Piotr Miączyński herbu Suchekomnaty (wzm. 1597 zm. ok. 1661) – syn Andrzeja Miączyńskiego rotmistrza królewskiego oraz Katarzyny Westemp (Występ).
Pełnił funkcje podczaszego czernihowskiego, był pułkownikiem regimentu Ordynacji Ostrogowskiej wraz z nim walczył z Kozakami, Tatarami i Turkami. Od 1648 roku był kasztelanem czernihowskim. Był towarzyszem broni Jakuba Sobieskiego, co z pewnością spowodowało podniesienie rangi rodu. Przeniósł się z Miączyna na Ruś Czerwoną, a miejscowością rodową stały się Zawieprzyce
Żona Regnia Cieklińska z Cieklina h. Awdaniec. Żona Katarzyna Kostrzak
Potomkowie Atanazy Walenty Miączyński (ur. 1639 zm. 1723) podskarbi nadwornny koronny Stanisław Michał Miączyński zm. 1715, cześnik mielnicki, rotmistrz, żona Joanna Rościeska Zofia Miączyńska, mąż Jan Sławkowski, Anna Miączyńska, mąż Teodor Krasnosielski Petromela Miączyńska, mąż Michał Horbowski, mąż Jerzy książę Szujski Andrzej Miączyński zm. 1699, wicerotmistrz chorągwi pancernej, cześnik płocki, żona Anna Rościska
Bibliografia Teodor Żychliński: Miączyńscy h. Suchekomnaty, Monografia. W: Złota księga szlachty polskiej. R. II. Poznań, 1880, s. 202. Teodor Żychliński: Miączyńscy h. Suchekomnaty, Monografia. W: Złota księga szlachty polskiej. R. XIII. Poznań, 1891, s. 187–245.
Kategoria:Kasztelanowie czernihowscy Piotr Miączyński Kategoria:Podczaszowie czernihowscy Kategoria:Pułkownicy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie za panowania Jana II Kazimierza Wazy Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej