thumb|200px|Strona tytułowa pierwszego wydania sonetów Shakespeare’a Sonet 94 (Kto mogąc gardzić nie okaże wzgardyWszystkie tłumaczenia w tym artykule są autorstwa Macieja Słomczyńskiego) – jeden z cyklu sonetów autorstwa Williama Shakespeare’a. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku. Należy do najtrudniejszych do zinterpretowania dzieł pisarza ze Stratfordu.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, który przez niektórych badaczy jest utożsamiany z autorem, opowiada o osobie, której dane są nadludzkie możliwości do gardzenia innymi. Jego boskość objawia się także w inny sposób:Ten, że go słusznie niebo łaską darzySkarbów Natury przed strwonieniem strzeże Zakończeniem utworu jest przestroga dla tajemniczego młodzieńca:Zło rzecz najsłodszą przemienia w niemiłąLepiej chwast wąchać niźli lilię zgniłą.
Forma Utwór wykazuje budowę typową dla Sonetów Szekspira. Jest napisany pentametrem jambicznym, czyli sylabotonicznym dziesięciozgłoskowcem, w którym akcenty padają zasadniczo na parzyste sylaby wersu. Wiersz rymuje się abab cdcd efef gg. Ten sposób rymowania sonetu nazywa się szekspirowskim. Bibliografia
Linki zewnętrzne The Sonnets – pełny tekst wraz z komentarzem
Przypisy
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a