Fernando Francisco González Ciuffardi (ur. 29 lipca 1980 w Santiago) – chilijski tenisista i trener tenisa.
Debiut Gonzáleza w profesjonalnym tenisie miał miejsce w grudniu 1996 roku w Santiago, podczas zawodów cyklu ATP Challenger Tour. Występujący wówczas jeszcze regularnie w rozgrywkach juniorskich González, przegrał w I rundzie z Martínem Rodríguezem. Pierwsze zwycięstwo Chilijczyka na szczeblu ATP miało miejsce w lutym 1999 roku, podczas zmagań o Puchar Davisa przeciwko Markowi Knowlesowi. González wygrał tę rywalizację wynikiem 7:5, 6:3, 1:6, 4:6, 6:3. Karierę tenisową zakończył w marcu 2012 roku, po porażce w I rundzie turnieju w Miami z Nicolasem Mahutem.
Do największych osiągnięć tenisisty w grze pojedynczej zalicza się: finał wielkoszlemowego Australian Open z 2007 roku, srebrny medal podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie oraz brązowy medal z Aten. W rozgrywkach cyklu ATP World Tour Chilijczyk zwyciężył w 11 turniejach, a w innych 11 był finalistą. Dnia 29 stycznia 2007 roku awansował na najwyższe w karierze 5. miejsce rankingu ATP.
W grze podwójnej najlepszym wynikiem Gonzáleza jest zdobycie złotego medalu w parze z Nicolásem Massú w Atenach, gdzie pokonali w finale duet Nicolas Kiefer i Rainer Schüttler. Chilijczyk triumfował łącznie w trzech turniejach kategorii ATP World Tour i był w jednym finale. Najwyższej w rankingu deblistów został sklasyfikowany 4 lipca 2005 roku, kiedy to zajmował 25. pozycję.
González był wielokrotnym reprezentantem Chile w Pucharze Davisa. Swoje starty w zawodach zaczął w kwietniu 1998 roku, a kontynuował je do września 2011 roku. Rozegrał łącznie w rozgrywkach 27 singlowych pojedynków, z których w 20 zwyciężał, natomiast w deblu grał w 17 spotkaniach, spośród których triumfował w 11.
Życie prywatne thumb|left|González na miejscu trzęsienia ziemi w Talcahuano, 2010 Fernando González urodził się i mieszka w Santiago de Chile. Jego ojciec, również nazywający się Fernando, jest zarządcą młyna, a także biznesmenem. Matka, Patricia, jest gospodynią domową. González ma dwie siostry; starszą Patricię oraz młodsza Jessicę. W wieku 14 lat przeprowadził się wraz z rodziną do Miami, gdzie rozwijał swoje umiejętności tenisowe.
González aktywnie udziela się na rzecz osób biednych w Chile, współpracując m.in. z organizacją Hogar de Cristo. W 2010 roku, po trzęsieniu ziemi w Chile, zorganizował pokazowy turniej Champions for Chile, który odbył się w Miami. Dochód w wysokości 125 000 dolarów przeznaczono dla poszkodowanych przez kataklizm.
Na przełomie 2009 i 2010 roku zaczął spotykać się z Danielą Castillo.
Kariera tenisowa Lata juniorskie W gronie juniorów pierwszy start Gonzáleza miał miejsce w sierpniu 1995 roku na turnieju Taca Bowl w Salwadorze. Zawody zakończyły się końcowym triumfem Chilijczyka po wygranej w finale z Andresem Asturiasem. Pierwsze sukcesy w juniorskim Wielkim Szlemie González zaczął odnosić w 1997 roku, kiedy wygrał rywalizację gry podwójnej na US Open. Występował wspólnie z Nicolásem Massú, a finałowe spotkanie zakończyło się ich zwycięstwem 6:4, 6:4 z Jeanem-Reném Lisnardem i Michaëlem Llodrą.
Na przełomie maja i czerwca 1998 González triumfował w juniorskim Roland Garrosie zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. W singlu decydujący o tytule mecz wygrał 4:6, 6:4, 6:3 z Juanem Carlosem Ferrero, natomiast w deblu 6:7, 7:5, 6:3 z Juanem Carlosem Ferrero i Feliciano Lópezem. Partnerem deblowym Chilijczyka był José de Armas. Wraz z zakończeniem sezonu González rozpoczął zawodową karierę tenisową.
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu juniorskim singlistów chilijski tenisista był na 4. miejscu w grudniu 1998 roku, natomiast w zestawieniu deblistów na 2. pozycji w grudniu 1997 roku.
Sezony 1998–1999 W 1998 roku Chilijczyk łączył występy w turniejach zawodowych z juniorskimi. Już w kwietniu tegoż roku zadebiutował w Pucharze Davisa w półfinałowej rundzie grupy Ameryka. Swój pojedynek przegrał 3:6, 6:4, 2:6, 0:6 z Franco Squillarim reprezentującym Argentynę. W dalszej części sezonu grał głównie w zawodach z serii futures, wygrywając na początku grudnia w Santiago.
