Katja Seizinger (ur. 10 maja 1972 w Datteln) – niemiecka narciarka alpejska reprezentująca tzw. Niemcy Zachodnie jak i państwo zjednoczone, pięciokrotna medalistka olimpijska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata juniorów i seniorów, a także dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata.
Kariera Pierwszy sukces w karierze Katja Seizinger osiągnęła w 1986 roku, kiedy zwyciężyła w slalomie gigancie w ramach organizowanych dla dzieci zawodów Trofeo Topolino. Trzy lata później wywalczyła dwa medale na mistrzostwach świata juniorów w Aleyska. Najpierw zajęła drugie miejsce w supergigancie, przegrywając tylko z Austriaczką Sabine Ginther. Dwa dni później zajęła trzecie miejsce w gigancie, w którym lepsze były jedynie Kimberly i Krista Schmidinger z USA. Parę miesięcy później, 24 listopada 1989 roku w Park City zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata, zajmując 44. miejsce w gigancie. Pierwsze punkty wywalczyła już 10 grudnia 1989 roku w Steamboat Springs, zajmując piętnaste miejsce w kombinacji. W sezonie 1989/1990 punktowała jeszcze trzykrotnie, w tym 11 lutego 1990 roku w Meribel po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując drugie miejsce w supergigancie. Rozdzieliła tam na podium Francuzkę Carole Merle i Marię Walliser ze Szwajcarii. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 44. miejsce. W marcu 1990 roku startowała na mistrzostwach świata juniorów w Zinal, gdzie zdobyła cztery medale. W zjeździe, gigancie i kombinacji była druga, a w supergigancie okazała się najlepsza.
Sezon 1990/1991 zaczęła od zajęcia czwartego miejsca w zjeździe 21 grudnia 1990 roku w Morzine. W kolejnych startach wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak nie udało się jej stanąć na podium. W klasyfikacji generalnej była piętnasta, a w klasyfikacji supergiganta zajęła czwarte miejsce. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku brała udział w mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, zajmując między innymi piąte miejsce w zjeździe i kombinacji. Pierwszy medal wśród seniorek wywalczyła podczas odbywających się rok później igrzysk olimpijskich w Albertville, gdzie zajęła trzecie miejsce w supergigancie. Przegrała tam tylko z Włoszką Deborą Compagnoni i Carole Merle. Na tej samej imprezie Seizinger zajęła także czwarte miejsce w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Austriaczką Veroniką Wallinger o 0,03 sekundy. Po zjeździe do kombinacji Niemka zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Petry Kronberger o 0,58 sekundy. Nie ukończyła jednak slalomu i ostatecznie nie była klasyfikowana. W zawodach pucharowych sześciokrotnie plasowała się na podium, przy czym odniosła cztery zwycięstwa: 7 grudnia w Santa Caterina wygrała supergiganta, a 11 stycznia w Schruns, 25 stycznia w Morzine i 7 marca 1992 roku w Vail wygrywała zjazdy. Dzięki temu sezon 1991/1992 ukończyła na trzecim miejscu, za Kronberger i Merle. Trzecia była także w klasyfikacji supergiganta, a w zjeździe wywalczyła Małą Kryształową Kulę. Od tego czasu w każdym kolejnym sezonie stawała na podium klasyfikacji generalnej.
Przez dwa kolejne sezony Niemka zwyciężała w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, zajmując ponadto drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1992/1993 i trzecie w sezonie 1993/1994. Do zwycięstwa w sezonie 1992/1993 Niemce zabrakło 20 punktów. W tym czasie wielokrotnie stawała na podium zawodów PŚ, odnosząc jedenaście zwycięstw: 20 grudnia 1992 roku w Lake Louise, 20 marca 1993 roku w Åre, 15 stycznia 1994 roku w Cortinie d’Ampezzo i 9 marca 1994 roku w Mammoth Mountain wygrywała supergiganta, 20 marca 1993 roku w Vemdalen zwyciężyła w gigancie, a 15 stycznia 1993 roku w Cortinie d’Ampezzo, 26 lutego w Veysonnaz, 3 marca 1993 roku w Morzine, 14 stycznia 1994 roku w Cortinie d’Ampezzo, 6 marca w Whistler i 16 marca w Vail była najlepsza w zjeździe. W lutym 1993 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Morioce, zdobywając złoty medal w supergigancie. W zawodach tych o 0,12 sekundy wyprzedziła Sylvię Eder z Austrii, a o 0,55 sekundy pokonała Norweżkę Astrid Lødemel. Trzy dni wcześniej była czwarta w zjeździe, przegrywając brązowy medal o 0,05 sekundy z Austriaczką Anją Haas. Podczas rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Lillehammer wystartowała w czterech z pięciu konkurencji, jednak ukończyła tylko bieg zjazdowy. Wywalczyła za to złoty medal wyprzedzając Picabo Street z USA i Włoszkę Isolde Kostner. Po zjeździe do kombinacji Seizinger zajmowała pierwsze miejsce, z przewagą blisko sekundy nad Street. Podobnie jednak jak dwa lata wcześniej Niemka nie ukończyła slalomu i nie była klasyfikowana.
