Związek Polaków w Łotwie (ZPwŁ) (łot. Latvijas Poļu Savienība, od 1939: Latvijas Poļu biedrība) – organizacja zrzeszająca łotewskich Polaków i reprezentująca ich interesy wobec państwa łotewskiego działająca w latach 1922–1934 i 1938–1939.
Geneza Organizacja została powołana w związku z ustabilizowaniem się sytuacji politycznej na Łotwie i ze zbliżającymi się wyborami do Sejmu I kadencji. 6 sierpnia 1922 w Dyneburgu odbył się zjazd organizacji i stowarzyszeń polskich podczas którego zapadła formalna decyzja o powołaniu Związku Polaków w Łotwie. Nieoficjalny wpływ na zjednoczenie naddźwińskiej Polonii wywarła działalność polskiego poselstwa w Rydze.
W skład władz ZPwŁ weszli Stanisława Dowgiałłówna jako prezes, Antoni Talat-Kiełpisz jako wiceprzewodniczący oraz Bolesław Baużyk (sekretarz). Funkcję kontrolną sprawowała 14-osobowa rada. Na siedzibę Związku wybrano Dyneburg.
Założenia Zasady działalności Związku Polaków wyłożono w opublikowanym już po zjeździe "Programie Związku Polaków w Łotwie". Deklarowano pełną lojalność wobec państwa łotewskiego, w zamian czego domagano się prawa do rozwoju polskiego życia społecznego, kulturalnego, religijnego i politycznego na Łotwie, a w szczególności szkolnictwa w języku polskim. Kładziono nacisk na równouprawnienie Polaków w dostępie do urzędów lokalnych i ogólnopaństwowych, brak dyskryminacji przy podziale funduszy państwowych, zagwarantowanie prawa używania języka polskiego również w kontaktach oficjalnych z władzami gmin, w których dominują Polacy oraz sprawiedliwe przeprowadzenie reformy rolnej (z odszkodowaniem).
Udział w wyborach Związek Polaków unikał bezpośredniego włączania się do spraw politycznych, dlatego też powołano Centralny Polski Komitet Wyborczy (CPKW), który czuwał nad kampanią do Sejmu.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Strona Internetowa Związku Polaków na Łotwie
Kategoria:Organizacje polonijne na Łotwie