Głogowiec (niem. Glöglichen) – dawna wieś, niestandaryzowana część miasta Głogówek w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Głogówek. Historycznie leży na Górnym Śląsku, na ziemi prudnickiej.

Obecnie ulica Głogowiec w granicach Głogówka.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa opolskiego.

Nazwa Nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy głogu. Na polskojęzycznej mapie wydanej w 1772 miejscowość została podpisana nazwą Glogowice. W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod obecną, polską nazwą Głogowiec oraz nazwą zgermanizowaną Glöglichen. 9 grudnia 1947 r. nadano miejscowości polską nazwę GłogowiecRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 9 grudnia 1947 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ().

Historia Pierwsze ślady pobytu człowieka na terenie dzisiejszego Głogowca, potwierdzone badaniami archeologicznymi w 1993, sięgają epoki żelaza. mały|lewo|Głogowiec (Głogowice) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na polskojęzycznej mapie z 1772 Na wzgórzu w końcowej części Głogowca istniał gród. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. Hrabia Georg II von Oppersdorff wzniósł w XVII wieku w Głogowcu pałac myśliwski z kaplicą św. Huberta. Obok niego powstała bażantarnia. Pałac został obrabowany i zniszczony podczas najazdu szwedzkiego. Zachowały się resztki ruin piwnicznych. Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. mały|lewo|upright|Pieczęć Głogowca (1868) Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu jelenia w biegu skierowanego w prawo, ugodzonego strzałą, a w otoku napis: GLOGLICHEN. GEM. SIG / NEYSTAETER CREYS (). Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 249 mieszkańców Głogowca 27 posługiwało się językiem niemieckim, 219 językiem polskim, a 3 innym językiem. W wyborach parlamentarnych w Republice Weimarskiej w 1919 najwięcej głosów w Głogowcu zdobyli chrześcijańscy demokraci. mały|upright|Tablica z listą mieszkańców poległych w I wojnie światowej W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Głogowiec znalazł się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem. Do głosowania uprawnionych było w Głogowcu 167 osób, z czego 121, ok. 72,5%, stanowili mieszkańcy (w tym 120, ok. 71,9% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 159 głosów (ok. 95,2% uprawnionych), w tym 157 (ok. 98,7%) ważnych; za Niemcami głosowało 138 osób (ok. 87,9%), a za Polską 19 osób (ok. 12,1%).

Po II wojnie światowej, od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Mieszkańcom Głogowca, posługującym się dialektem śląskim bądź znającym język polski, pozwolono pozostać we wsi po otrzymaniu polskiego obywatelstwa. Sołtysem wsi został Józef Świerkosz z Prudnika. W czerwcu 1945 siedmiu Ukraińców – dezerterów z Armii Czerwonej – napadło na leśniczówkę w Głogowcu. Pobili leśniczych i zgwałcili żonę leśniczego. Świerkosz wraz ze swoim pomocnikiem oraz funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej z Racławic Śląskich: Tadeusz Wojciechowski, Edward Piskorek i Michał Mazurek napotkali bandytów przy tunelu kolejowym w Głogowcu. Pomiędzy Polakami i Ukraińcami doszło do strzelaniny. Bandyci zostali rozbrojeni i aresztowani.

W latach 1945–1950 Głogowiec należał do województwa śląskiego, a od 1950 do województwa opolskiego. W latach 1945–1954 wieś należała do gminy Racławice Śląskie. Podlegała urzędowi pocztowemu w Racławicach Śląskich. W związku z reformą administracyjną kraju jesienią 1954 Głogowiec stał się integralną częścią Głogówka, jednak zachował status sołectwa.

W 1949 we wsi znajdowała się szkoła podstawowa prowadzona przez Inspektorat Szkolny w Prudniku. W 1999 Głogowiec przystąpił do Programu Odnowy Wsi Opolskiej.

Mieszkańcy Miejscowość zamieszkiwana jest przez mniejszość niemiecką oraz Ślązaków. Mieszkańcy posługują się gwarą prudnicką, będącą odmianą dialektu śląskiego. Należą do podgrupy gwarowej nazywanej Karpaciołrzy.

Liczba mieszkańców 1871 – 267 1885 – 287 1905 – 283 1910 – 249

Zabytki mały|Kapliczka z 1752 Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisana jest: kapliczka z 1752 roku

Zgodnie z gminną ewidencją zabytków w Głogowcu chronione są ponadto: kapliczka przy domu nr 13 kapliczka dzwonnica przy domu nr 15 dom mieszkalny nr 13

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Geografia Głogówka Kategoria:Wsie w powiecie prudnickim (1818–1954)