Koncert skrzypcowy D-dur op. 35 Piotra Czajkowskiego – jedna z najpopularniejszych kompozycji Czajkowskiego oraz jeden z najbardziej znanych koncertów skrzypcowych na świecie. Zaliczany do jednego z najtrudniejszych pod względem technicznym utworów na skrzypce.
Historia Koncert powstał w 1879 roku w kurorcie Clarens w Szwajcarii, gdzie Czajkowski odzyskiwał zdrowie psychiczne po rozpadzie jego małżeństwa z Antoniną Milukową. Kompozytorowi towarzyszył skrzypek Iosif Kotek, który doradzał Piotrowi w kwestiach technicznych gry skrzypcowej. Pomimo to koncert został stworzony w ciągu miesiąca. Prawykonanie utworu miało miejsce 4 grudnia 1881 w Wiedniu pod batutą Hansa Richtera. Partię solową wykonał Adolf Brodski.
Instrumentacja Utwór przeznaczony jest do wykonywania przez orkiestrę symfoniczną oraz skrzypce wykonujące partię solową. Skład orkiestry (według kolejności zapisywania w partyturze): 2 flety poprzeczne 2 oboje 2 klarnety klarnet A klarnet B 2 fagoty 4 waltornie F (rogi) 2 trąbki kotły kwintet smyczkowy 2 skrzypiec I skrzypce II skrzypce altówki wiolonczele kontrabasy
Forma Kompozycja ma budowę charakterystyczną dla romantycznego koncertu solowego, tj. składa się z 3 części: Cz. I Allegro moderato (w tonacji D-dur) Cz. II Canzonetta: Andante (w tonacji g-moll) Cz. III Finale: Allegro vivacissimo (w tonacji D-dur) Części II i III następują po sobie attacca (wł. dołączać, przyszywać), tj. podczas wykonywania utworu nie powinno robić się między nimi przerwy, lecz grać je bezpośrednio po sobie.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzieła Piotra Czajkowskiego Kategoria:Koncerty skrzypcowe