Wojciech Tabor herbu PółkozicHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. I, Lipsk 1846, s. 44. (ur. ok. 1453 w Taboryszkach, zm. 27 marca 1507 w Krakowie) – biskup wileński, kanonik wileński i administrator diecezji wileńskiej w latach 1491–1492Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 443., prepozyt trocki i proboszcz katedry wileńskiej, członek rady hospodarskiej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1492 rokuLidia Korczak, Litewska rada wielkoksiążęca w XV wieku, Kraków 1998, s. 101..
Życiorys W latach 1469–1474 odbył studia w Krakowie uzyskując już w 1469 stopień bakałarza, a w roku 1474 stopień mistrza. W 1476 był już proboszczem trockim, a następnie w 1484 proboszczem oszmiańskim. Przez kapitułę obrany został biskupem wileńskim (niewątpliwie za postulacją królewską), 1 lutego 1492 pisał się elektem wileńskim i administratorem diecezji wileńskiej. Biskupstwem wileńskim rządził – prekonizowany 11 kwietnia 1492 przez papieża Innocentego VIII – aż do śmierci w 1507.
Po śmierci króla Kazimierza IV poparł wybór królewicza Aleksandra na wielkiego księcia litewskiego. Podpisał dekret elekcyjny Aleksandra Jagiellończyka na króla Polski 3 października 1501 rokuHalina Hofmanówna, Dekret elekcyjny króla Aleksandra z dn. 3 października 1501 roku,w: Przegląd Historyczny, Tom 17, Numer 1 1913, s. 95.. Gdy Aleksander przybył do Wilna, biskup uroczyście koronował go w katedrze. Sprowadził na Litwę Dominikanów. W 1495 udzielił ślubu wielkiemu księciu Aleksandrowi i księżniczce moskiewskiej Helenie. 24 lipca 1499 roku podpisał w Wilnie akt odnawiający unię polsko-litewskąAkta unji Polski z Litwą, 1385-1791, wydali Stanisław Kutrzeba i Władysław Semkowicz, Kraków 1932, s. 127.. Po śmierci króla Jana Olbrachta w 1501 czynił starania, aby Aleksander został królem Polski. Był sygnatariuszem unii piotrkowsko-mielnickiej 1501 rokuAkta unji Polski z Litwą, 1385–1791, wydali Stanisław Kutrzeba i Władysław Semkowicz, Kraków 1932, s. 146.. Na sejmie w Radomiu w 1505 wygłosił przemówienie w którym sprzeciwił się decyzji króla, który za namową Michała Glińskiego miał odebrać Krzysztofowi Illiniczowi starostwo lidzkie i przyznać je następnie Andrzejowi Droździe (wbrew zwyczajowemu prawu litewskiemu). Podpisał konstytucję Nihil novi na sejmie w Radomiu w 1505 rokuVolumina Legum, t. I. Petersburg 1859, s. 140.. Rok później, gdy król zachorował, miał być obecny w czasie jego choroby, udzielać mu sakramentów, a po śmierci króla pogrzebać go w katedrze wileńskiej 21 sierpnia 1506. Po śmierci Aleksandra Jagiellończyka nałożył koronę wielkiego księcia jego bratu Zygmuntowi I. Według Wincentego Przyałgowskiego zmarł 28 kwietnia 1507.
Pochowany w katedrze Św. Stanisława i Św. Władysława w WilnieKrzysztof Rafał Prokop, Nekropolie biskupie w nowożytnej Rzeczypospolitej (XVI–XVIII w.), Kraków-Warszawa 2020, s. 143..
Przypisy
Bibliografia
S. Orgelbranda Encyklopedia Powszechna, t. XIV, Warszawa 1903 Biskup Wojciech Tabor
Kategoria:Biskupi katoliccy Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Biskupi wileńscy Kategoria:Członkowie rady hospodarskiej Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Duchowni diecezji wileńskiej (I Rzeczpospolita) Kategoria:Elektorzy Aleksandra Jagiellończyka Kategoria:Kanonicy wileńskiej kapituły katedralnej Kategoria:Ludzie związani z Krakowem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Oszmianą (I Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani w bazylice archikatedralnej św. Stanisława Biskupa i św. Władysława w Wilnie Kategoria:Szlachta Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Sygnatariusze konstytucji sejmowej Nihil novi 1505 Kategoria:Sygnatariusze unii krakowsko-wileńskiej 1499 Kategoria:Sygnatariusze unii piotrkowsko-mielnickiej 1501 Wojciech Tabor Kategoria:Urodzeni w XV wieku Kategoria:Zmarli w 1507