Maszynownia składała się z dwóch przedziałów, w których umieszczono cztery zespoły turbin – w skład każdego z nich wchodziła wysokociśnieniowa turbina akcyjna, niskocisnieniowa turbina reakcyjna oraz turbina biegu wstecz. W każdym przedziale siłowni znajdowały się po 2 turbogeneratory, każdy o mocy 1000 kW, oraz po jednym awaryjnym agregacie dieslowskim o mocy 250 kW, silniejszym niż u okrętów siostrzanych. Duża część każdego z czterech wałów wystawała poza kadłub, dlatego części te były wsparte na wspornikach – po dwóch na każdy wał. Ster okrętu był zrównoważony, miał napęd elektrohydrauliczny. Jednostka mogła pomieścić 4270 ton paliwa okrętowego przy wyporności pełnej, co zapewniało jej zasięg 12 000 mil morskich przy prędkości 15 węzłów. W rzeczywistości był to podobny system napędowy jak na starszych okrętach siostrzanych. Biuro inżynieryjne marynarki domagało się wprawdzie nowego systemu napędowego, który mógłby zmniejszyć wrażliwość okrętu na eksplozje podwodne, musiało ostatecznie przystać jedynie na ulepszony system przegrzewaczyNorman Friedman: US Aircraft Carriers, s. 91–95..
Pokład lotniczy