Szarota błotna (Gnaphalium uliginosum L.) – gatunek roślin z rodziny astrowatych. Szeroko rozprzestrzeniony w strefie umiarkowanej półkuli północnej – rośnie niemal w całej Europie, w północnej Afryce, w Azji (z wyjątkiem części południowej) oraz w środkowej i północnej części Ameryki Północnej. W Polsce jest dość pospolity na całym obszarze.

Morfologia thumb|left|180px|Pokrój thumb|left|180px|Koszyczki Pokrój Roślina zielna osiągająca wysokość od 2 do 20 cm. Łodyga wzniesiona lub pokładająca się, zwykle od nasady rozgałęziona, silnie wełnisto filcowata, rzadko słabo owłosiona lub naga. Liście Skrętoległe, zwężone u nasady, lancetowate, osiągające od 2 do 5 cm długości i do 4 mm szerokości; tępe lub słabo zaostrzone na wierzchołku, 1-nerwowe, zwykle obustronnie owłosione filcowato, rzadziej słabo owłosione lub nagie. Kwiaty W drobnych koszyczkach skupionych po 3–10 w liczne główki na szczytach rozgałęzień pędów. Główki te otoczone są dłuższymi od nich liśćmi. Listki okrywy koszyczków wyrastają w 2–3 szeregach, są błoniaste, jasnobrązowe, na brzegu ciemniejsze. Zewnętrzne listki są jajowate, tępe i osiągają 2 mm długości. Wewnętrzne są węższe, dłuższe (do 3 mm) i czasem bywają słabo zaostrzone. Kwiaty w koszyczkach są żółtawobiałe, osiągają do 2 mm długości. Brzeżne kwiaty są nitkowate i żeńskie, środkowe są obupłciowe i rurkowate. Owoce Nagie lub krótko owłosione, podługowate niełupki osiągające ok. 0,5 mm. Zwieńczone są puchem kielichowym do 2 mm długości, łatwo odpadającym, białym i pierzastym.

Biologia i ekologia Roślina jednoroczna. Lubi siedliska wilgotne: brzegi rzek, wilgotne pola i ugory. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Cyperetalia fusci. Kwitnie od czerwca do października. Kwiaty przedprątne, zapylane przez błonkówki.

Zastosowania Była dawniej używana jako roślina lecznicza. Jej ziele Herba Gnaphalis uliginosi zawierające karoteny, fitosterole i olejki eteryczne stosowano jako środek obniżający ciśnienie krwi.

Przypisy

Kategoria:Asteroideae Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza