thumb|Odbitka wykonana techniką światłodruku (1880) Światłodruk (fototypia, collotypia, kolotypia lub albertotypia) – technika druku płaskiego nie wykorzystująca rastra. Forma światłodrukowa wykonana jest z żelatyny. Żelatynę uczuloną dwuchromianem potasu wylewano na taflę szkła lustrzanego lub płytę metalową. Tak przygotowaną formę drukową naświetlano przez negatyw lampami łukowymi lub światłem słonecznym. Była ona bardzo delikatna i nietrwała.
Jako jedyna z technik, światłodruk nie posiada rastra, dlatego wydruk jest bardzo realistyczny.
Światłodruk w 1856 roku wynalazł Francuz Louis-Alphonse Poitevin. Jednak poważne ulepszenie wprowadził w 1868 roku Niemiec Joseph Albert. Niegdyś technikę światłodruku stosowano w poligrafii. Obecnie jest to technika wykorzystywana rzadko, najczęściej do celów artystycznych. Można ją również stosować przy reprodukcji wszelkiego rodzaju grafik, malarstwa, starodruków, dzieł sztuki itp.
Przypisy
Linki zewnętrzne St. Szalay: „Zastosowanie fotografii do reprodukcyi mechanicznej” w: „Wszechświat” (nr 39/1018, tom XX, Warszawa 1901, s. 626–628)
Kategoria:Techniki druku Kategoria:Techniki graficzne