Josef Harpe (ur. 21 września 1887 w Buer, Cesarstwo Niemieckie, zm. 14 marca 1968 w Norymberdze, RFN) – niemiecki wojskowy i szkoleniowiec, generał pułkownik, dowódca grup armii „Północna Ukraina” i „A”. Weteran I i II wojny światowej.
Życiorys Urodził się w miejscowości Buer (od 1912 roku część miast Gelsenkirchen). W 1909 roku wstąpił do wojska, służąc w charakterze kandydata na oficera w 56 Pułku Piechoty „Vogel von Falkenstein”. W 1913 roku został adiutantem III batalionu 56 pułku piechoty, a w 1914 roku dowódcą 5. kompanii, a następnie adiutantem 56 Pułku Piechoty. W składzie tego pułku brał udział w I wojnie światowej. W 1916 roku został ranny. Pod koniec I wojny światowej został oficerem do zleceń dowódcy VII Korpusu i funkcję tę pełnił do jej zakończenia.
Po zakończeniu I wojny światowej pozostał w wojsku wstępując do Reichswehry i dniu 1 października 1919 roku został szefem sztabu 3 Brygady Reichswehry. Następnie pełnił szereg funkcji dowódczych i sztabowych w różnych oddziałach Reichswehry. W tym też czasie zaczął się zajmować motoryzacją wojska, w latach 1931–1933 przebywał w ZSRR, gdzie zapoznawał się z systemem wojsk zmechanizowanych i pancernych.
W dniu 1 listopada 1933 roku po utworzeniu Wehrmachtu został instruktorem w obozie treningowym wojsk zmotoryzowanych w Zossen, pełnił tam służbę do 1935 roku. Następnie został dowódcą 12. Pułku Strzelców Górskich, a do 15 października 1935 roku dowódcą 3. Pułku Pancernego.
W dniu 1 sierpnia 1939 roku został dowódcą 1 Brygady Pancernej i jak jej dowódca bierze udział w ataku na Polskę. Następnie w marcu 1940 roku został dowódcą szkoły wojsk pancernych w Wünsdorf. W dniu 5 października 1940 roku został dowódcą 2 Dywizji Piechoty, którą przekształcił w 12 Dywizję Pancerną. Dowodził tą dywizją w trakcie ataku na ZSRR. W styczniu 1942 roku został dowódcą XXXXI Korpusu Pancernego, którym dowodził do 1943 roku, w tym czasie dwukrotnie pełnił obowiązki dowódcy 9 Armii. W listopadzie 1943 roku został dowódcą 9 Armii, a od 1 maja 1944 roku dowódcą 4 Armii Pancernej. We wrześniu 1944 roku został dowódcą Grupy Armii „Północna Ukraina”, a następnie Grupy Armii „A”, funkcję tę pełnił do 17 stycznia 1945 roku, kiedy został odwołany ze stanowiska za klęskę podległych mu wojsk w rejonie przyczółka baranowsko-sandomierskiego. Do 9 marca 1945 roku pozostawał w dyspozycji OKH.
W dniu 9 marca 1945 roku został dowódcą 5 Armii Pancernej, funkcję tę pełnił do 17 kwietnia 1945 roku, kiedy dostał się do niewoli amerykańskiej w Zagłębiu Ruhry. W obozie jenieckim przebywał do 14 kwietnia 1948 roku.
Zmarł w 1968 roku w Norymberdze.
Awanse Kandydat na oficera (Fahnenjunker-Unteroffizier) (1910) chorąży (Fähnrich) (1910) podporucznik (Leutnant) (1911) porucznik (Oberleutnant) (1915) kapitan (Hauptmann) (1918) major (Major) (1931) podpułkownik (Oberstleutnant) (1934) pułkownik (Oberst) (1937) generał major (Generalmajor) (30 sierpnia 1940) generał porucznik (Generalleutnant) (15 stycznia 1942) generał wojsk pancernych (General der Panzertruppe) (1 czerwca 1942) generał pułkownik (Generaloberst) (20 maja 1944)
Odznaczenia Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (13 sierpnia 1941) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu (31 grudnia 1941) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami (15 września 1943) Krzyż Niemiecki (19 lutego 1943) Krzyż Żelazny kl. I (1915) Krzyż Żelazny kl. II (1914) Czarna Odznaka za Rany
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Biografia (de)
Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Oficerowie Reichswehry Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona niemiecka) Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1968