Brandenburgia (, , , ) – kraina historyczna, położona między Odrą a Łabą.
Obszar regionu jest tożsamy z Marchią Brandenburską – państwem, istniejącym w latach 1157–1618.
Nazwa Nazwa Brandenburgia pochodzi od niemieckiej nazwy stolicy słowiańskiego plemienia Stodoran – BrennyHistorycznie gród był znany również pod takimi nazwami jak Branibór lub Brennabor. Późniejszy Brandenburg an der Havel. (niem. Brandenburg), która została zdobyta w 1157 przez Albrechta Niedźwiedzia.
Położenie Region ten obecnie znajduje się w granicach dwóch państw:
Niemiec – w kraju związkowym Brandenburgia, Saksonii-Anhalt oraz w niewielkich częściach w Mekleburgii-Pomorzu Przednim, Polski – w województwie lubuskim i zachodniopomorskim.
Podział na regiony mały|240x240px|Podział Brandenburgii na regiony. Tak, jak w przypadku podziału Marchii Brandenburskiej na prowincje, tak Brandenburgia jako kraina historyczna dzieli się na te same mniejsze regiony:
Stara Marchia Marcha Bliższa (Prignitz) Marchia Środkowa (Średnia) Marchia Wkrzańska (Uckermark) Nowa Marchia Ziemia lubuska
Historia
Brandenburgia pierwotnie była zasiedlona przez plemiona Słowian połabskich. W X wieku tereny te zostały podbite przez plemiona germańskie. W roku 948 król Otton I Wielki ustanowił niemiecką kontrolę nad, w większości słowiańskimi, mieszkańcami tych ziem i ustanowił biskupstwa w Havelbergu i Brandenburgu. Po śmierci Ottona I wybuchło powstanie Słowian, w wyniku którego Niemcy utracili wtedy znaczną część zdobytych terenów i zmuszeni byli wycofać się za Łabę.
W połowie XII w. margrabia Marchii Północnej Albrecht Niedźwiedź z rodu Askańczyków walczył ze słowiańskim plemieniem Stodoran. W 1150 roku, w wyniku wieloletnich wypraw militarnych i innego rodzaju zabiegów, formalnie odziedziczył Brandenburgię po ostatnim władcy połabskim, Przybysławie. W walkach z księciem Jaksą z Kopanicy zdobył w 1157 ostatecznie stolicę Stodoran i utworzył Marchię Brandenburską. Nowo utworzone państwo było do 1320 dziedzicznym władztwem Askańczyków. Po śmierci tej dynastii, Brandenburgia na długo stała się przedmiotem sporów i wojen pomiędzy dynastiami Luksemburgów i Wittelsbachów.
W XIII w. margrabiowie brandenburscy, korzystając z rozbicia dzielnicowego Polski, zajęli w latach 1249–1250 ziemię lubuską. Następnie posunęli się wzdłuż dolnej Warty, zajmując ziemie leżące wzdłuż Warty, Noteci, Drawy i Gwdy między Pomorzem Zachodnim a Wielkopolską. Na ziemiach tych założyli Nową Marchię (w odróżnieniu od Marchii Średniej, między Łabą i Odrą, oraz Marchii Starej, za Łabą). Margrabiowie prowadzili systematyczną kolonizację, zakładając nowe miasta (m.in. Berlin, Frankfurt nad Odrą) i wsie oraz ściągając osadników z Niemiec.
W latach 1373–1415 Brandenburgia wchodziła w skład krajów Korony Świętego Wacława.
Zobacz też Połabie Marchia Brandenburska Kurmarchia
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Brandenburgia Kategoria:Historia Brandenburgii Kategoria:Krainy historyczne Niemiec Kategoria:Regiony historyczne Polski