Die Toten Hosen (niem. dosłownie: martwe spodnie, idiom oznaczający impotenta lub flaki z olejem) – niemiecki zespół punkrockowy, występujący również w kilku albumach pod pseudonimem Die Roten Rosen. Początkowo muzykę zespołu, zgodnie z ideologią ruchu punkrockowego, cechowała prostota melodii, słów i aranżacji oraz brak wirtuozerii w wykonaniu. Liderem i wokalistą zespołu jest Campino (pseudonim pochodzi od nazwy cukierków śmietankowo-owocowych). Jeden z ich przebojów – – zyskał w Polsce dużą popularność w wykonaniu zespołu Ich Troje (A wszystko to...). W 1988 r. dużą popularność w Polsce zdobyła piosenka zespołu Kobranocka I nikomu nie wolno się z tego śmiać, będąca coverem utworu Die Toten Hosen Armee der Verlierer.
Skład zespołu Aktualny Campino, właściwie Andreas Frege (ur. 22 czerwca 1962 w Mettmann), wokal Andi właściwie Andreas Meurer (ur. 24 lipca 1962 w Essen), gitara basowa Breiti, właściwie Michael Breitkopf (ur. 6 lutego 1964 w Düsseldorfie), gitara Vom, właściwie Stephen George Ritchie (ur. 6 sierpnia 1964 w Billericay / Wielka Brytania), perkusja Kuddel, właściwie Andreas von Holst (ur. 11 czerwca 1964 w Münster), gitara thumb|Angus Young wraz z Campino
Pozostali członkowie Wölli zm. 2016 (Wolfgang Rohde, perkusja 1986–1999) – odszedł z powodu kłopotów zdrowotnych (problemy z kręgosłupem). Uchodził on jednak za szóstego członka zespołu i udzielał się przy pisaniu tekstów itp. Poza tym od paru lat organizował w Meerbusch festiwal „Rock am Turm”, gdzie prezentują się młode, obiecujące zespoły. Od czasu do czasu grał gościnnie na perkusji, ostatnio na Rock am Ring 2004. Zmarł 25 kwietnia 2016 roku. Jakob (Jakob Keusen, perkusja 1986) – zamordowany w 1989 rokuWenn Sie das noch mal machen! .. Trini (Klaus-Dieter Trimpop, perkusja 1982–1985) – odszedł w 1985 roku, ale powrócił jako menedżer zespołu. Walter (Walter November, gitara 1982) – odszedł z zespołu z powodu problemów z narkotykami30 Jahre Die Toten Hosen ..
Historia zespołu 1982 do 1987: Lata początkowe Zespół „Die Toten Hosen” powstał w 1982 roku w Düsseldorfie (Ratinger Hof). Zespół w pierwotnym składzie tworzyli: Campino, , , , oraz Walter November. Zespół był kontynuacją formacji „ZK”, której wywodzili się Campino oraz Andreas von Holst. Swój debiut koncertowy grupa miała w Wielkanoc 1982 roku w bremeńskim pubie „Schlachthof”. W tym samym roku zespół wydał swój pierwszy utwór – „Wir sind bereit”, a krótko po tym ukazał się utwór „Reisefieber”. Wskutek problemów narkotykowych w 1983 roku niespodziewanie zespół opuścił Walter November. Trzecim singlem wydanym przez zespół był „” (utwór również w polskiej wersji jako Zamrożona Wyborowa, wydany w 2010 roku, również przez Die Toten Hosen). Utwór przyniósł grupie znaczny rozgłos. W 1983 roku ukazał się pierwszy album Opel-Gang z ich logiem – trupią czaszką (Totenkopf).
