USS Hornet (CV-8) – amerykański lotniskowiec o wyporności standardowej 19 900 ton z czasów II wojny światowej, trzecia i ostatnia jednostka typu Yorktown.
Okręt został zbudowany jako szybkie rozwiązanie po wygaśnięciu traktatu waszyngtońskiego – w oparciu o istniejący projekt wcześniejszych jednostek swojego typu, w oczekiwaniu na przygotowanie projektu większych jednostek, które przybrały później postać lotniskowców typu Essex. W rezultacie niewielkich jedynie zmian istniejącego projektu, „Hornet” miał nieco dłuższy pokład startowy, nowocześniejszy systemem kierowania ogniem artyleryjskim oraz po raz pierwszy zastosowane prototypowe bojowe centrum informacyjne (CIC).
Zwodowany 25 września 1939 roku w stoczni Newport News w Wirginii, do służby w marynarce amerykańskiej wszedł 20 października 1941 roku. Z jego pokładu w kwietniu 1942 roku wystartowały bombowce pułkownika Doolittle’a, które dokonały rajdu na Tokio. W czerwcu 1942 roku okręt ten uczestniczył w bitwie pod Midway: część jego grupy lotniczej pierwszego dnia bitwy nie odnalazła sił japońskich (co jest określane jako „lot donikąd”), zaś jego samotnie atakująca eskadra torpedowa VT-8 została całkowicie zniszczona nad zespołem japońskich lotniskowców kidō-butai. W drugiej połowie roku wziął udział w kampanii na Wyspach Salomona. Podczas bitwy koło wysp Santa Cruz, 26 października 1942 roku, bombowce nurkujące jego grupy lotniczej ciężko uszkodziły japoński lotniskowiec „Shōkaku” oraz krążownik ciężki „Chikuma”. Sam „Hornet” odniósł jednak poważne uszkodzenia w wyniku ataków lotniczych, co doprowadziło do jego opuszczenia po nieudanej próbie uratowania jednostki. Opuszczony okręt został zatopiony następnego dnia przez japońskie niszczyciele.
Wielkość grupy lotniczej Hornet Air Group zmieniała się w czasie służby – od 60 do 96 samolotów, które tworzyły dwie eskadry bombowców nurkujących oraz eskadrę torpedową i eskadrę myśliwską. Podstawę uzbrojenia artyleryjskiego okrętu stanowiło osiem dział uniwersalnych 127 mm L/38 Mark 12, które wsparte były artylerią przeciwlotniczą średniego i krótkiego zasięgu, w postaci dział 1.1" L/75 oraz karabinów Browning M2 12,7 mm, od 1942 roku zastępowanymi skuteczniejszymi działkami Oerlikon 20 mm, a od czerwca tego roku także działami Boforsa 40 mm.
Siódmy okręt US Navy noszący nazwę „Hornet”, doczekał się nadanych przez załogę przydomków: Horny Maru i Old Stinger. Jednostka została czterokrotnie odznaczona gwiazdami , zaś za swoją heroiczną postawę podczas bitwy pod Midway, jego eskadra VT-8 została odznaczona Presidential Unit Citation – najwyższym amerykańskim odznaczeniem bojowym przyznawanym jednostkom wojskowym.
Geneza i budowa Budowa lotniskowców USS „Langley” (CV-1), „Lexington” (CV-2), „Saratoga” (CV-3) i „Ranger” (CV-4) oraz dwóch pierwszych jednostek typu Yorktown, niemal wyczerpała wynikające z traktatu waszyngtońskiego z 1922 roku limity łącznej wyporności amerykańskich lotniskowców. Gdy w 1934 roku Japonia wypowiedziała traktat, mimo świadomości rosnącego zagrożenia ze strony nazistowskich Niemiec i imperium japońskiego, amerykański rząd postanowił trzymać się limitów traktatu, aż do jego przewidzianego traktatem wygaśnięcia w 1938 rokuGreen Michael: Images of War, s. 18.. Dopiero więc po wygaśnięciu traktatu – w odpowiedzi na rosnące zagrożenie wojenne – ustawą Naval Expansion Act z 17 maja 1938 roku, zostały uchwalone fundusze na budowę kolejnych jednostek tej klasy. Kongres zezwolił wówczas US Navy na budowę nowych lotniskowców o łącznej wyporności nie przekraczającej 40 000 tonRose Lisle: The Ship, s. 1–10.. Opracowanie konstrukcji nowych lotniskowców musiało jednak zająć dużo czasu, tym bardziej że zespoły architektów