W sezonie 1994/1995 dziewięć razy stanęła na podium zawodów Pucharu Świata, jednak tylko dwukrotnie na najwyższym stopniu: 11 grudnia 1994 roku w Lake Louise i 19 marca 1995 roku w Bormio wygrywała supergiganta. W tej samej konkurencji w najlepszej trójce plasowała się jeszcze dwa razy, a w zjeździe dokonała tego pięciokrotnie. Ostatecznie w klasyfikacji supergiganta zdobyła Małą Kryształową Kulę, a w zjeździe była trzecia za Picabo Street i jej rodaczką, Hilary Lindh. W klasyfikacji generalnej zajęła tym razem drugie miejsce, zaledwie sześć punktów za Szwajcarką Vreni Schneider. W sezonie 1995/1996 została pierwszą od 20 lat niemiecką zawodniczką, która zwyciężyła w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (w sezonie 1975/1976 najlepsza była Rosi Mittermaier). Na podium stawała trzynaście razy, w tym siedmiokrotnie zwyciężając: 5 grudnia w Sankt Anton i 3 lutego w Val d’Isère wygrywała zjazd, 6 stycznia w Mariborze i 9 marca w Kvitfjell, była najlepsza w gigancie, a 13 stycznia w Garmisch-Partenkirchen oraz 2 i 4 lutego 1996 roku w Val d’Isère zwyciężała w supergigancie. Wyniki te dały jej czwarte z rzędu zwycięstwo w klasyfikacji supergiganta oraz drugie miejsca w klasyfikacjach zjazdu i giganta. Z mistrzostw świata w Siera Nevada w 1996 roku wróciła ze srebrnym medalem zdobytym w zjeździe. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Picabo Street, a trzecia była Hilary Lindh. Niemka była też piąta w gigancie i kombinacji.
Kolejne dwa medale zdobyła na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku. Najpierw zajęła drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium Isolde Kostner i swą rodaczkę Hilde Gerg. Parę dni później srebrny medal zdobyła także w kombinacji, w której o 0,04 sekundy lepsza była Renate Götschl z Austrii. Rywalizację pucharową w sezonie 1996/1997 Niemka zaczęła od zwycięstwa w gigancie 26 października 1996 roku w Sölden. Następnie na podium stawała jeszcze czternaście razy, odnosząc trzy kolejne zwycięstwa: 30 listopada w Lake Louise wygrała zjazd, a 7 marca w Mammoth Mountain i 13 marca 1997 roku w Vail zwyciężała w supergigancie. Sezon ten Seizinger ukończyła na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach giganta i supergiganta. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1997/1998, kiedy po raz drugi wywalczyła Kryształową Kulę, zdobywając 1655 punktów. Na podium nie stawała równie często co rok wcześniej, za to odniosła osiem zwycięstw: 29 listopada w Mammoth Mountain w supergigancie, w dniach 4-6 grudnia w Lake Louise dwukrotnie w zjeździe i raz w supergigancie, w dniach 17-18 grudnia w Val d’Isère w zjeździe i supergigancie, 24 stycznia w Cortinie d’Ampezzo w supergigancie oraz 31 stycznia 1998 roku w Åre w zjeździe. Zwycięstwo z końca stycznia było jej ostatnim pucharowym triumfem. Ostatnie podium w zawodach tego cyklu wywalczyła tego samego dnia, zajmując trzecie miejsce w kombinacji. Niemka zwyciężyła w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, a w klasyfikacji kombinacji była druga za Hilde Gerg.
Ostatnie sukcesy osiągała podczas igrzysk olimpijskich w Nagano w 1998 roku, gdzie w czterech startach zdobyła trzy medale. Najpierw zdobyła złoty medal w zjeździe, wyprzedzając Pernillę Wiberg ze Szwecji i Francuzkę Florence Masnadę. Została tym samym pierwszą narciarką w historii, która obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w tej konkurencjiOlympic.org: Katja Seizinger – 1st Skier to Defend Downhill Title . Następnie zdobyła złoty medal w kombinacji, uzyskując najlepszy czas w zjeździe i piąty czas w slalomie. Ostatecznie wyprzedziła dwie rodaczki Martinę Ertl i Hilde Gerg. Był to czwarty przypadek w historii igrzysk olimpijskich, kiedy całe podium w narciarstwie alpejskim zajęli reprezentanci jednego kraju (Austriacy w gigancie na ZIO 1956, Austriaczki w zjeździe na ZIO 1964 i Norwegowie w kombinacji na ZIO 1994). Zajęła także trzecie miejsce w gigancie, ulegając tylko Compagnoni i Austriaczce Alexandrze Meissnitzer.
