Szarota błotna (Gnaphalium uliginosum L.) – gatunek roślin z rodziny astrowatych. Szeroko rozprzestrzeniony w strefie umiarkowanej półkuli północnej – rośnie niemal w całej Europie, w północnej Afryce, w Azji (z wyjątkiem części południowej) oraz w środkowej i północnej części Ameryki Północnej. W Polsce jest dość pospolity na całym obszarze.
Morfologia thumb|left|180px|Pokrój thumb|left|180px|Koszyczki Pokrój Roślina zielna osiągająca wysokość od 2 do 20 cm. Łodyga wzniesiona lub pokładająca się, zwykle od nasady rozgałęziona, silnie wełnisto filcowata, rzadko słabo owłosiona lub naga. Liście Skrętoległe, zwężone u nasady, lancetowate, osiągające od 2 do 5 cm długości i do 4 mm szerokości; tępe lub słabo zaostrzone na wierzchołku, 1-nerwowe, zwykle obustronnie owłosione filcowato, rzadziej słabo owłosione lub nagie. Kwiaty W drobnych koszyczkach skupionych po 3–10 w liczne główki na szczytach rozgałęzień pędów. Główki te otoczone są dłuższymi od nich liśćmi. Listki okrywy koszyczków wyrastają w 2–3 szeregach, są błoniaste, jasnobrązowe, na brzegu ciemniejsze. Zewnętrzne listki są jajowate, tępe i osiągają 2 mm długości. Wewnętrzne są węższe, dłuższe (do 3 mm) i czasem bywają słabo zaostrzone. Kwiaty w koszyczkach są żółtawobiałe, osiągają do 2 mm długości.