okrętowych i projektantów zaangażowane już były w opracowywanie projektu nowych 45 000-tonowych pancernikówDavid Doyle: USS Hornet (CV-8), s. 4.. thumb|left|„Hornet” w trakcie wyposażania w marcu 1941 roku|alt=USS Hornet (CV-8) w trakcie budowy, widok na prawą ćwierć dziobową lotniskowca stojącego w suchym doku stoczni Newport News Shipbuilding w Wirginii, 3 marca 1941 roku. Toteż jako szybkie, tymczasowe rozwiązanie, wybrano budowę jednego okrętu opartego na sprawdzonym projekcie jednostek typu Yorktown, którego budowa została autoryzowana w marcu 1939 roku. Korzystając z tego, marynarka złożyła zamówienie na dwa nowe okręty – jednej jednostki będącej nieco ulepszoną konstrukcją typu Yorktown, oraz drugiej według znacznie już ulepszonego i powiększonego projektu, która została w przyszłości nazwana USS „Essex” (CV-9) i dała początek nowemu typowi. thumb|Jeszcze nie w pełni uzbrojony „Hornet” w październiku 1941 roku|alt=Jeszcze nie w pełni uzbrojony lotniskowiec USS „Hornet” (CV-8) płynie przez akwen portowy Hampton Roads; widok z lewej burty, 27 października 1941. Stępkę pod ostatni okręt typu Yorktown położono 25 września 1939 roku w stoczni Newport News Shipbuilding and Drydock Company w Wirginii. Z uwagi na doświadczenie stoczni, nabyte przy budowie siostrzanych lotniskowców USS „Yorktown” (CV-5) i „Enterprise” (CV-6), nowa jednostka była gotowa do wodowania już w grudniu następnego roku. Podczas gdy budowa jego siostrzanych jednostek do etapu wodowania zajęła niemal dwa lata, wyposażony jedynie w maszyny kadłub CV-8 spłynął na wodę już po piętnastu miesiącachDavid Doyle: USS Hornet (CV-8), s. 6.. Oficjalna ceremonia miała miejsce 14 grudnia 1940 roku, z żoną sekretarza marynarki Franka M. Knoxa, Annie Reid Knox, jako matką chrzestną. Wkrótce zaś po wodowaniu jednostki, jej miejsce na pochylni numer 2 zajął pierwszy okręt nowego typu lotniskowców. Proces wyposażania okrętu zajął około 10 miesięcy. Już jednak w lipcu 1940 roku na jednostkę przybył jeden z pionierów lotnictwa marynarki amerykańskiej, komandor – późniejszy wiceadmirał – Marc „Pete” Mitscher, który rozpoczął proces kompletowania załogi, a później został pierwszym dowódcą okrętu. Załoga jednostki kompletowana była spośród doświadczonych marynarzy, którzy stanowili około połowy jej składu, drugą jednak część stanowili nowi rekruci – świeżo po ukończeniu obozu przygotowawczego rekrutów w pobliżu Chicago. 20 października 1941 roku, w bazie marynarki w Norfolk, okręt przyjęty został w skład United States Navy jako ósmy w kolejności lotniskowiec marynarki amerykańskiej – otrzymał wówczas oficjalnie nazwę USS „Hornet” (CV-8). Lotniskowiec ten był siódmym okrętem marynarki amerykańskiej noszącym tę nazwę – dziedzicząc ją bezpośrednio po kanonierce biorącej udział w wojnie hiszpańsko-amerykańskiej. Pierwszym oficerem „Horneta” został wówczas kmdr por. George Henderson, zaś za nawigację odpowiadał – późniejszy wiceadmirał – kmdr por. Frank Akers.
Przez kolejne sześć tygodni „Hornet” przechodził testy morskie, przygotowując się do swojego rejsu dziewiczego, z uwagi jednak na działania wojenne na Atlantyku nie przechodził swoich testów u wybrzeży stanu Maine, jak wszystkie duże amerykańskie okręty w czasie pokoju, lecz w Zatoce ChesapeakeRose Lisle: The Ship, s. 13–14.. Nie był jeszcze także wyposażony wówczas w swoje działa artylerii głównej kalibru 127 mm, które zostały dostarczone na okręt dopiero na przełomie października i listopada 1941 roku. W połowie listopada „Hornet” powrócił do suchego doku w Newport News, gdzie dokonano drobnych korekt i napraw usterek wykrytych podczas testów, po czym udał się do Norfolk celem rozpoczęcia stamtąd oficjalnego rejsu dziewiczego.
