thumb|240px|Grób Jadwigi Kucianki na cmentarzu w Katowicach przy ul. Sienkiewicza Jadwiga Kucianka (Kucia) (ur. 11 października 1924 w Chorzowie, zm. 4 marca 1970 w Siemianowicach Śląskich) – polska filolog klasyczna, historyczka, nauczycielka akademicka literatury na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie filologia polska.
Życiorys Córka Pauliny z domu Bernhardt i Józefa, robotnika KWK Chorzów. W 1942 roku zesłano ją na roboty do fabryki sprzętu wojennego do Zgorzelca. Po roku, dzięki staraniom rodziny, udało jej się stamtąd wrócić. Od 1943 roku brała udział w tajnym nauczaniu. W 1946 roku uzyskała świadectwo dojrzałości.
Następnie odbyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, głównie pod kierunkiem prof. Stanisława Pigonia. W 1950 roku na podstawie pracy o twórczości Juliusza Ligonia uzyskała tytuł zawodowy magistra. Skierowana nakazem pracy w latach 1950 – 1952 uczyła języka polskiego w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Mysłowicach. Od 1952 roku pracowała w Bibliotece Śląskiej w Katowicach. W 1962 roku podjęła pracę naukową, wstępując na seminarium doktorskie prof. Jana Zaręby w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach na Wydziale Filologiczno-Historycznym. Obrona dysertacji doktorskiej Wśród pisarzy samorodnych Górnego Śląska XIX i XX wieku odbyła się 10 grudnia 1965 roku. 1 października 1966 otrzymała etat adiunkta na Katedrze Historii Literatury Polskiej WSP w Katowicach"Pisarstwo Jadwigi Kucianki na łamach Gościa Niedzielnego" opracował Józef Pixa wyd. Opole 2016 s. 5-9. Od lat 40. XX w. do 1970 r., tj. do śmierci, współpracowała z redakcją „Gościa Niedzielnego”https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Slaskie_Studia_Historyczno_Teologiczne/Slaskie_Studia_Historyczno_Teologiczne-r1971-t4/Slaskie_Studia_Historyczno_Teologiczne-r1971-t4-s299-308/Slaskie_Studia_Historyczno_Teologiczne-r1971-t4-s299-308.pdf.
Okoliczności śmierci Została zamordowana 4 marca 1970 roku w dzielnicy Siemianowic Śląskich – Bytkowie. Choć jej śmierć powiązano z działalnością „wampira z Zagłębia”, szczegóły zbrodni wskazują jednak, że morderstwo mogło zostać upozorowane w taki sposób, by skierować trop do seryjnego mordercy. Śledztwo wykazało, że Jan Marchwicki, pracownik administracyjny Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach skonfliktowany z pracującą z nim Jadwigą Kucią, nakłonił swojego brata Zdzisława do zamordowania kobiety.
Za zabójstwo, prócz Zdzisława Marchwickiego – uznanego za „wampira z Zagłębia”, skazani zostali jego bracia Jan i Henryk Marchwiccy. Pierwszy za zlecenie morderstwa – na karę śmierci (wyrok wykonano), drugi za współudział – na 25 lat pozbawienia wolności. Razem z nimi sądzono także ich siostrę Halinę Flak oraz jej syna Zdzisława. Siostrę oskarżono o przyjęcie od Marchwickiego rzeczy zrabowanych ofiarom, a jej syna o zatajenie zbrodni. O współudział w planowaniu zbrodni oskarżono również homoseksualnego kochanka Jana Marchwickiego – Józefa Klimczaka. Bracia Jan i Henryk nie przyznali się do morderstwa. Obciążały ich jednak zeznania Klimczaka, który zgodził się na współpracę z organami ścigania. Siostrę Marchwickich skazano na 4 lata, jej syna na 2 lata, Klimczak skazany został na 4 lata pozbawienia wolności.
Głównym świadkiem zabójstwa Jadwigi Kuci była Mirosława Sarnowska, która rozpoznała Zdzisława Marchwickiego jako sprawcę m.in. podczas okazania w dniu 2 marca 1974 oraz podczas wizji lokalnej w 1976. Kilka tygodni później, 6 maja 1976 r., została zamordowana w Chorzowie przez naśladowcę „wampira z Zagłębia” – Joachima Knychałę, zwanego „wampirem z Bytomia”TVP, serial dokumentalny Paragraf 148 – Kara śmierci, odc. Kryptonim „Frankensthein”.
Publikacje Dwa listy śląskie do Henryka Sienkiewicza, Katowice (1966) Jan Ligoń 1851–1917, Katowice (1967) Ligoniowej spuścizny niesłuszne pomnożenie, Katowice (1963) Listy Gustawa Morcinka do Władysława Orkana, bez miasta (1964) Maksymilian Jasionowski, Katowice (1965) Nieznana odezwa śląska Marii Konopnickiej, Opole 1964 Pieśni zakazane na Górnym Śląsku w latach 1893–1912, Katowice 1965 Poetycki mecenat Bronisława Koraszewskiego (1864–1924) nad śląskimi pisarzami, Opole 1964 Sądeckie Podkarpacie w „Diariuszu podróży” Jana Rostworowskiego z 1813 roku, Rzeszów (1970) Śląscy pisarze ludowi (1800–1914). Antologia poezji i prozy. Wybór i opracowanie..., Wrocław (1968) Śpiewniki towarzyskie w latach 1870–1920, Katowice 1965
Przypisy
Kategoria:Polscy historycy literatury Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Polscy językoznawcy Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Śląskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach Kategoria:Ofiary zabójstw w Polsce Ludowej
Kategoria:Ludzie związani z Katowicami Kategoria:Ludzie urodzeni w Chorzowie Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 1970