Na początku sezonu 1999 González zagrał w Pucharze Davisa przeciwko Bahamom, przeciwko którym wygrał oba pojedynki singlowe. Do połowy roku startował we futuresach, a w dalszej części sezonu zaczął regularnie występować w turniejach rangi ATP Challenger Tour. Na przełomie lipca i sierpnia doszedł do pierwszego ćwierćfinału w turnieju tej kategorii, w Edynburgu. W sierpniu zagrał w turnieju ATP World Tour w Waszyngtonie, gdzie awansował do II rundy, po wyeliminowaniu Ivana Ljubičicia. Pojedynek następnej rundy z Marcem Rossetem González przegrał w dwóch setach. Pod koniec września Chilijczycy zagrali w play-offach o awans do grupy światowej z Zimbabwe. Rywalizacja zakończyła się zwycięstwem tenisistów z Afryki 4:1, a punkt dla Chile zdobył w deblu González razem z Nicolásem Massú pokonując Byrona i Wayne’a Blacków.
Sezony 2000–2001 Rok 2000 González zaczął od Pucharu Davisa przeciwko Kanadzie. Chilijczyk pokonał w grze pojedynczej Sébastiena Lareau’a oraz zdobył punkt w grze podwójnej tworząc parę z Nicolásem Massú. Chilijczycy wygrali rywalizację 4:1. Na początku maja González przechodząc najpierw eliminacje dotarł do finału rozgrywek ATP World Tour w Houston, na nawierzchni ziemnej. W drabince głównej turnieju tenisista stracił jednego seta w półfinale w meczu z Martínem Rodríguezem. Finałowe spotkanie González wygrał 6:2, 6:3 z Nicolásem Massú zdobywając pierwszy tytuł w imprezie tej kategorii. Był to pierwszy finał z udziałem Chilijczyków od 18 lat, kiedy to w 1982 roku w Itaparice Jaime Fillol pokonał Ricardo Acunę.
We wrześniu González po raz pierwszy zagrał w turnieju wielkoszlemowym, na US Open, osiągając II rundę po zwycięstwie z Cecilem Mamiitem. Mecz o dalszą fazę zawodów Chilijczyk przegrał z Timem Henmanem. We wrześniu, podczas rozgrywek ATP Challenger Tour w Biellii doznał kontuzji prawej ręki, która wykluczyła go z gry do końca sezonu. Rok zakończył na 115. miejscu w rankingu singlowym.
W 2001 roku tenisista przede wszystkim grał w turniejach z serii ATP Challenger Tour, docierając do finału w Montevideo, który zakończył się porażką Gonzáleza z Davidem Nalbandianem. Chilijczyk wystąpił również m.in. w dwóch turniejach wielkoszlemowych. Najpierw zagrał w styczniu w Australian Open, gdzie odpadł w I rundzie z Guillermo Corią, a następnie na przełomie maja i czerwca w Roland Garrosie, dochodząc do II rundy, ponosząc porażkę z Jacobo Diazem. Sezon ukończył jako 139. tenisista na świecie.
Sezon 2002 Pierwszy turniej w 2002 roku z udziałem Gonzáleza odbył się w Melbourne podczas Australian Open. Zawodnik osiągnął IV rundę, w której uległ Stefanowi Koubkowi. W lutym Chilijczyk wywalczył drugie zwycięstwo w zawodach ATP World Tour, w Viña del Mar. Bez straty seta doszedł do finału, w którym wygrał 6:3, 6:7(5), 7:6(4) z Nicolásem Lapenttim. W następnym miesiącu tenisista awansował do IV rundy w Miami, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Pete’a Samprasa. Spotkanie o dalszą rundę Chilijczyk przegrał z Maratem Safinem.
W kwietniu González otrzymał powołanie do reprezentacji Chile na mecz Pucharu Davisa z Kanadą. Zwycięska drużyna miała walczyć w barażach o grupę światową. Rywalizacja zakończyła się triumfem Kanadyjczyków 5:0, a González został pokonany w obu swoich spotkaniach, najpierw w singlu przez Frédérika Niemeyera, a potem w deblu, w którym był w parze z Hermesem Gamonalem.
W okresie przygotowawczym do Roland Garrosa, Chilijczyk wystartował m.in. w Rzymie, odnosząc pierwsze zwycięstwo z zawodnikiem będącym wówczas w czołowej „dziesiątce” rankingowej. González w spotkaniu I rundy pokonał 3:6, 7:6(5), 6:0 Tima Henmana, który przed meczem zmagał się z problemami żołądkowymi. W meczu o awans do ćwierćfinału González nie sprostał Jamesowi Blake’owi. Na Roland Garrosie chilijski tenisista odpadł w III rundzie po porażce z Gustavo Kuertenem.
