Szkoła Języków Orientalnych – działająca w Stambule w latach 1766-1795, powołana z inicjatywy króla Stanisława Augusta PoniatowskiegoEwa Siemieniec-Gołaś, “Koncepcje nauczania języków orientalnych w czasach stanisławowskich,” Przegląd Orientalistyczny, 2017, nr 3–4 (263–264), pp. 443–450.. Była placówką kształcącą w językach wschodnich polskich tłumaczy i przyszłych pracowników dyplomacji. Jednocześnie wyznaczono jej zadania wywiadowcze.
Powstała z inicjatywy Karola Boscampa-Lasopolskiego jako stacja naukowa dla młodych orientalistów.Władysław Konopczyński, Karol Boscamp-Lasopolski, w: Polski Słownik Biograficzny, Kraków 1936, t. II, s. 373. Wobec braku w Turcji oficjalnego przedstawicielstwa Rzeczypospolitej, przypadły jej pewne nieoficjalne funkcje dyplomatyczne. Jednym z pierwszych dyrektorów był Zygmunt Everhardt. Od 1792 kierownikiem szkoły był Franciszek Chabert młodszy.
Przypisy
Bibliografia Antoni Trębicki Opisanie Sejmu ekstraordynaryjnego podziałowego roku 1793 w Grodnie. O rewolucji roku 1794, opracował i wstępem poprzedził Jerzy Kowecki, Warszawa 1967 J. Bajer, Regulaminy i instrukcje Polskiej Szkoły Orientalnej w Stambule z lat 1766, 1772 i 1778, ,,Rozprawy z Dziejów Oświatyˮ, 2021, t. LVIII, s. 209–228. J. Bajer, Zestawienia budżetowe Polskiej Szkoły Orientalnej w Stambule z lat 1766-1777, ,,Rozprawy z dziejów oświaty”, t. LXII, 2025, s. 351-378. Š. Rinkevičius, Perceptions of the Ottoman Empire in the Polish-Lithuanian Commonwealth in the 18th century, "Lietuvos ir Turkijos istorinės, kultūrinės ir literatūrinės sąsajos. Totorių ir karaimų įnašas." s. 65-77. Vilnius, 2021.
Kategoria:Dyplomacja I Rzeczypospolitej Kategoria:Historia Polski 1764–1795 Kategoria:Orientalistyka Kategoria:Polskie służby specjalne Kategoria:Stosunki polsko-tureckie (I Rzeczpospolita)