thumb|240px|Grób Jadwigi Kucianki na cmentarzu w Katowicach przy ul. Sienkiewicza Jadwiga Kucianka (Kucia) (ur. 11 października 1924 w Chorzowie, zm. 4 marca 1970 w Siemianowicach Śląskich) – polska filolog klasyczna, historyczka, nauczycielka akademicka literatury na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie filologia polska.
Życiorys Córka Pauliny z domu Bernhardt i Józefa, robotnika KWK Chorzów. W 1942 roku zesłano ją na roboty do fabryki sprzętu wojennego do Zgorzelca. Po roku, dzięki staraniom rodziny, udało jej się stamtąd wrócić. Od 1943 roku brała udział w tajnym nauczaniu. W 1946 roku uzyskała świadectwo dojrzałości.
Następnie odbyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, głównie pod kierunkiem prof. Stanisława Pigonia. W 1950 roku na podstawie pracy o twórczości Juliusza Ligonia uzyskała tytuł zawodowy magistra. Skierowana nakazem pracy w latach 1950 – 1952 uczyła języka polskiego w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Mysłowicach. Od 1952 roku pracowała w Bibliotece Śląskiej w Katowicach. W 1962 roku podjęła pracę naukową, wstępując na seminarium doktorskie prof. Jana Zaręby w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach na Wydziale Filologiczno-Historycznym.