Fiat Seicento – samochód osobowy klasy miejskiej produkowany pod włoską marką Fiat w latach 1997–2005 oraz jako Fiat 600 w latach 2005–2010.
Seicento zostało wprowadzone na rynek w roku 1998 jako następca modelu Cinquecento. Z poprzednika czerpał także większość rozwiązań technicznych. Oferowany był z benzynowymi silnikami R4 z wtryskiem paliwa o pojemności 0,9 dm³ i mocy maksymalnej 29 kW (39 KM) oraz 1,1 dm³ o mocy 40 kW (54 KM), lub z silnikiem elektrycznym o mocy 30 kW w wersji Elettra. Napęd przenoszony był na oś przednią (w wersji Elettra – na oś tylną) poprzez 5-biegową manualną skrzynię biegów lub 5-biegową półautomatyczną skrzynię Citymatic. Przez cały okres sprzedaży oferowano wiele wersji i edycji specjalnych różniących się wyposażeniem oraz ceną. Pojazd dostępny był także w odmianie użytkowej Van. Łącznie wyprodukowano 1 328 973 egzemplarze modelu, z czego 1 039 671 wyeksportowano. Samochód przez cały 13-letni cykl produkcyjny wytwarzano wyłącznie w zakładzie Fiat Auto Poland w Tychach.
Historia i opis modelu thumb|left|Fiat Seicento – tył thumb|left|Fiat Seicento Brush po liftingu thumb|left|Fiat Seicento Brush – tył po liftingu thumb|left|Fiat 600 thumb|left|Fiat 600 – tył
Historia Pierwsze egzemplarze opuściły fabrykę w Tychach 22 września 1997 roku. Samochód został zaprezentowany w marcu 1998 roku podczas Międzynarodowego Salonu Samochodowego w Genewie 1998 jako następca modelu Cinquecento. Na rynek włoski pojazd trafił w marcu 1998, w większości pozostałych krajów Europy sprzedaż rozpoczęto miesiąc później. W Polsce trafił do salonów we wrześniu 1998 roku. Nowy model przejął od poprzednika większość rozwiązań konstrukcyjnych, w tym płytę podłogową, układ zawieszenia oraz dostępne silniki. Nowe było nadwozie z bardziej zaokrąglonymi kształtami. Przez kilka miesięcy oba pojazdy produkowane były równocześnie aż do października 1998, kiedy to zakończono produkcję Cinquecento. Nabywca Seicento miał do wyboru dwie jednostki napędowe – 900 cm³ i 1,1 dm³. Większy motor oferowano tylko w usportowionej wersji Sporting, w 1999 trafił on także do innych odmian modelu. W maju 2000 roku fabrykę opuścił półmilionowy egzemplarz. 24 listopada 2000 roku zaprezentowano wersję po drobnym faceliftingu nadwozia. Nieznacznie zwiększyła się długość i wysokość nadwozia, na masce znalazł się nowy znaczek Fiata, powiększono ponadto przednie kierunkowskazy. Zastosowano także nowe kolory tapicerki, na desce rozdzielczej zamontowano elektroniczny licznik kilometrów. Dodatkowo, w związku z wprowadzeniem ostrzejszych norm emisji spalin, wprowadzono nową wersję silnika 1.1 – wyposażona była ona w wielopunktowy wtrysk paliwa, nowy wałek rozrządu oraz inny kolektor dolotowy. Tak zmodyfikowana jednostka spełniała normę emisji spalin Euro 3.
W maju 2002 roku wycofano z oferty silnik 900. Jednostka ta oferowana była wyłącznie na rynku polskim, eksport do krajów Unii Europejskiej był niemożliwy ze względu na niespełnianie obowiązujących tam norm emisji spalin. W kwietniu 2003 roku wyprodukowano milionowy egzemplarz modelu. W marcu 2004 roku przeprowadzono kolejny drobny facelifting: zderzaki w kolorze nadwozia, nowe logo Fiat na klapie bagażnika oraz nowy wzór kołpaków, oprócz tego do gamy kolorów nadwozia dodano trzy nowe pozycje. Także w 2004 zakończono sprzedaż modelu na rynku brytyjskim, jego miejsce zajął nowy Fiat Panda II.
W celu uczczenia 50. rocznicy wyprodukowania pierwszego Fiata 600, Fiat zmienił we wrześniu 2005 nazwę modelu na Fiat 600 ( oznacza 600 w języku włoskim). Egzemplarze wyprodukowane pod nazwą 600 cechują się lepszą jakością wykończenia wnętrza, jak i bogatszym wyposażeniem. Od 2005 roku model oferowano tylko w Polsce i we Włoszech, na pozostałych rynkach zastąpiła go Panda. W 2008 roku zaprzestano produkcji wersji osobowych samochodu, w ofercie pozostała jedynie wersja Van. Produkcję Fiata 600 zakończono 26 maja 2010 roku. Jeden z ostatnich egzemplarzy został przekazany Muzeum Techniki w Warszawie.
