Piotr z Oporowa herbu Sulima (ur. ok. 1405, zam. po 20 lipca 1467) – wojewoda łęczycki od 1454, polski polityk, aktywny zwłaszcza za panowania Kazimierza Jagiellończyka.
Był szóstym, najmłodszym synem wojewody łęczyckiego Mikołaja z Oporowa. Za młodu uczestniczył w walkach z Krzyżakami, w 1433 dostał się nawet do krzyżackiej niewoli podczas bitwy pod Chojnicami, w trakcie wyprawy polsko-husyckiej na Pomorze Gdańskie. W 1434 r. uzyskał swój pierwszy urząd ziemski – chorążego większego łęczyckiego. W 1440 r. uczestniczył w wyprawie Władysława III po koronę węgierską.
Od początku panowania Kazimierza Jagiellończyka blisko związał się z nowym królem, udzielając mu pożyczek i uczestnicząc w różnych akcjach politycznych i dyplomatycznych. Od 1454 r. włączył się aktywnie w politykę pomorską króla. Był świadkiem wydania statutów nieszawskich przez króla Kazimierza IV Jagiellończyka w 1454 rokuJan Wincenty Bandtkie, Ius Polonicum : codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis, Warszawa 1831, s. 291..
W czasie wojny trzynastoletniej, uczestniczył w wyprawach wojennych, a zwłaszcza negocjacjach dyplomatycznych, rozejmowych i pokojowych z Krzyżakami. Był gwarantem pokoju toruńskiego 1466 rokuAntoni Gąsiorowski, Polscy gwaranci traktatów z Krzyżakami XIV–XV wieku, w: Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 2-3, 1971, s. 259..
Brał udział w akcji inkorporacji części rawskiej Mazowsza do Korony (1462). Awansował na kolejne urzędy: podkomorzego łęczyckiego (1450) oraz wojewody łęczyckiego (1454). Był także starostą łęczyckim (1447) i kruszwickim (1464). W 1453 r., wraz z bratem Władysławem z Oporowa, arcybiskupem gnieźnieńskim, ufundował klasztor oo. Paulinów w rodowej wsi Oporów. Dzięki gospodarności i zręcznej polityce finansowej, Piotr skupił w swym ręku większość ojcowskich dóbr wokół Oporowa, dzięki czemu jego potomkowie mogli utrzymać nazwisko Oporowskich. Był sygnatariuszem aktu pokoju toruńskiego 1466 rokuVolumina Legum, t. I, Petersburg 1859, s. 101..
Miał trzech synów: Andrzeja – przyszłego biskupa warmińskiego, przemyskiego, włocławskiego i podkanclerzego, wojewodę inowrocławskiego in spe – Jana i Mikołaja, który został kasztelanem brzeskokujawskim oraz córkę Zofię.
Przypisy
Bibliografia J. Bieniak, Oporowski Piotr (właściwie Piotr z Oporowa) h. Sulima (ok. 1405-1467), wojewoda łęczycki, Polski Słownik Biograficzny, t. XXIV, Wrocław 1979, s. 139-142. T. Nowak, Własność ziemska w ziemi łęczyckiej w czasach Władysława Jagiełły, Łódź 2003. T. Piotrowski, Dostojnicy województwa łęczyckiego za pierwszych Jagiellonów, Warszawa 1935. A. Szymczakowa, Urzędnicy łęczyccy i sieradzcy do połowy XV wieku, „Acta Universitatis Lodziensis”, Folia historica, t. 20, 1984. A. Szymczakowa, W sprawie daty śmierci wojewody łęczyckiego Piotra Oporowskiego, „Acta Universitatis Nicolai Copernici”, z. 240, Historia XXVI, 1992, s. 135-142. Z. Wilk-Woś, Władysław z Oporowa (ok. 1395-1453), podkanclerzy królewski, biskup włocławski i arcybiskup gnieźnieński, „Studia Claramontana”, t. 21, 2003, s. 174-449.
Kategoria:Gwaranci pokoju toruńskiego (1466) Kategoria:Oporowscy herbu Sulima Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie za panowania Kazimierza IV Jagiellończyka Kategoria:Szlachta Korony Królestwa Polskiego Kategoria:Wojewodowie łęczyccy (Zjednoczone Królestwo Polskie) Kategoria:Starostowie kruszwiccy Kategoria:Starostowie łęczyccy (Zjednoczone Królestwo Polskie) Kategoria:Sygnatariusze pokoju toruńskiego (1466) Kategoria:Świadkowie statutów nieszawskich 1454 Kategoria:Urodzeni w 1405 Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1467