Wojciech Tabor herbu PółkozicHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. I, Lipsk 1846, s. 44. (ur. ok. 1453 w Taboryszkach, zm. 27 marca 1507 w Krakowie) – biskup wileński, kanonik wileński i administrator diecezji wileńskiej w latach 1491–1492Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 443., prepozyt trocki i proboszcz katedry wileńskiej, członek rady hospodarskiej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1492 rokuLidia Korczak, Litewska rada wielkoksiążęca w XV wieku, Kraków 1998, s. 101..
Życiorys W latach 1469–1474 odbył studia w Krakowie uzyskując już w 1469 stopień bakałarza, a w roku 1474 stopień mistrza. W 1476 był już proboszczem trockim, a następnie w 1484 proboszczem oszmiańskim. Przez kapitułę obrany został biskupem wileńskim (niewątpliwie za postulacją królewską), 1 lutego 1492 pisał się elektem wileńskim i administratorem diecezji wileńskiej. Biskupstwem wileńskim rządził – prekonizowany 11 kwietnia 1492 przez papieża Innocentego VIII – aż do śmierci w 1507.