Na treningu w czerwcu 1998 roku w Schnalstal Seizinger doznała wypadku, w wyniku którego uszkodziła oba kolana oraz złamała nogę. Wkrótce przeszła operację ścięgien, jednak rehabilitacja miała potrwać co najmniej sześć miesięcy. 23 kwietnia 1999 roku Niemka ogłosiła zakończenie kariery. Następnie ukończyła studia na kierunku ekonomii, pracowała także jako komentatorka dla niemieckiej telewizjiESPN.com: Katja Seizinger .
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym trzy złote: w supergigancie w latach 1989 i 1996 oraz gigancie w 1998 roku. Była także wybierana sportsmenką roku w Niemczech w latach 1994, 1996 i 1998.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni DNF 13 lutego 1992 Albertville Kombinacja 2,55 pkt – Petra Kronberger 4. 15 lutego 1992 Albertville Zjazd 1:52,55 +0,12 Kerrin Lee-Gartner 3.15px 18 lutego 1992 Albertville Supergigant 1:21,22 +1,57 Deborah Compagnoni 8. 19 lutego 1992 Albertville Gigant 2:12,74 +2,22 Pernilla Wiberg DNF 15 lutego 1994 Lillehammer Supergigant 1:22,15 – Diann Roffe 1.15px 19 lutego 1994 Lillehammer Zjazd 1:35,93 – – DNF2 21 lutego 1994 Lillehammer Kombinacja 3:05,16 – Pernilla Wiberg DNF2 24 lutego 1994 Lillehammer Gigant 2:30,97 – Deborah Compagnoni 6. 11 lutego 1998 Nagano Supergigant 1:18,02 +0,42 Picabo Street 1.15px 16 lutego 1998 Nagano Zjazd 1:29,89 – – 1.15px 17 lutego 1998 Nagano Kombinacja 2:40,74 – – 3.15px 20 lutego 1998 Nagano Gigant 2:50,59 +2,02 Deborah Compagnoni
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 5. 26 stycznia 1991 Saalbach Zjazd 1:29,12 +0,77 Petra Kronberger 20.alpineskiworld.net: 29.01.1991. Saalbach Super-G, women 29 stycznia 1991 Saalbach Supergigant 1:08,72 +2,45 Ulrike Maier 5. 31 stycznia 1991 Saalbach Kombinacja 26,45 pkt +22,09 pkt Chantal Bournissen DNFalpineskiworld.net: 04-05.02.1993. Morioka Alpine Combined, women 5 lutego 1993 Morioka Kombinacja 3,39 pkt – Miriam Vogt 12. 10 lutego 1993 Morioka Gigant 2:17,59 +2,78 Carole Merle 4. 11 lutego 1993 Morioka Zjazd 1:27,38 +0,51 Kate Pace 1.15px 14 lutego 1993 Morioka Supergigant 1:33,52 – – DNF1 12 lutego 1996 Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 – Isolde Kostner 2.15px 18 lutego 1996 Sierra Nevada Zjazd 1:54,06 +0,57 Picabo Street 5. 19 lutego 1996 Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 +3,14 Pernilla Wiberg 5. 22 lutego 1996 Sierra Nevada Gigant 2:10,74 +1,18 Deborah Compagnoni 5. 9 lutego 1997 Sestriere Gigant 2:39,19 +2,06 Hilary Lindh 2.15px 11 lutego 1997 Sestriere Supergigant 1:23,50 +0,08 Isolde Kostner 5. 15 lutego 1997 Sestriere Zjazd 1:41,18 +0,57 Hilary Lindh 2.15px 15 lutego 1997 Sestriere Kombinacja 3:03,38 +0,04 Isolde Kostner
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 8. 5 kwietnia 1989 Aleyska Zjazd 1:31,91 +1,53 Sabine Ginther 2.15px 6 kwietnia 1989 Aleyska Supergigant 1:20,69 +0,66 Sabine Ginther 3.15px 8 kwietnia 1989 Aleyska Gigant 2:09,19 +0,77 Kimberly Schmidinger 2.15px 21 marca 1990 Zinal Zjazd 1:25,48 +0,53 Swietłana Gładyszewa 1.15px 22 marca 1990 Zinal Supergigant 1:10,12 – – 2.15px 23 marca 1990 Zinal Gigant 2:23,17 +0,08 Manuela Umele 16. 24 marca 1990 Zinal Slalom 1:06,79 +6,22 Katrin Neuenschwander 2.15px 24 marca 1990 Zinal Kombinacja ? ? Katrin Neuenschwander
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1989/1990: 44. sezon 1990/1991: 15. sezon 1991/1992: 3. sezon 1992/1993: 2.