Konrad I głogowski (ur. między 1222 a 1231, zm. 6 sierpnia w 1273/1274) – książę głogowski (1251-1273/1274).
Genealogia Konrad I głogowski był czwartym pod względem starszeństwa synem Henryka II Pobożnego i królewny Anny, córki króla czeskiego Przemysła Ottokara I.
Krótkie współrządy z Bolesławem Rogatką thumb|Księstwo Śląskie w latach 1241–1243 Henryk Pobożny osierocił pięciu synów: Bolesława II Rogatkę (zm. 1278), Mieszka (zm. 1241/1242), Henryka III Białego (zm. 1266), Konrada I (zm. 1273/1274) i Władysława (zm. 1270). Po śmierci Henryka Pobożnego przez rok rządy na Śląsku sprawowała wdowa – regentka Anna. Realna władza nad całą dzielnicą śląską w latach 1242–1247 była w rękach Bolesława Rogatki.
Przypuszczalnie, już w wieku młodzieńczym Konrad jako czwarty dopiero z rzędu syn Henryka Pobożnego przeznaczony był do stanu duchownego. Decydujący wpływ na tę decyzję miała jego babka, księżna Jadwiga Śląska. Starając się o pełnienie funkcji kościelnych, rozpoczął nauki najpierw zapewne w kraju a później podjął studia na uniwersytecie paryskim. Z braku dokumentów źródłowych nie wiemy nic o studiach paryskich księcia Konrada. Karierę rozpoczął jako proboszcz głogowski. Natomiast będąc biskupem elektem zrzucił sutannę i ożenił się z Salomeą Odonicówną.
W 1248 r. doszło do podziału dzielnicy śląskiej na dwa księstwa. Na podstawie istniejących dokumentów przyjmuje się, że podział dzielnicy śląskiej pomiędzy Bolesławem Rogatką a Henrykiem Białym nastąpił między 8 lipca a 4 września 1248 r.. Z przekazów źródłowych wynika, że północną część Śląska wraz z Legnicą i Głogowem objąć miał w posiadanie Henryk Biały, a Bolesław Rogatka miał zarządzać południową częścią dzielnicy wraz ze stołecznym grodem Wrocławiem. Uposażeniem Władysława miał zajmować się Henryk Biały, zaś uposażeniem Konrada Bolesław Rogatka. Zamysł takiego podziału miał obowiązywać według „systemu wspólnot „braci niedzielnych"Grodecki R., Dzieje polityczne Śląska do roku 1290, [w]: Historia Śląska, 1.1, Kraków 1933, s. 239..
thumb|1248-1249 Ostatecznie doszło do zmiany ustaleń podziałowych i tak Bolesław Rogatka otrzymał dzielnicę legnicko-głogowską, a Henryk Biały objął dzielnicę wrocławską. Okoliczności, które doprowadziły do zamiany dzielnic, są w źródłach opisane pokrętnie, przez co pociągają za sobą wiele perturbacji interpretacyjnych i ustalenie prawdziwej przyczyny dokonanej pomiędzy braćmi zamiany nastręcza bardzo wielu problemówDługosz J., Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście (pol.), T. II, Kraków 1867, s. 289., [dostęp 2017-10-30], Szuster M., Konrad I głogowski (pol.), [dostęp 2017-10-30]..
Od 1248 r. Konrad zgodnie z Bolesławem Rogatką zaczyna pojawiać się w dokumentach jako wystawca, co oznaczało, że został formalnie dopuszczony do współrządów w księstwie legnicko-głogowskim. Ostatni wspólnie wystawiony dokument pochodzi z 15 czerwca 1249 roku.
Początek współpracy z Przemysłem I W połowie 1249 r. Konrad zaczął domagać się od starszego brata części swojego dziedzictwa w postaci samodzielnych rządów. Można przypuszczać, że mający już niższe święcenia (subdiakonat), od 1247 r. Konrad występował jako prepozyt kolegiaty w Głogowie, porzucił studia uniwersyteckie, gdy wystąpiła możliwość objęcia dziedzictwa na Śląsku. Bolesław Rogatka wolał jednak Konrada jako dostojnika duchownego i dlatego wystarał mu się na terenie Bawarii o biskupstwo w Passawie. Prawdopodobne jest, że Konrad nigdy do biskupstwa nie przybył.