W 2008 roku z tyskiej fabryki zjechało 25 166 sztuk tego modelu. Nieliczne z nich trafiły na polski rynek. Natomiast w 2009 roku było to 10 794 sztuk. Łącznie wyprodukowano 1 328 973 egzemplarze modelu Seicento/600, z czego 1 039 671 trafiło na eksport.
Wersje i edycje specjalne thumb|Fiat Seicento Suite alt=|right|mały|Fiat Seicento Young Początkowo pojazd dostępny był w trzech wersjach wyposażeniowych: S, SX i Sporting. Podstawowy wariant S wyposażony był m.in. w nielakierowane zderzaki i lusterka oraz stalowe felgi. Wersja SX wyróżniała się zderzakami w kolorze nadwozia, elektrycznie sterowanymi szybami i centralnym zamkiem. Od początku dostępna była też odmiana wyposażona w automatyczne sprzęgło – Citymatic (silnik 900). W późniejszym czasie bazową wersją dla silnika 1100 została Hobby, wyposażenie standardowe obejmowało dodatkowo elektrycznie sterowane szyby przednie oraz dwie poduszki powietrzne (pasażera i kierowcy). Seicento Suite (silnik 1100) występowało z ręczną klimatyzacją w standardzie. Jesienią 1999 na rynku brytyjskim rozpoczęto sprzedaż limitowanej wersji Mia (silnik 900).
Wraz z liftingiem przeprowadzonym w listopadzie 2000 roku zmieniono specyfikację dostępnych wersji wyposażenia, dodatkowo do każdej z nich można było zamówić system . Podstawową odmianą został Young, opcjonalnie mógł zostać wyposażony w elektryczne wspomaganie kierownicy. Wariant S otrzymał dodatkowo w standardzie: uchylne szybki tylne, wspomaganie kierownicy oraz zderzaki w kolorze nadwozia, opcjonalnie mógł zostać doposażony m.in. w klimatyzację manualną, elektrycznie podnoszone szyby przednie, czy też centralny zamek. Bogatszy SX w wyposażeniu dodatkowym miał dwie poduszki powietrzne, elektrycznie podnoszone szyby i centralny zamek. Występowała też limitowana wersja Fun – miała m.in.: zderzaki w kolorze nadwozia, zestaw audio, uchylne szyby tylne i bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa dla pasażerów tylnej kanapy. thumb|left|Fiat Seicento Hobby thumb|left|Fiat 600 50th Anniversary Wersja Brush oferowana z silnikami 900 i 1100, bazowała na odmianie Fun. Cechowała się dwukolorowym kontrastowym malowaniem nadwozia – dostępnych było kilka wariantów kolorystycznych. Standardem był lakier metalizowany. Oprócz tego, wewnątrz zastosowano dwukolorową tapicerkę, z wyposażenia dodatkowego zamontowano elektrycznie sterowane szyby w drzwiach przednich.
thumb|Fiat Seicento Brush Bazową wersją po wycofaniu silnika 900 stała się Actual, wyposażenie zawierało m.in.: immobilizer, napinacze przednich pasów bezpieczeństwa czy spryskiwacz tylnej szyby. W wariancie Active nabywca otrzymywał dodatkowo elektrycznie sterowane szyby przednie, poduszkę powietrzną kierowcy, wspomaganie kierownicy oraz centralny zamek. W czerwcu 2002 rozpoczęto sprzedaż wersji Go!, oferowała ona m.in.: zderzaki w kolorze nadwozia, szyberdach oraz zestaw audio z czterema głośnikami. Od końca stycznia do 2002 do maja 2003 oferowano wersję 2Tone – tylko silnik 1.1, w standardzie lakier metalizowany (nadwozie dwukolorowe). Od stycznia 2003 oferowano limitowaną wersję Dynamic, wyposażoną w elektrycznie podnoszone szyby, felgi ze stopów metali lekkich oraz airbag kierowcy. W 2003 roku wprowadzono edycję Look, w standardzie nabywca otrzymywał: elektryczne wspomaganie kierownicy, elektrycznie sterowane przednie szyby, poduszkę powietrzną kierowcy oraz zderzaki w kolorze nadwozia. W tym samym roku na rynku brytyjskim zaktualizowano listę dostępnych wersji, S została zastąpiona przez Mia, SX przez Active, wprowadzono także limitowaną edycję (styczeń 2003-styczeń 2004). Na wersji Sound oparto wariant Sole (m.in. składany elektrycznie dach).
thumb|Fiat 600 Active W 2005 roku, z racji 50-lecia modelu 600, Fiat przygotował limitowaną edycję Seicento – 600 50th. Pojazd dostępny był w trzech specjalnych pastelowych kolorach nawiązującej do kolorystyki fiatów z lat 60. XX wieku. Przez całą długość przedniej maski i dachu poprowadzono charakterystyczny podłużny pas, kołpaki kół i lusterka boczne pomalowano na kolor kości słoniowej. Wyposażenie pojazdu objęło dodatkowo: poduszki powietrzne pasażera i kierowcy, i oraz manualną klimatyzację. Najtańszym wariantem został wówczas Fresh.
