thumb|300px|Naboje umieszczone w taśmie nabojowej Taśma nabojowa – taśma z szeregiem uchwytów na naboje, służąca do przenoszenia ich do donośnika broni automatycznej.
W porównaniu z magazynkiem masa taśmy przypadająca na jeden nabój jest mniejsza, ale mechanizmy zasilania taśmowego są bardziej skomplikowane niż zasilania magazynkowego. Z uwagi na możliwość uzyskania przy zasilaniu taśmowym dużej szybkostrzelności praktycznej taśmy nabojowe stosowane są najczęściej do zasilania karabinów maszynowych.
Budowa i podział Taśma nabojowa może być wykonywana z tkaniny lub ze stali, prowadzono także próby stosowania innych tworzyw np. papieru. Gniazda taśmy w których umieszczone są naboje mogą być zamknięte (nabój jest najpierw wyciągany do tyłu, a dopiero potem dosyłany do przodu), lub otwarte (dzięki sprężystości ogniwa nabój może być wypchnięty prosto do przodu, co upraszcza konstrukcję broni).
Ze względu na konstrukcję wyróżnia się taśmy: elastyczne ciągłe – taśma stanowi jedną całość, poszczególne ogniwa taśmy są ze sobą trwale połączone segmentowe – taśma składa się z segmentów zawierających od kilku do kilkudziesięciu ogniw, poszczególne segmenty łączone są ze sobą nabojami rozsypne – poszczególne ogniwa taśmy są ze sobą połączone nabojami sztywne – taśma wykonana jest z jednego arkusza blachy, z wytłoczonymi sprężynującymi uchwytami na naboje półsztywne – składające się z segmentów taśmy sztywnej
Historia Najstarszym typem taśmy nabojowej jest ciągła elastyczna taśma parciana, zastosowana po raz pierwszy w karabinach maszynowych Maxim. Później we francuskich zakładach zbrojeniowych Hotchkiss opracowano również taśmę sztywną z ogniwkami otwartymi (stosowaną między innymi w ckm-ie Hotchkiss Mle 14). W okresie międzywojennym pojawiły się pierwsze ciągłe taśmy metalowe, najczęściej zamienne z wcześniej stosowanymi taśmami parcianymi. Natomiast po II wojnie światowej rozpowszechniły się taśmy rozsypne.
Zobacz też plecak amunicyjny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Budowa broni palnej