Zapewne nieporównywalnie bardziej interesowała go kariera polityczna. Roszczenia Konrada, będące w sprzeczności z intencjami politycznymi Bolesława Rogatki, spowodowały gwałtowną odmowę Bolesława a nawet za przekazem Rocznika kapituły poznańskiej nastawanie na życie KonradaRocznik kapituły poznańskiej, MPH s. n., t. 6, s. 27., co sprawiło, że Konrad rozpoczął szukać pomocy na innych dworach. Rocznik kapituły poznańskiej podaje, że w 1249 r. Konrad przybył do Wielkopolski. Książę Konrad został przychylnie przyjęty przez Przemysła, ponieważ przybycie księcia dawało okazję rozpoczęcia walk Przemysła z Bolesławem Rogatką i zneutralizowanie roszczeń Bolesława do południowej Wielkopolski. Nie ma wątpliwości, że Przemysł zobowiązał się wesprzeć wojskowo księcia Konrada, aby ten mógł odzyskać część swojej ojcowizny. Zgodzić się należy z domniemaniem, że Konrad w zamian za otrzymane od Przemysła I wsparcie zrzekł się na jego rzecz swych praw do Wielkopolski. 24 sierpnia 1249 r. Przemysł I|Przemysł z wojskiem był na granicy śląskiej.
Książę wielkopolski wraz ze swoim rycerstwem zdobył twierdzę w Bytomiu, którą przekazał we władanie księcia Konrada. W tym samym czasie, podczas walk pod Bytomiem Przemysł pojmał i uwięził Bolesława. Niewiele można powiedzieć, jakie polityczne następstwo przyniosło uwięzienie przez Przemysła księcia Bolesława. Zwłaszcza trudno ustalić, czy pojmanie sprawiło wydzielenie Konradowi samodzielnej dzielnicy.
Po zdobyciu Bytomia i uwięzieniu księcia Bolesława przez Przemysła, książę Konrad powrócił do Poznania, gdzie pod koniec 1249 r. odbył się ceremoniał zaślubin jego i Salomei, w którym to ceremoniale udział wziął arcybiskup Pełka i biskup poznański Boguchwała.
Wojna i kolejny podział dzielnicy śląskiej( 1249–1251) Działania zbrojne Bolesława Rogatki przeciw Henrykowi III Białemu Bolesław Rogatka nie mogąc pogodzić się z niekorzystnym podziałem dzielnicy śląskiej rozpoczął działania zbrojne przeciw Henrykowi. Zorganizowana wyprawa przeciw księciu wrocławskiemu zakończyła się kompletnym niepowodzeniem.
Przymierze między młodszymi braćmi Przekaz Rocznika kapituły poznańskiej dowodzi, że w latach 1249-1250 musiało dojść do porozumienia między młodszymi braćmi, zgodnie z którym Henryk Biały zobowiązał się do udzielenia pomocy Konradowi w jego zamiarach pozyskania własnej dzielnicy, uzyskanej z dzielnicy Bolesława Rogatki. Porozumienie to należy odnieść do roku 1249. Istnienie przymierza między młodszymi braćmi potwierdza także skierowany przeciw Henrykowi Białemu, akt wystawiony przez Bolesława Rogatkę na ręce arcybiskupa magdeburskiego, w którym to dokumencie brak jest zezwolenia Konrada na zbycie części Lubusza. Porozumienie między Henrykiem Białym a Konradem musiało być zawarte przed udaniem się Konrada do Wielkopolski.
Ugoda starszych braci Perspektywa zagrożenia ze strony Przemysła wielkopolskiego spowodowało ugodę pomiędzy Bolesławem Rogatką a Henrykiem Białym. Do szybkiego działania przeszedł także Konrad, który według przekazu Rocznika kapituły poznańskiej, w 1250 r. uwięził swego brata księcia wrocławskiego Henryka BiałegoRocznik kapituły poznańskiej, MPH s. n., t. 6, s. 28 .. Jak informuje przytoczony już Rocznik kapituły poznańskiej, został wówczas Henryk Biały zmuszony do wsparcia Konrada i przyrzeczenia do walki przeciw Bolesławowi Rogatce. Bój miała trwać aż do chwili wyegzekwowania na Bolesławie odstąpienia części swojej dzielnicy na rzecz „niedzielnego brata”. Jeśli chodzi o Henryka to gwarantował Konradowi rekompensatę z własnej ziemi gdyby zrezygnował z walki o prawa Konrada do należnej mu części ojcowizny. Gwarantem tego wymuszonego na Henryku Białym układu byli oddani w zamian za książęcą wolność zakładnicy.
Bunt rycerstwa Wspólny atak przeprowadzony w roku 1251 przez księcia wrocławskiego Henryka Białego i Konrada wraz z posiłkami wielkopolskimi oraz bunt rycerstwa przeciwko Bolesławowi, spowodował, że Henryk Biały zajął Lubiąż i Sądowel, który następnie z nieznanego powodu przeszły pod władzę Konrada, który także przejął władzę w Głogowie, Bytomiu, Ścinawie i być może także Krośnie.