S i SX Fiat Seicento był początkowo dostępny tylko i wyłącznie w bazowej wersji S wyposażonej m.in. w nielakierowane zderzaki i lusterka oraz stalowe felgi, natomiast wersja SX różniła się m.in. zderzakami w kolorze nadwozia, elektrycznie sterowanymi szybami i centralnym zamkiem.
Fun Limitowana edycja Fiata Seicento wyposażona m.in. w lakierowane pod kolor nadwozia zderzaki, zestaw audio, uchylne szyby tylne i bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa dla pasażerów tylnej kanapy.
600 50th W 2005 roku z racji 50-lecia modelu 600, Fiat przygotował limitowaną edycję Seicento – 600 50th. Pojazd dostępny był w trzech specjalnych pastelowych kolorach inspirowanych paletą Fiata z lat-60. XX wieku. Przez całą długość przedniej maski i dachu poprowadzono charakterystyczny podłużny pas, kołpaki kół i lusterka boczne pomalowane były na kolor kości słoniowej. Wyposażenie pojazdu objęło dodatkowo: Poduszki powietrzne pasażera i kierowcy, ABS i EBD oraz ręczną klimatyzację.
Sporting thumb|left|Fiat Seicento Sporting Wersja Sporting była dostępna od 1998 roku, do napędu służył silnik 1.1 Fire o mocy maksymalnej 54 KM (40 kW). Zastosowano w niej skrzynię biegów o innych przełożeniach (krótsze biegi III, IV i V), stabilizator poprzeczny zawieszenia przedniego, felgi ze stopów lekkich z szerszymi oponami oraz elektryczne wspomaganie układu kierowniczego (EPAS). Na desce rozdzielczej pojawił się obrotomierz (tylko w tej wersji), koło kierownicy i mieszek lewarka skrzyni biegów obszyto skórą. Pojazd cechował się lepszą niż w przypadku standardowej wersji 1.1 dynamiką oraz nieco wyższym zużyciem paliwa. Występowała także wersja Sporting Abarth (nakładki nadwozia, inny wzór felg oraz zmodyfikowany układ przeniesienia napędu). Wersję Sporting wycofano z rynku w 2002 roku, wtedy też zakończono sprzedaż podstawowej wersji modelu z silnikiem 900.
Schumacher Podobnie jak Sporting skonfigurowana była limitowana wersja Schumacher. Produkowana była od marca 2001 do maja 2003 roku. Sygnowana była ona podpisem Michaela Schumachera, utytułowanego kierowcy Formuły 1. Początkowo miała być to limitowana do 1000 egzemplarzy seria, jednakże duża popularność sprawiła, że Fiat kontynuował produkcję po osiągnięciu zakładanego poziomu. Każdy samochód otrzymywał tabliczkę z unikalnym numerem. Wyposażenie standardowe objęło m.in.: wspomaganie układu kierowniczego, stabilizator poprzeczny przedniego zawieszenia, centralny zamek, poduszkę powietrzną kierowcy, felgi ze stopów metali lekkich, dwukolorową tapicerkę oraz ABS. Opcjonalnie dostępna była klimatyzacja manualna.
Elettra Od 1998 roku Fiat oferował wersję elektryczną Seicento – nosiła ona nazwę Elettra. Była to kontynuacja miejskich pojazdów Fiata z alternatywnym napędem (po modelach Panda Elettra i Cinquecento Elettra). Masa własna pojazdu wynosiła 1200 kg, ładowność 4 osoby + 40 kg bagażu w wersji osobowej lub 2 osoby i 160 kg w wersji van. Trójfazowy asynchroniczny silnik elektryczny o mocy maksymalnej 40 KM (30 kW) znajdował się nad tylną osią, pod bagażnikiem. Napęd przenoszony był na oś tylną. Pozwalał on na osiągnięcie prędkości maksymalnej ponad 100 km/h, przyspieszenie 0–50 km/h zajmowało mniej niż 8 sekund, zasięg pojazdu w ruchu miejskim wynosił co najmniej 80 km. Do magazynowania energii służyło 18 akumulatorów kwasowo-ołowiowych Exide o pojemności 60 Ah każdy i łącznej masie 390 kg. Umieszczone zostały one w dwóch oddzielonych od kabiny pasażerskiej przedziałach, pod maską silnika, w tunelu między fotelami i pod tylną kanapą. Czas pełnego ładowania wynosił około 8 godzin. alt=|mały|180xSeicento Van
Van