachEU (?)Universal Music Group20080600753085271Wydanie na 180-gramowym winylu.
Wydanie promocyjne na 12-calowej płycie winylowej