thumb|right|Ulica Miodowa na obrazie Canaletta (1777) thumb|Ulica w 1908 roku thumb|Zniszczona zabudowa parzystej strony ulicy po II wojnie światowej, po lewej widoczny kościół kapucynów Ulica Miodowa – ulica w śródmieściu Warszawy.
Historia Ulica jest dawną drogą biegnącą za murami Starej Warszawy, łączącą dwa ważne trakty (współczesne ulice Senatorską i Długą). W XV wieku nosiła nazwę Przeczna, związaną z jej poprzecznym kierunkiem w stosunku do tych traktów.
W XVI wieku osiedlili się tutaj piekarze z Torunia, do czego nawiązuje obecna nazwa ulicy. Nazywana była także ulicą Miodowniczą, a w czasach Księstwa Warszawskiego, w latach 1808–1814, ulicą Napoleona.
3 listopada 1771 na ulicy Miodowej w pobliżu ulicy Koziej miało miejsce porwanie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego przez grupę konfederatów barskich.
W 1829 na ulicy po raz pierwszy zastosowano asfalt. Ułożył go na chodnikach na swój koszt Edward Klopmann. Była to jednak próba nieudana.
Pierwotnie Miodowa nie łączyła się z Krakowskim Przedmieściem. Połączenie tych dwóch ulic (otwarcie dla ruchu kołowego) nastąpiło w 1888, po wyburzeniu w latach 1886–1887 czterech budynków (w tym Dworu pod Gwiazdą). Nowy odcinek ulicy został nazwany ul. Nowo-Miodową. Do przebicia ulicy obowiązek przepuszczania przechodniów z Krakowskiego Przedmieścia na ul. Miodową lub odwrotnie ciążył na właścicielach nieruchomości na której znajdowały się pałac Małachowskich i kamienica Roeslera i Hurtiga.
W 1907 roku na ulicy uruchomiono latarnie elektryczne, a w 1908 roku ulicą pojechały tramwaje elektryczne.
15 sierpnia 1944 roku, w czasie powstania warszawskiego, został zestrzelony przez Niemców i spadł na ulicę na wysokości domu nr 22 realizujący zrzuty z pomocą dla powstańców samolot Liberator KG-836 należący do 31. Dywizjonu South African Air Force. Wszyscy kanadyjscy członkowie załogi zginęli. To wydarzenie upamiętnia odsłonięta w 1994 roku na fasadzie budynku tablica pamiątkowa.
Pod fragmentem południowego odcinka ulicy przeprowadzono tunel Trasy W-Z.
W 1965 roku ulica Miodowa jako założenie urbanistyczne została w całości wpisana do rejestru zabytków.
W 2018 ulica została przebudowana, m.in. na chodnikach ułożono płyty granitowe, zastąpiono nawierzchnię asfaltową jezdni bloczkami granitowymi i wymieniono latarnie na repliki warszawskich „pastorałów”z 1904 roku.
Ważniejsze obiekty Kamienica Roeslera i Hurtiga (ul. Krakowskie Przedmieście 79) Pałac Małachowskich (ul. Senatorska 11) Pałac Prymasowski (nr 13/15) Pałac Biskupów Krakowskich (nr 5) Pałac Branickich (nr 6) Pałac Szaniawskich (nr 8) Pałac Młodziejowskiego (nr 10) Kościół Przemienienia Pańskiego i klasztor oo. kapucynów (nr 13) Pałac Chodkiewiczów (nr 14) Pałac Paca-Radziwiłłów (nr 15) Cerkiew Zaśnięcia NMP i klasztor oo. bazylianów (nr 16) Pałac Borchów (Dom Arcybiskupów Warszawskich) (nr 17/19) Budynek Centrum Luterańskiego (nr 21) Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza i Teatr Collegium Nobilium (nr 22/24) Kościół MB Królowej Korony Polskiej i klasztor oo. pijarów (nr 26)
Obiekty nieistniejące Pałac Teppera (nr 7)
Zobacz też Ulica Miodowa (obraz Canaletta)
Przypisy
Kategoria:Muranów (Śródmieście) Kategoria:Nowe Miasto w Warszawie Kategoria:Stare Miasto w Warszawie Kategoria:Śródmieście Północne Miodowa