thumb|260px|Delegaci PPS na kongres II Międzynarodówki. Londyn 1896. Siedzą od lewej: Ignacy Mościcki, Bolesław Jędrzejowski, Józef Piłsudski, Aleksander Dębski. Stoją: Bolesław Miklaszewski, Witold Jodko-Narkiewicz Druga Międzynarodówka była międzynarodowym stowarzyszeniem partii i organizacji socjalistycznych. Organizacja powstała 14 lipca 1889 roku w Paryżu. Została założona przez partie socjaldemokratyczne z Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i Belgii. Kontynuowała pracę rozwiązanej Pierwszej Międzynarodówki, z której wykluczono zwolenników silnego ruchu anarchosyndykalistycznego.
Podobnie jak I Międzynarodówka stawiała sobie za cel walkę o prawa robotnicze i dążenie do przekształcenia stosunków społecznych zgodnie z założeniami socjalizmu. Zakres zmian, postulowanych przez partie socjalistyczne i socjaldemokratyczne był obszarem dyskusji i ścierania się poglądów w ramach 3 głównych nurtów ideologicznych II Międzynarodówki: marksistowskiego (późniejsi komuniści, syndykaliści, radykalna lewica antybolszewicka), centrowego (demokratyczny socjalizm) i reformistycznego (zwolennicy Eduarda Bernsteina).
Do wybuchu I wojny światowej odbyło się 9 zjazdów II Międzynarodówki. Po 1914 roku w wyniku toczonych walk działalność II Międzynarodówki ustała. Stało się tak, ponieważ w czasie konferencji w Zimmerwaldzie w 1915 roku, w której uczestniczyli antywojenni socjaliści, poszczególnym partiom nie udało się stworzyć zunifikowanego frontu przeciwko wojnie. Zamiast tego skupiały się one na popieraniu polityki poszczególnych państw. Zabójstwo francuskiego socjalistycznego lidera Jeana Jaurèsa, w kilka dni przed rozpoczęciem wojny, stało się symbolem niepowodzenia antymilitarystycznej doktryny Drugiej Międzynarodówki.
Po zakończeniu I wojny światowej międzynarodowy ruch socjalistyczny podzielił się na dwa nurty: związany z partią bolszewicką, z inicjatywy której utworzono tzw. III Międzynarodówkę (z której później wyłoniła się trockistowska IV Międzynarodówka) niezależny, międzynarodowy ruch socjalistyczny, w ramach którego działała Międzynarodówka Socjalistyczna.
Kongresy Drugiej Międzynarodówki 1889 – Paryż 1891 – Bruksela 1893 – Zurych 1896 – Londyn 1900 – Paryż 1904 – Amsterdam 1907 – Stuttgart 1910 – Kopenhaga 1912 – Bazylea (Kongres nadzwyczajny)
Prominentni członkowie Drugiej Międzynarodówki Niemcy: August Bebel Karl Kautsky Hugo Haase Róża Luksemburg Clara Zetkin Wilhelm Liebknecht Karl Liebknecht
Francja: Jean Jaurès Jules Guesde Édouard Vaillant Gustave Hervé
Rosja: Włodzimierz Lenin Gieorgij Plechanow Julij Martow Paweł Akselrod Lew Trocki
Austria: Victor Adler Karl Renner
Holandia: Pieter Jelles Troelstra
Belgia Camille Huysmans Emile Vandervelde
Linki zewnętrzne Druga Międzynarodówka w serwisie Marxists.org Historia Drugiej Międzynarodówki (w jęz. francuskim i angielskim)