W czerwcu González zadebiutował na Wimbledonie docierając do II rundy, w której uległ Nicolasowi Kieferowi. Pierwszy półfinał turnieju z serii ATP Masters Series Chilijczyk osiągnął w sierpniu w Cincinnati. Po drodze wygrał m.in. z Timem Henmanem i Andym Roddickiem, zanim przegrał z liderem rankingu, Lleytonem Hewittem. Na US Open González awansował do pierwszego w karierze wielkoszlemowego ćwierćfinału, eliminując m.in. Juana Carlosa Ferrero. W meczu o półfinał González odpadł ze Sjengiem Schalkenem.
Pod koniec września, chilijski tenisista wywalczył drugi w sezonie tytuł, na ziemnej nawierzchni w Palermo, zwyciężając w finale 5:7, 6:3, 6:1 z José Acasuso. W następnym miesiącu zawodnik dotarł do finału halowego turnieju w Bazylei, po wcześniejszej wygranej m.in. w półfinale z Juanem Carlosem Ferrero. Finałowy pojedynek Chilijczyk przegrał 4:6, 3:6, 2:6 z Davidem Nalbandianem. Na koniec roku González był drugim rezerwowym na turnieju Tennis Masters Cup w Szanghaju, w ramach mistrzostw ośmiu najlepszych tenisistów z bieżącego sezonu.
Rok 2002 zakończył na 18. miejscu w zestawieniu singlowym ATP.
Sezon 2003 W pierwszym miesiącu sezonu González doszedł do II rundy Australian Open, przegrywając z Alberto Martínem. Pierwszy w roku ćwierćfinał osiągnął w lutym, podczas turnieju w Acapulco. Pojedynek o awans do półfinału Chilijczyk poddał po przegranym pierwszym secie Gustavo Kuertenowi z powodu urazu barku.
W kwietniu, w trakcie przygotowawczego cyklu turniejów w Europie do Roland Garrosa González dotarł najpierw do ćwierćfinału w Estoril, odpadając po porażce z Agustínem Callerim. W następnym miesiącu chilijski tenisista doszedł do ćwierćfinału zawodów ATP Masters Series w Hamburgu, po wcześniejszym pokonaniu m.in. Lleytona Hewitta. W meczu o dalszą rundę nie sprostał Davidowi Nalbandianowi. Pod koniec tego miesiąca González poprowadził Chile do zwycięstwa w drużynowym pucharze świata. Zagrał w zawodach osiem pojedynków – po cztery w singlu i deblu – i nie poniósł porażki, stając się drugim tenisistą obok Johna McEnroe’a, który w 1984 roku ukończył turniej z taką samą liczbą zwycięstw. Podczas Roland Garrosa González awansował do ćwierćfinału, gdzie odpadł z późniejszym triumfatorem, Juanem Carlosem Ferrero.
Na Wimbledonie Chilijczyk został wyeliminowany w I rundzie przez Jürgena Melzera. W lipcu zawodnik odegrał decydującą rolę w rundzie play-off Pucharu Davisa o utrzymanie w strefie Ameryka. Chilijczycy pokonali 3:2 Wenezuelę, a González rozegrał dwa wygrane spotkania grze pojedynczej i jedno w grze podwójnej.
Do pierwszego w sezonie półfinału González dotarł w połowie lipca Stuttgarcie. Spotkanie o finał przeciwko Tommy’emu Robredo poddał przy stanie 6:2, 4:1 dla Hiszpana z powodu wirusa żołądkowego. Wirus nie był jednak na tyle groźny, by wykluczyć z gry Chilijczyka na dłuższy czas i w następnym tygodniu González zagrał w Umagu, osiągając ćwierćfinał, w którym uległ Filippo Volandriemu.
Na początku sierpnia González awansował do finału rozgrywek w Waszyngtonie. W półfinale pokonał lidera klasyfikacji singlowej, Andre Agassiego, jednak w finale nie sprostał Timowi Henmanowi, przegrywając 3:6, 4:6. Na US Open tenisista chilijski w III rundzie został wyeliminowany przez Taylora Denta.
Jesienią, na początku października, González doszedł do finału halowego turnieju w Metzu, w którym zmierzył się z Arnaudem Clémentem. Pojedynek o tytuł zakończył się wygraną Clémenta 6:3, 1:6, 6:3.
Na koniec sezonu González zajmował 35. pozycję w zestawieniu ATP.
Sezon 2004 Na początku roku Chilijczyk zagrał w Australian Open, jednak odpadł w I rundzie po przegranej z Andym Roddickiem. W lutym González wystąpił w Pucharze Davisa w konfrontacji przeciwko Peru pomagając reprezentacji wygrać rywalizację 5:0. W tym samym miesiącu zawodnik wystartował w Viña del Mar, gdzie odniósł swoje czwarte turniejowe zwycięstwo w karierze. Zawody González zakończył bez przegranego seta, a finale pokonał 7:5, 6:4 Gustavo Kuertena.