thumb|300px|Animacja trójwymiarowa przedstawiająca propagację fali płaskiej. thumb|300px|Graficzne przedstawienie fali płaskiej w przestrzeni thumb|Rozchodzenie się fali płaskiej na płaszczyźnie
Fala płaska – fala, której powierzchnie falowe (powierzchnie o jednakowej fazie) tworzą równoległe do siebie linie proste, gdy fala rozchodzi się po powierzchni, lub płaszczyzny, gdy rozchodzi się w przestrzeni trójwymiarowej.
Matematycznie funkcja opisująca falę płaską jest rozwiązaniem równania falowego. Funkcja ta nosi nazwę funkcji falowej ma postać:
gdzie: – jednostka urojona, – wektor falowy, – częstość kołowa, – amplituda fali.
Dobierając układ współrzędnych tak, by fala rozchodziła się wzdłuż osi równanie powyższe upraszcza się do:
lub
Występujące w tych dwóch równaniach jest nazywane liczbą falową.
Zastosowanie w mechanice kwantowej Fala płaska jest rozwiązaniem równania Schrödingera dla cząstki swobodnej. Funkcja falowa ma postać:
jest zaś związane z pędem cząstki zależnością:
gdzie jest stałą Plancka podzieloną przez
Zobacz też fala elektromagnetyczna fala kulista fala nośna fala podłużna fala poprzeczna oscylator ruch harmoniczny
Przypisy
Kategoria:Rodzaje fal