Józef Zeydlitz (Zaydlitz) (ur. w 1755 w Chłapowie, zm. 1835) – pułkownik Wojska Polskiego.
W czasie wojny polsko-rosyjskiej 1792 major w 10 Regimencie Pieszym. Po przegranej wojnie przystał do wojskowej konspiracji przygotowującej wybuch powstania w Warszawie, gdzie razem z mjr. Wojciechem Greffenem reprezentowali polskich jakobinów. Następnie został dowódcą 10 Regimentu Pieszego w 1794 w randze pułkownika. Po III rozbiorze i upadku Rzeczypospolitej na emigracji, stronnik paryskiej Deputacji. Szef 3. batalionu w Legii Naddunajskiej (1800), szef 3. batalionu w Legionach Polskich we Włoszech. W okresie Księstwa Warszawskiego w komendanturach placu. Po upadku Napoleona został szefem weteranów w Królestwie Polskim.
W 1830 roku został odznaczony Znakiem Honorowym za 50-letnią służbę w wojsku polskim.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie konspiracji poprzedzającej wybuch powstania kościuszkowskiego Kategoria:Działacze organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych po III rozbiorze Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Odznaczeni Znakiem Honorowym (50 lat służby) Kategoria:Oficerowie Legionów Polskich 1797–1807 Kategoria:Oficerowie Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Pułkownicy piechoty I Rzeczypospolitej Kategoria:Pułkownicy powstania kościuszkowskiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-rosyjskiej 1792 Kategoria:Urodzeni w 1755 Kategoria:Zmarli w 1835