thumb|Grób Hilarego i Julii Minc na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008 Julia Stanisława Minc, z domu Heflich (ur. 29 maja 1901 w Warszawie, zm. 26 listopada 1987 w Warszawie) – polska nauczycielka, działaczka komunistyczna i dziennikarka żydowskiego pochodzenia, pierwszy redaktor naczelny Polskiej Agencji Prasowej, wiceprzewodnicząca Państwowej Komisji Etatów (1954–1956), członek Komisji Prasowej KC PPR i Komisji Prasowej KC PZPRMichał Przeperski, Komisja Prasowa KC PZPR 1956–1957, w: Polska 1944/45-1989 : studia i materiały 14 (2016), s. 101–103..
Życiorys Urodziła się w zasymilowanejRodzina wyznawała katolicyzm. żydowskiej rodzinie inteligenckiej. Córka Henryka Władysława Heflicha ps. Albin (1873–1926) i Henryki z domu Kon (zm. 1929). Ojciec i wuj Aleksander byli działaczami socjalistycznymi i uczestniczyli w rewolucji październikowej, w której brała udział również Julia. Jej siostrą była działaczka komunistyczna Ewelina Sawicka (1898–1951).
Od 1919 do likwidacji partii w 1938 była członkiem Komunistycznej Partii Polski. Słuchaczka Wolnej Wszechnicy Polskiej. 1 lipca 1922 aresztowana i oskarżona o przynależność do Związku Młodzieży Komunistycznej i szpiegostwo na rzecz innego państwa (od drugiego zarzutu została uwolniona). W wyniku procesu karnego przeprowadzonego w marcu 1923 skazana na 3 lata twierdzy (wyszła na wolność wcześniej, w 1924). Krótko po opuszczeniu zakładu karnego zawarła związek małżeński z Hilarym Mincem (1905–1974) – późniejszym członkiem Biura Politycznego KC PZRR i najściślejszego kierownictwa partii, wicepremierem, faktycznie kierującym polityką gospodarczą Polski w latach 1944–1956. Małżeństwo było bezdzietne.
W maju 1924 wraz z mężem wyjechała do Francji, gdzie wstąpili do Francuskiej Partii Komunistycznej. W 1926 zostali wydaleni przez władze francuskie za działalność komunistyczną i przenieśli się do Związku Radzieckiego, a następnie w 1928 powrócili do Polski. W czasie II wojny światowej ponownie przebywała z mężem w ZSRR, gdzie działała w Związku Patriotów Polskich. W 1944 wstąpiła do Polskiej Partii Robotniczej.
Od 1944 do 1954 faktycznie kierowała PAP, formalnie pozostając na stanowisku redaktora naczelnego i zastępcy dyrektora. W czasie jej urzędowania PAP miała wyłączność na rozpowszechnianie wiadomości w kraju i zarządzanie prasą. Od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Przełożyła na język polski pamiętniki rosyjskiej rewolucjonistki Wiery Figner (wydane w 1962 przez Książkę i Wiedzę).
Bohaterka jednego z wywiadów w książce Teresy Torańskiej Oni.
Pochowana na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 29A-półkole II-2)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..
Odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1978)Wysokie odznaczenia dla uczestników Rewolucji Październikowej i weteranów ruchu robotniczego, „Trybuna Ludu”, nr 70, 23 marca 1978, s. 9. Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1977)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 3, 27 lutego 1978, s. 5.
Przypisy
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, t. 21, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976.
Kategoria:Członkowie Komisji Prasowej KC PZPR Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Działacze Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Komuniści Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski Kategoria:Członkowie Związku Patriotów Polskich Kategoria:Polacy w rewolucji październikowej Kategoria:Więźniowie polityczni w II Rzeczypospolitej