Karol Salwator Maria Józef Jan Baptysta Filip Jakub January Ludwig Gonzaga Rainer von Österreich (ur. 30 kwietnia 1839 we Florencji, zm. 18 stycznia 1892 w Wiedniu) – arcyksiążę Austrii, książę Toskanii, marszałek polny porucznik cesarskiej i królewskiej Armii.
Życiorys Karol Salwator był synem arcyksięcia Leopolda II, wielkiego księcia Toskanii i jego żony Marii Antonietty Burbon, księżniczki Królestwa Obojga Sycylii. Miał dwanaścioro rodzeństwa, w tym trzy przyrodnie siostry. Jego brat Ferdynand IV był ostatnim wielkim księciem Toskanii.
W wieku 10 lat Karol Salwator otrzymał tytuł „pierwszego rotmistrza” w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 6. W 1857 roku został awansowany do stopnia majora. Po wybuchu wojny na Sardynii, w kwietniu 1859 roku opuścił wraz z rodziną Florencję. Udał się do Lombardii, gdzie dołączył do zgrupowania armii cesarskiej. Brał udział w walkach, między innymi w bitwie pod Solferino. Po bitwie awansował do stopnia podpułkownika. W 1866 roku uczestniczył w bitwie pod Sadową. 24 kwietnia 1876 został mianowany na stopień generała majora, a 24 października 1886 na stopień marszałka polnego porucznika. Od 1860 do śmierci był szefem Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 77.
Karol Salwator miał zdolności do przedmiotów ścisłych. Miał zamiłowania techniczne, co wykorzystał w projektowaniu i budowaniu nowej broni palnej. Zaprojektował, wspólnie z kapitanem Georgiem Ritterem von Dormusem, nowy model kartaczownicySą opinie, że model Salwator-Dormius M. 93 to nie kartaczownica, lecz karabin maszynowy., który po pewnych modyfikacjach został oficjalnie przedstawiony c. i k. Ministerstwu Wojny. Ostatecznie model o nazwie Salwator-Dormius M. 93 otrzymał patent. Został zakupiony i był produkowany w zakładach Skody w PilźnieChristian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007, s. 141..
Oprócz techniki Karol Salwator interesował się także architekturą. Był zapalonym myśliwym i miał dużą kolekcję broni myśliwskiej. Po latach przyznał samokrytycznie, że zaprojektowane przez niego modele broni okazały się zbyt skomplikowaneLocal-Nachrichten. Hoher Besuch. In: Badener Bezirks-Blatt, 4. Juni 1881, s. 2.. Bóle reumatyczne uniemożliwiały mu chodzenieKarl Sommeregger: Karl Salvator. [w:] Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 51, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, s. 56..
Zmarł 18 stycznia 1892, w wieku 52 lat w Austrii. Został pochowany w wiedeńskiej Krypcie Cesarskiej.
Rodzina thumb|Maria Immaculata Ożenił się z Marią Immaculatą Burbon, córką Ferdynanda II, króla Obojga Sycylii i jego drugiej żony – Marii Teresy Habsburg, arcyksiężniczki Austrii. Ślub odbył się 19 września 1861 we Włoszech. Para miała 11 dzieci: Maria Teresa (1862-1933) Leopold Salwator (1863-1931) Franciszek Salwator (1866-1939) Karolina Maria (1869-1945) Maria Antonia (1871-1896) Albrecht Salwator (1871-1896) Maria Antonina (1874-1891) Maria Immakulata (1878-1968) Rainier Salwator (1880-1889) Henrietta (1884-1886) Ferdynand Salwator (1888-1891)
Odznaczenia Odznaczenia Karola Salwatora to między innymi: Krzyż Wielki Orderu Świętego Józefa (Toskania) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana (Toskania) Order Złotego Runa (Austro-Węgry) Medal Wojenny (Austro-Węgry) Order Korony Rucianej (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Świętego Ferdynanda i Zasługi (Sycylia) Krzyż Wielki Orderu Piusa IX (Państwo Kościelne)
Przypisy
Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Magenta-Solferino 1859, wyd. Bellona, Warszawa 2005. Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007. John C. G. Röhl, Wilhelm II., Die Jugend des Kaisers 1859–1888, Verlag: C.H.Beck; Auflage: 3, 2008.
Kategoria:Habsburgowie Lotaryńscy Kategoria:Ludzie urodzeni we Florencji Kategoria:Marszałkowie polni porucznicy cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Szefowie austro-węgierskich pułków Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1892 Kategoria:Pochowani w kościele kapucynów w Wiedniu