Z końcem tego samego roku Die Toten Hosen, mający już kontrakt od lipca 1983 z wytwórnią płytową EMI, wraz z nowojorskim rapperem nagrali hiphopową wersję singla Bommerlunder, wydaną pt. Hip Hop Bommi Bop jako bożonarodzeniowy singiel. W 1984 roku zostali zaproszeni przez stację telewizyjną BBC do programu John Peel Show. Z powodu wysokich kosztów podróży doszło do sporu z EMI i ostatecznie zespół zerwał kontrakt, przenosząc się do Virgin Records. Spór z wytwórnią odżył w 1984 roku, kiedy ukazał się ich drugi album Unter falscher Flagge. Powodem miała być okładka, na której widniała karykatura – szkielet psa siedzącego obok gramofonu, nawiązująca do znaku firmowego EMI. Wytwórnia wniosła sprawę do sądu, wskutek czego wygląd okładki uległ zmianie. Na okładce pojawił się sztandar z piracką flagą, na której pojawiło się po raz pierwszy logo szkieletu orła (Knochenadler). Logo to jest używane przez zespół do dzisiaj. thumb|Wolfgang Rohde 1987 Na początku 1985 roku Die Toten Hosen odbyli trasę po Francji, a jesienią po Węgrzech i Polsce. Pod koniec roku Trini Trimpop zrezygnował z bycia perkusistą i do 1992 przejął funkcję menedżera zespołu. Nowym perkusistą był chwilowo Jakob Keusen, którego w styczniu 1986 zastąpił . Pierwszy koncert Rhode w roli perkusisty był zarazem pierwszym koncertem Die Toten Hosen przed dużą publicznością. Razem z Herbertem Grönemeyerem, Udo Lindenbergiem, Mariusem Müller-Westernhagenem, , i innymi wystąpili w lipcu 1986 roku na festiwalu Anti-WAAhnsinns pod Wackersdorfem, by zaprotestować przeciwko budowie tamtejszej rafinerii. W tym samym roku Die Toten Hosen wydali trzeci album studyjny Damenwahl. W czasie trasy koncertowej promującej ten album, sponsorowanej przez północnoniemieckie przedsiębiorstwo Fromms, z ich inicjatywy rozdawano w wielkich ilościach prezerwatywy. W 1987 roku zespół odniósł sukces wydając płytę winylową Never Mind the Hosen, Here’s Die Roten Rosen, występując jednocześnie pod pseudonimem Die Roten Rosen. Album zawierał rockowe wersje niemieckich przebojów określanych jako Deutsche-Schlager. Z końcem 1987 roku pojawił się ich pierwszy album koncertowy „Bis zum bitteren Ende”, który jednocześnie uplasował się w Top 30 niemieckich i austriackich list.
1988 do 1995: Zdobycie uznania i pierwsze sukcesy Wydana w 1988 roku płyta Ein kleines bisschen Horrorschau, w której pojawił się przebój , uchodzi za punkt przełomowy w karierze zespołu. Album składa się w większości z utworów napisanych do sztuki teatralnej : Clockwork Orange. Sztuka powstała w oparciu o powieść „Mechaniczna pomarańcza” autorstwa Anthony’ego Burgessa i filmu pod tym samym tytułem w reżyserii Stanleya Kubricka. Przez pół roku występowali na scenie podkładając muzykę do sztuki w teatrze Bad Godesberg w Bonn. Jeszcze tego samego roku Die Toten Hosen wystąpili na festiwalu , festiwalu odbywającym się w stolicy Litwy, Wilnie oraz w Kownie i zostali wybrani przez jury najlepszym zespołem całego festiwaluMetal Hammer, Ausgabe 11/1988, S. 122..
Tournée wiosną 1989 roku zgromadziło wielu fanów i okazało się sukcesem, na koncercie w dortmundzkiej Westfalenhallen wyprzedano wszystkie bilety. Jednocześnie zespół wydał kasetę VHS , która dokumentowała jego dotychczasową historię. W 1990 roku zostali zaproszeni do wzięcia udziału w odbywającego się w Nowym JorkuJürgen Seibold, V.I.P. music: Die Toten Hosen. Paul Zsolnay Verlag, Wien 1992, , s. 56., a w Kolonii wystąpili jako support przed koncertem The Rolling Stones. Latem 1990 roku wyjechali do Włoch, gdzie dla gazety Die Tageszeitung i radia komentowali mecze XIV Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Specjalnie na tę okazję wydali cover w wersji rockowej, ze specjalnym klipem wideo, który w satyryczny sposób ukazuje zachowanie się grupki niemieckich kibiców, podróżujących na mecze mistrzostw. Jeszcze w tym samym roku wydali album Auf dem Kreuzzug ins Glück, który w ciągu tygodnia sprzedał się w liczbie 150 tys. sztuk.
W 1991 roku ukazał się dwupłytowy album Learning English, Lesson One, który uważany jest za jeden z najlepszych albumów coverów piosenek anglojęzycznych. Album miał być ich hołdem wobec twórców oryginalnych wersji tych utworów. Nagrywanie każdego z coverów odbywało się przy obecności co najmniej jednego z autorów każdego utworu. Ta produkcja zapoczątkowała trwającą do dzisiaj współpracę z angielskim muzykiem T.V. Smithem, twórcą tekstów i byłym członkiem zespołu The Adverts. Wiosną 1992 roku zespół wyruszył w trwającą do jesieni trasę koncertową, grając koncerty pod hasłem Menschen, Tiere, Sensationen („Ludzie, zwierzęta, sensacje”). Podczas trasy odwiedzili Niemcy, Austrię, Szwajcarię, Danię, Anglię, Hiszpanię, Francję i po raz pierwszy ArgentynęBertram Job: Bis zum bitteren Ende … Die Toten Hosen erzählen ihre Geschichte. Kiepenheuer & Witsch, Köln 1996, . S. 264.. Singiel, który ukazał się w Boże Narodzenie 1992 roku – manifestował ich krytyczne poglądy wobec ekstremizmu prawicowemu. Dochodem uzyskanym ze sprzedaży DTH postanowiło wesprzeć „düsseldorfski apel przeciwko rasizmowi i nienawiści do obcokrajowców”. Wydawnictwo spotkało się z protestami ze strony Partii Republikanów, co jednak tylko zwiększyło jego popularność, dochody wyniosły pół miliona niemieckich marekZillo, Ausgabe Mai 1993..