Konstrukcja „Hornet” został opracowany na bazie istniejącego projektu jednostek typu Yorktown i jak pozostałe jednostki swojego typu, miał konstrukcję w ponad połowie spawanąThomas Heinrich: Warship Builders, s. 67.. Według specyfikacji projektowej, długość całkowita okrętu (LOA) wynosiła 824 stóp i 9 cali (251 metrów), długość na linii wodnej (LWL) natomiast 770 stóp (234,6 metra)Norman Friedman: US Aircraft Carriers, s. 392.. Kadłub jednostki miał 83 stopy i 2½ cala (25 metrów) szerokości na linii wodnej, zaś maksymalna szerokość 109 stóp i 6¼ cala (33,37 metra). Głębokość kadłuba „Horneta” wynosiła 79 stóp i 8 cali (24,28 metra), natomiast jego zanurzenie konstrukcyjne wynoszące 24 stopy (7,3 metra), przy pełnym załadunku wzrastało do 25 stóp i 11 cali (7,9 metra)David Doyle: USS Hornet (CV-8), s. 5.. Przy wskazanych wymiarach, liczona na podstawie założeń konstrukcyjnych – z magazynami okrętu wypełnionymi w 2/3, z 75 tonami płynów technicznych, 544 tonami amunicji oraz 492 tonami zapasów, bez paliwa w zbiornikach – wyporność standardowa „Horneta”, wynosiła 19 576 ton standardowychNorman Friedman: US Aircraft Carriers, s. 388–389.. Tak liczona wyporność nie ujmowała paliwa i smarów lotniczych, obejmowała jednak samoloty. Wyporność normalna okrętu wynosiła 23 507 ton, wyporność zaś pełna 25 484 ton. Średnica taktyczna okrętu wynosiła 790 jardów (722,3 metra) przy prędkości 30 węzłów.
Kadłub podzielony był na 26 przedziałów wodoszczelnych, dno było podwójne na całej długości. Wysepka znajdowała się na prawej burcie, w przedniej części śródokręcia. Z tyłu obejmowała ona komin, wznoszący się na 103 stopy powyżej linii wodnej. Na wysepce znajdowały się dwa maszty – przedni, trójnożny, z dużą reją i małym masztem palowym na szczycie (jego top znajdował się 143 stopy nad linią wodną), oraz tylny, znajdujący się za kominem, palowy z małą reją. „Hornet” pozbawiony był masywnego pomostu na szczycie przedniego masztu, charakterystycznego dla wcześniejszych jednostek swojego typuNorman Friedman: US Aircraft Carriers, s. 94–97.. Pierwszy poziom wysepki mieścił pomieszczenia oficera zawiadującego pokładem startowym, wyższy – mostek admiralski, kolejny – mostek nawigacyjny i pomieszczenia kapitana okrętu oraz oficera zawiadującego operacjami lotniczymi. Powyżej znajdowały się mostek sygnałowy, stanowiska obserwatorów i obserwatorium meteo.
W skład siłowni okrętu wchodziło dziewięć kotłów Babcock & Wilcox generujących ciśnienie 400 psi przy temperaturze pary 648 °F (342 °C) i cztery turbiny parowe systemu , których obroty były przenoszone przez jednostopniowe przekładnie redukcyjne na wały napędzające cztery śruby. Układ ten zapewniał moc 120 000 shp (89 520 kW), co według specyfikacji projektowej pozwalało na rozwinięcie prędkości do 32,5 węzła. Podobnie jednak jak jego okręty siostrzane, podczas testów „Hornet” okręt przekroczył założenia projektowe, osiągając prędkość 33,65 węzła. Kotły ustawiono po trzy, w trzech osobnych, wodoszczelnych przedziałach kotłowni. W każdej grupie kotły były ustawione równolegle, kotły dwóch pierwszych rzędów produkowały parę nasyconą (o ciśnieniu 31,64 kG/cm²), która zasilała kotły ostatniego rzędu – przegrzewaczy, produkujących parę przegrzaną (o temperaturze 342 °C i ciśnieniu 28,12 kG/cm²). Para do maszynowni przesyłana była trzema osobnymi magistralami. Maszynownia składała się z dwóch przedziałów, w których umieszczono cztery zespoły turbin – w skład każdego z nich wchodziła wysokociśnieniowa turbina akcyjna, niskocisnieniowa turbina reakcyjna oraz turbina biegu wstecz. W każdym przedziale siłowni znajdowały się po 2 turbogeneratory, każdy o mocy 1000 kW, oraz po jednym awaryjnym agregacie dieslowskim o mocy 250 kW, silniejszym niż u okrętów siostrzanych. Duża część każdego z czterech wałów wystawała poza kadłub, dlatego części te były wsparte na wspornikach – po dwóch na każdy wał. Ster okrętu był zrównoważony, miał napęd elektrohydrauliczny. Jednostka mogła pomieścić 4270 ton paliwa okrętowego przy wyporności pełnej, co zapewniało jej zasięg 12 000 mil morskich przy prędkości 15 węzłów. W rzeczywistości był to podobny system napędowy jak na starszych okrętach siostrzanych. Biuro inżynieryjne marynarki domagało się wprawdzie nowego systemu napędowego, który mógłby zmniejszyć wrażliwość okrętu na eksplozje podwodne, musiało ostatecznie przystać jedynie na ulepszony system przegrzewaczyNorman Friedman: US Aircraft Carriers, s. 91–95..
Pokład lotniczy