Kolejne dwa medale zdobyła na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku. Najpierw zajęła drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium Isolde Kostner i swą rodaczkę Hilde Gerg. Parę dni później srebrny medal zdobyła także w kombinacji, w której o 0,04 sekundy lepsza była Renate Götschl z Austrii. Rywalizację pucharową w sezonie 1996/1997 Niemka zaczęła od zwycięstwa w gigancie 26 października 1996 roku w Sölden. Następnie na podium stawała jeszcze czternaście razy, odnosząc trzy kolejne zwycięstwa: 30 listopada w Lake Louise wygrała zjazd, a 7 marca w Mammoth Mountain i 13 marca 1997 roku w Vail zwyciężała w supergigancie. Sezon ten Seizinger ukończyła na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach giganta i supergiganta. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1997/1998, kiedy po raz drugi wywalczyła Kryształową Kulę, zdobywając 1655 punktów. Na podium nie stawała równie często co rok wcześniej, za to odniosła osiem zwycięstw: 29 listopada w Mammoth Mountain w supergigancie, w dniach 4-6 grudnia w Lake Louise dwukrotnie w zjeździe i raz w supergigancie, w dniach 17-18 grudnia w Val d’Isère w zjeździe i supergigancie, 24 stycznia w Cortinie d’Ampezzo w supergigancie oraz 31 stycznia 1998 roku w Åre w zjeździe. Zwycięstwo z końca stycznia było jej ostatnim pucharowym triumfem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Katja Seizinger · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.