W 1993 roku pojawił się album Kauf mich!, który zajął pierwsze miejsce na liście Album-Charts w Niemczech. Album porusza przede wszystkim tematykę konsumpcji, reklamy i prawicowego ekstremizmu. Latem tego samego roku wystąpili jako support dla irlandzkiego zespołu U2, który odwiedził Niemcy w trakcie trasy Zoo TV Tour. Wystąpili tam przed publicznością liczącą 50 tys. osób, co widać na videoclipie do piosenki „KAUF MICH!”DVD Reich & sexy II, Kommentare der Band.. Jeszcze tego samego roku Die Toten Hosen wydali pierwszą w ich kolekcji płytę zawierającą ich dotychczasowe przeboje: Reich & sexy. Międzynarodowa wersja tego wydawnictwa ukazała się w 1994 roku, wraz z albumem Love, Peace & Money. W tym samym czasie na niemieckich listach przebojów znajdowały się równocześnie trzy albumy Die Toten Hosen.
Podczas trasy koncertowej w 1994 roku prawie zawsze zapełniali widownię do ostatniego miejsca, zarówno w kraju, jak i za granicą. W listopadzie wystąpili na czterech koncertach w USA i Kanadzie jako support przed grupą Green Day. Do kwietnia 1995 roku występowali także w audycji Tausend Takte Tanzmusik, nadawanej przez berlińską radiostację FritzKai Jessen: Die Toten Hosen – Für immer Punk! Wilhelm Heyne Verlag, München 1997, , S. 97.. Z końcem roku zespół założył własną firmę JKP, przejmując na siebie wydawanie i sprzedaż płyt.
Lata 1996 do 2000: JKP – początki z własną wytwórnią płyt Pierwszy album wydany przez własną wytwórnię ukazał się w 1996 i nazywał się Opium fürs Volk. DTH porusza w tym albumie tematykę wiary i religii. Album ten jest ich trzecim albumem w karierze, po albumie Kauf MICH! i Reich & sexy uhonorowanym nagrodą platynowej płyty wśród niemieckojęzycznej muzykiDatenbank der Musikindustrie – Suchanfrage erforderlich.. Ich przebój Zehn kleine Jägermeister jest pierwszym spośród ich utworów, który zajął pierwsze miejsce na niemieckojęzycznej liście przebojów Single-Charts. Razem z Iggy Pop Die Toten Hosen wystąpili jako support przed koncertem Ramones na ich koncercie pożegnalnym na stadionie River-Plate w Buenos Aires przed 75-tysięczną publicznością. Jeszcze w tym samym roku DTH odbywa trasę koncertową po Niemczech, Austrii i Szwajcarii, której towarzyszy motto Ewig währt am längsten co w tłumaczeniu oznacza wieczność jest najlepszą polityką. Poza tym w 1996 roku DTH zaliczyli jeszcze występy na , , na Waldbühne Berlin, a także na w Kolonii. W roli headlinerów na festiwalu Rock am Ring wystąpili po raz pierwszy w maju 1996. Również w tym roku ukazał się ich drugi album koncertowy – Im Auftrag des Herrn.
W latach 1982 do 1997 zespół Die Toten Hosen miał na koncie już ponad 1000 koncertów. Podczas ich jubileuszowego koncertu – 28 czerwca 1997 roku przed 60-tysięczną publicznością zgromadzoną na Rheinstadion w ich rodzinnym mieście Düsseldorfie, doszło do tragicznego wypadku, w którym (wskutek naciskania przez tłum na scenę) została śmiertelnie ranna szesnastoletnia fanka z Holandii. Zespół od razu przerwał koncert, jednakże z nakazu miejskiej straży pożarnej, DTH zmuszeni byli dokończyć swój koncert, by nie wywołać paniki w tłumie. W szoku po zaszłych zdarzeniach DTH odwołali wszystkie koncerty zaplanowane do końca tego roku, i przez prawie dwa lata nie wystąpili na żadnych stadionachSWR3 Club Magazin, Ausgabe 2/2000, S. 10–15. Interview mit Campino..