Miesierka, miesiarka (Megachile) – rodzaj owadów z rodziny miesierkowatych (Megachilidae) z rzędu błonkoskrzydłych. W Polsce reprezentowany przez ok. 20 gatunków. Największe osiągają prawie 2 cm, ale większość ma około 1 cm. Samice zbierają pyłek kwiatowy na szczoteczkę brzuszną na spodzie odwłoka, przy okazji zapylając wiele roślin, w tym wiele motylkowych, zwłaszcza komonicę.
U tego rodzaju na przednich skrzydłach występują dwie komórki kubitalne, mniej więcej jednakowej wielkości. Golenie i pierwszy człon tylnych stóp są pokryte krótkimi włoskami. Między pazurkami brak poduszeczek. Część twarzowa płaska (bez wyrostka). Żuwaczki mocne, zwykle czterozębne. Odwłok spłaszczony grzbieto-brzusznie. Całe ciało zwykle gęsto pokryte włoskami w kolorze czarnym z partiami w kolorze żółtym lub białym. thumb|280px|prawo|Samica miesierki z odciętym kawałkiem liścia, który zostanie użyty przy budowie gniazda. thumb|280px|prawo|Samica miesierki z widoczną szczoteczką brzuszną do zbierania pyłku thumb|250px|right|Opuszczone kokony miesierki
Samice większości polskich gatunków z przyciętych liści (np. brzozy) przygotowują misterne tutki, do których składają jaja i materiały zapasowe (pyłek i nektar). Całość przymykają okrągłym zamknięciem z liścia. W momencie przygotowywania tutek najłatwiej je zauważyć (czerwiec) – wyglądają jakby frunęły na latawcu z liścia. Tutki budują i ukrywają w szczelinach, w ziemi, w drewnie – w korytarzach wygryzionych przez larwy innych owadów, między zmurszałym drewnem a ziemią, w inspektach i skrzynkach balkonowych na kwiaty oraz w pustych łodygach roślin. Część gatunków zamiast liści używa do budowy gniazda innych materiałów, np. żywicy. Larwy jesienią budują brunatne kokony, w których zimują. W kolejnym roku przepoczwarczają się i opuszczają gniazda.
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące gatunki:
Przypisy
Bibliografia Pławilszczikow N. Klucz do oznaczania owadów, PWRiL, Warszawa 1972 Świat zwierząt, Multico i PWRiL, Warszawa 1991,
Kategoria:Miesierkowate