W wyborach parlamentarnych w Republice Weimarskiej w 1919 najwięcej głosów w Głogowcu zdobyli chrześcijańscy demokraci. mały|upright|Tablica z listą mieszkańców poległych w I wojnie światowej W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Głogowiec znalazł się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem. Do głosowania uprawnionych było w Głogowcu 167 osób, z czego 121, ok. 72,5%, stanowili mieszkańcy (w tym 120, ok. 71,9% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 159 głosów (ok. 95,2% uprawnionych), w tym 157 (ok. 98,7%) ważnych; za Niemcami głosowało 138 osób (ok. 87,9%), a za Polską 19 osób (ok. 12,1%).
Po II wojnie światowej, od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Mieszkańcom Głogowca, posługującym się dialektem śląskim bądź znającym język polski, pozwolono pozostać we wsi po otrzymaniu polskiego obywatelstwa. Sołtysem wsi został Józef Świerkosz z Prudnika. W czerwcu 1945 siedmiu Ukraińców – dezerterów z Armii Czerwonej – napadło na leśniczówkę w Głogowcu. Pobili leśniczych i zgwałcili żonę leśniczego.