Nowy podział Śląska thumb|Księstwo głogowskie pod rządami Konrada I głogowskiego (zielony kolor)
Przekaz Kroniki polsko-śląskiej informuje o usunięciu Bolesława Rogatki z tronu, na który przywrócił go ponownie Henryk BiałyKronika polsko – śląska, wyd. L. Ćwikliński, Monumenta Poloniae Historica (pol.) (Pomniki dziejowe Polski), T. III, Lwów 1878,s. 652.;[dostęp 2016-06-19].. Ingerencja Henryka Białego na rzecz Bolesława Rogatki miała miejsce w latach 1249–1251. Prawdopodobne jest, że interwencja Henryka Białego na rzecz Bolesława była chęcią zawężenia w ten sposób terenu, który miał otrzymać po zwycięskiej wojnie Konrad. Zaistniałe wydarzenia wymagały od przeciwstawnych stron uzgodnienia nowego podziału Śląska. Opierając się na wystawionych z tego okresu dokumentach można założyć, że doszło w owym czasie do spotkania pomiędzy Henrykiem Białym, Konradem i jeśli nie samym Bolesławem Rogatką to jego przedstawicielem Lassotą. Można przyjąć, że celem spotkania było prawdopodobnie uregulowanie granic. Koniec roku 1251 przyniósł dzielnicy śląskiej nie tylko wyczekiwany pokój, ale także nowe warunki polityczne – wyodrębniły się trzy niezależne księstwa.
Śląsk w sferze czeskich wpływów (1252–1257) Zjazdy książąt śląskich
W dniu 2 sierpnia 1252 r. jak informuje Rocznik kapituły poznańskiej, Przemysł uwieńczył Konrada, pasem rycerskim i nadał mu godność rycerzaRocznik kapituły poznańskiej, MPH s. n., t. 6, s. 45.. Uroczystość, jak można przypuszczać, odbyła się w katedrze poznańskiej w obecności biskupa Boguchwały, jak również zapewne w obecności wielu zaproszonych innych, ważnych nieznanych nam imiennie gości.
W 1252 r. Konrad wraz z Przemysłem I dokonał ataku na księstwo wrocławskie. Henryk Biały w odpowiedzi, zapewne jeszcze w tym samym roku dokonał najazdu na księstwo głogowskie i zajął kasztelanię sądowelską.
Rok 1253 przyniósł niewątpliwe uspokojenie w stosunkach pomiędzy braćmi. W lutym 1253 r. doszło do spotkania we Wrocławiu pomiędzy synami Henryka Pobożnego wraz z ich matką Anną i biskupami wrocławskim Tomaszem I i lubuskim Wilhelmem. Z powodu braku dokumentów źródłowych oraz z powodu na miejsce spotkania zakłada się, że inspirator tego spotkania Henryk III chciał przekonać pozostałych braci do współpracy. Zakłada się również, że z powodu na przychylne kontakty Henryka III z praskim dworem agitował pozostałych braci do przychylnego stanowiska wobec czeskiego władcy. Jednak żaden stabilny sojusz nie został zawarty.
W lipcu 1253 r. w Środzie doszło do kolejnego spotkania Henryka Białego z Konradem głogowskim i Bolesławem Rogatką. Przypuszczalną przyczyną spotkania był konflikt czesko-węgierski i próba nakłonienia przez Henryka III braci do zadowalającego stanowiska wobec czeskiego władcy. Z przebiegu dalszych wypadków przyjmuje się, że zachody Henryka III zakończyły się sukcesem. Bolesław Rogatka i Konrad głogowski będąc neutralnymi wobec Czech nie wzięli udziału w działaniach wojennych. Z powodu wydarzeń jakie miały miejsce na granicy wielkopolsko-śląskiej można zakładać, że tym zdarzeniom także został poświęcony zjazd. Źródła z 1253r. nie informują wprost o toczonych walkach, ale wiadomo, że w tym czasie został osadzony w areszcie przez Przemysła I kasztelan ryczyński MroczkoM. Hlebionek, Bolesław Pobożny i Wielkopolska jego czasów, Kraków 2010, s. 52–53.. Z Księgi henrykowskiej wynika, że do tego wydarzenia musiało dojść po 31 lipca 1253 r. ponieważ tego dnia Mroczko przebywał jeszcze na wolnościKsięga Henrykowska, wyd. R. Grodecki, Wrocław 1991, s. 148–149.. Z powodu milczenia źródeł i wydarzeń z przeszłości, z daleko idącą przezornością należy przyjąć, że Przemysł I był agresorem, tym bardziej, że w tym czasie Przemysł I był w sojuszu z Władysławem opolskim i wyprawa Henryka III na Wielkopolskę spotkałaby się przypuszczalnie z najazdem Opolczyka na dzielnicę wrocławską. Miesiące zimowe położyły kres prowadzeniu dalszych walk.