Związek Polaków w Łotwie (ZPwŁ) (łot. Latvijas Poļu Savienība, od 1939: Latvijas Poļu biedrība) – organizacja zrzeszająca łotewskich Polaków i reprezentująca ich interesy wobec państwa łotewskiego działająca w latach 1922–1934 i 1938–1939.

Geneza Organizacja została powołana w związku z ustabilizowaniem się sytuacji politycznej na Łotwie i ze zbliżającymi się wyborami do Sejmu I kadencji. 6 sierpnia 1922 w Dyneburgu odbył się zjazd organizacji i stowarzyszeń polskich podczas którego zapadła formalna decyzja o powołaniu Związku Polaków w Łotwie. Nieoficjalny wpływ na zjednoczenie naddźwińskiej Polonii wywarła działalność polskiego poselstwa w Rydze.

W skład władz ZPwŁ weszli Stanisława Dowgiałłówna jako prezes, Antoni Talat-Kiełpisz jako wiceprzewodniczący oraz Bolesław Baużyk (sekretarz). Funkcję kontrolną sprawowała 14-osobowa rada. Na siedzibę Związku wybrano Dyneburg.